ร้านขายกาแฟและขนมปังร้านนี้อยู่แถวถนนนครอินทร์ มีการจัดร้านสวย เรียบร้อย และดูทันสมัย กาแฟไม่แพง ขนมปังไม่แพง รสชาดก็มาตรฐานกรุงเทพแต่ราคาต่างจังหวัด สิ่งที่ทำให้อยากเก็บมาเล่าก็คือ ถุงสีขาวที่พิมพ์ด้วตรายาง ถุงขาวเหมาะกับอาหารจริงๆ

ไม่ว่าธุรกิจสิ่งพิมพ์จะซบเซาหรือถดถอย แต่แพ็คเกจจิ้งก็เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องมีในธุรกิจอาหาร เพราะเราไม่สามารถถือของกินด้วยมือเปล่า โรงงานถุง โรงงานกล่องในยุค พศ. 2563 นี้คงจะมีลูกค้าต่อเนื่องไปเรื่อยๆ ยิ่งโลกเราประสบกับวิกฤตไวรัสระบาด เราก็ยิ่งจำเป็นต้องป้องกันของกินอย่างรัดกุมยิ่งกว่าเดิม อาหารใส่กล่อง ใส่ถุงเป็นเรื่องจำเป็นถึงที่สุด ยอดขายถุงและกล่องน่าจะเพิ่มขึ้น สวนทางกับใบปลิวที่ใช้น้อยลงเรื่อยๆ

ร้านอาหารควรจะมีเมนู 1 อย่างเป็นเมนูที่ราคาถูกมากๆ เพราะจะทำให้ลูกค้าที่อยากชิมกล้าลองกล้าซื้ออย่างไม่ต้องคิดมาก ถ้ารสชาดดี ลูกค้าจะซื้อของที่แพงขึ้นเอง เมนู 18 บาท ในร้านอาหาร ร้านเครื่องดื่มติดแอร์ มันราคาย่อมเยามาก ใครๆก็อยากลอง

ตอนใส่ของแล้วจะปิดปากถุงกระดาษ หากเราไม่ใช้เทปใส เราก็สามารถใช้สติ๊กเกอร์แทนได้ หากไม่พิมพ์ถุง เราก็ใช้สติ๊กเกอร์ที่เป็นโลโก้ของเราแทนได้เช่นกัน ใช้สติ๊กเกอร์ก็จะมีข้อดีตรงที่เราใช้สติ๊กเกอร์กับสินค้าอื่นๆได้ด้วย ติดแก้วกาแฟก็ได้ ติดถุงขนมก็ได้ สิ่งพิมพ์สำหรับงานอาหารและขนมยังคงเป็นสิ่งที่ทำให้รูปแบบของสินค้าดูสวยขึ้น ลูกค้าจดจำเราได้ดีขึ้นอีกด้วย

ขอบฟ้าชอบเรื่องเหยี่ยวและนกนักล่าต่างๆมาก จากการดูคลิป ดูหนังสือภาพ ก็เริ่มวาดภาพนกมาหลายเดือน งานส่งครูที่โรงเรียนก็ทำเรื่องเหยี่ยว ช่วงนี้เลยมีผลงานออกมาเป็นภาพวาด ตอนวาดเล่นก็ไม่ได้คิดว่าจะจบออกมาเป็นกรอบรูปแบบนี้ แต่ภาพที่วาดมันดูเหมาะกับกรอบสีขาวมาก เลยแนะนำให้ทำจบแบบนี้เลย

ภาพนกต่างๆที่วาดก็มาจากการดูคลิป การดูหนังสือต่างๆ แล้วก็เลือกตัวที่ชอบทีละตัวมาวาด ด้วยความชอบเรื่องเหยี่ยวและอินทรีย์ พ่อแม่ก็พยายามหาหนังสือเฉพาะทางมาให้อ่าน แล้วเราก็ได้หนังสือรวมนกนักล่ามาจนได้ เป็นการค้นพบโดยบังเอิญ หนังสือเล่มนี้ถูกวางขายเป็นของเคลียร์แล้นซ์ หรือ ของเก่าเก็บขายโละนั่นเอง เล่มนี้ถูกวางขายในงานอีเว้นหนึ่งที่จัด ณ พิพิธภัณฑ์พระราม9

ภาพเหยี่ยว อินทรีย์ แร้ง และรายละเอียดต่างๆอย่างครบถ้วน เป็นหนังสือสารคดีที่อ้างอิงทางวิชาการได้เลย แถมนอกจากหนังสือแล้วยังได้กล้องส่องทางไกลจากในงานกลับมาอีกด้วย ซึ่งกล้องนี้จะเอาไว้ใช้ดูนกในโอกาสข้างหน้า

หลังจากจบชิ้นงานนี้ ลองถามขอบฟ้าดูว่าคิดอยากจะทำขายไหม ขอบฟ้าบอกว่าอยากขาย ก็เลยให้คิดต่อว่า จะตั้งราคาเท่าไหร่ เลยให้ขอบฟ้าลองจดรายละเอียดออกมาว่าการจะทำชิ้นงานนี้จนจบขอบฟ้าต้องจ่ายค่าอะไรบ้าง ต้องมีค่าแรงอะไรบ้าง ก็จะได้คำตอบว่าราคาขายควรจะเป็นเท่าไร

สุดท้าย เราได้ราคาขายแล้ว สิ่งต่อไปก็คือไปหาตลาด ตรงนี้ขอบฟ้ายังไม่เข้าใจว่าจะมีคนซื้อได้ยังไง พ่อสอนต่อว่าตลาดอยู่ในอินเทอเน็ต แต่ถ้าจะให้ขอบฟ้าโพสท์เองก็เกินกำลังของเด็ก ต่อไปถ้าโตกว่านี้ก็ค่อยๆลองโพสท์ขายดู แต่หลังจากรู้ราคาแล้ว ลูกค้าคนแรกของขอบฟ้าก็คือคุณยาย…. ขอบคุณคุณยายครับผม นอกจากจะเลี้ยงดู หาข้าวหาปลาเลี้ยงหลานจนโตแล้ว ยังอุดหนุนหลานอีกต่างหาก