วันนี้เป็นวันที่มีรายการงานที่ต้องทำเยอะมาก  เขียนเป็นบรรทัดได้ประมาณสิบบรรทัด  และทุกๆครึ่งชั่วโมงก็จะมีรายการใหม่ๆแทรกเข้ามาให้ต้องทำเพิ่ม  เร่ิมจากงานของเพื่อนที่ต้องถ่ายภาพเพิ่มเติม  นอกจากรับงานที่ส่งมาแล้ว ยังต้องมาถ่ายภาพสินค้าให้ด้วย  ได้ภาพมาแล้วก็ต้องตกแต่งภาพแล้วเอาไปใส่ในงาน  สิ่งที่ควรจะจ้างช่างฟรีแลนซ์มาทำก็คือการแต่งภาพและประกอบเข้าไปในงาน  แต่ฟรีแลนซ์ไม่ว่างทำ  ก็เลยต้องทำเอง  นี่เป็นแค่หนึ่งในสิบของวันที่วุ่นวาย

สายๆถึงเที่ยงกว่าเคลียร์งานทีละอย่าง จากสิบอย่างเหลือสองอย่าง  รู้สึกว่ามึนๆเลยออกไปหาอะไรกินข้างนอก  ตอนบ่ายๆหลังจากไปหาข้าวกินข้างนอกแล้ว ก็กลับมาทำงานยุ่งๆที่ยังเหลืออยู่  นกแอร์โทรมาถามเรื่องพิมพ์ป้ายด่วน  เนื่องจากการชุมนุมยืดสนามบินทำให้สายการบินต่างๆต้องแห่ไปเปิดบู๊ทที่ไบเทคเพื่อบริการนักท่องเที่ยว  และนกแอร์ก็ต้องการใช้ป้ายต่างๆเพื่อบอกทางแก่นักท่องเที่ยว  งานด่วนก็เลยต้องวิ่งไปรับข้อมูลที่บริษัทตอนเย็นๆ  เพื่อจะเอากลับมาทำตอนดึกๆ  วันรุ่งขึ้นจะได้มีส่ง  ไปถึงนกแอร์ก็เกือบเลิกงาน  นั่งรองานอยู่เกือบชั่วโมง  ได้มาแล้วก็รีบเอาไปส่งซัพพลายเออร์  โชคดีที่วันนี้โรงพิมพ์ไม่มีโอที  ไม่งั้นก็อาจจะต้องกังวลว่าต้องกลับไปเฝ้า  สองทุ่มอยู่แถวจรัญสนิทวงศ์  ส่งงานให้ซัพพลายเออร์ทำต่อ  แล้วสามทุ่มก็ไปโผล่ที่ไบเทค  เอาปรู๊ฟงานไปส่ง  

ที่ไบเทคก็มีการตั้งพื้นที่เพื่อเช็คอินขึ้นเครื่องบิน  มีเครื่องเอ็กซเรย์มาติดตั้ง  ไปส่งงานแล้วก็ยืนคุยกับเพื่อนนิดหน่อย  เห็นสภาพที่ไบเทคแล้วก็รู้สึกว่า  ยังมีคนที่รักประเทศไทยอีกตั้งหลายคนที่พยายามแก้ไขความเสียหายให้ลดน้อยลง  ภาพเหล่านี้น่าจะได้มีการถ่ายทอดกลับไปให้คนชุมนุมประท้วงได้เห็นว่าคนที่รักประเทศและไม่เห็นแก่ตัวเขาทำตัวกันอย่างไร  เหนื่อยแค่ไหน  

เกือบสี่ทุ่มยังไม่ได้กินมื้อเย็นเลย  กลับมาแถวบ้าน  หาของกินใกล้บ้านแล้วก็เดินหมดแรงเข้าบ้าน  วันนี้เป็นวันที่ยุ่งเหยิงและเหนื่อยและหิวมาก

วันที่ 26 พฤศจิกายน 2551 พันธมิตร เคลื่อนตัวเข้้าปิดสนามบินสุวรรณภูมิ ทำให้เที่ยวบินทั้งหมดถูกยกเลิก  สิ่งที่ตามมาก็คือคนเดินทางกว่าสี่พันคนในวันนั้นต้องติดอยู่ในสนามบิน  การค้าขายกับต่างประเทศบางอย่างเริ่มมีปัญหา  การท่องเที่ยวเสียหายทันทีไม่ต้องตีราคา  ปัญหาดูเหมือนจะอยู่ไกลตัวคนทำงานอย่างผม  แต่ในที่สุดมันก็ส่งผลจนได้

ผมกับเพื่อนกำลังทำงานออแกไนเซอร์  กำลังจะจัดงานเลี้ยงของฝรั่งกลุ่มหนึ่ง  บริษัทของผมรับผิดชอบการจัดงาน  เงินหมุนเวียนในงานนี้ประมาณหนึ่งแสนบาท  บริษัทสำรองจ่ายของไปบางรายการ  กำหนดการเหลืออีกไม่กี่วัน  การเตรียมงานเริ่มไปแล้วเกินครึ่ง  พอมาเจอเหตุการณ์ปิดสนามบิน  ฝรั่งก็ไม่สามารถเดินทางได้  ได้แต่ภาวนาว่า เหตุการณ์จะจบเร็ว  ถ้ายืดเยื้อแล้วเครื่องบินเข้าออกไม่ได้  งานก็ล่ม  การยกเลิกงานไม่รู้ว่าจะขอเก็บเงินอะไรกลับมาได้บ้าง  รู้แต่ว่าสิ่งที่ลงทุนจ่ายไปแล้วขอคืนไม่ได้  ….เศร้าไหม  ไม่คิดเลยว่าความยับเยินของเศรษฐกิจจะส่งผลกับผมด้วย  ทีแรกคิดว่าเป็นเรื่องไกลตัว  คิดถึงคนที่ทำธุรกิจท่องเที่ยว  คนทำธุรกิจส่งออก  คนที่ค้าขายกับต่างประเทศ  เขาน่าสงสารกว่าผมอีก  ความเสียหายครั้งนี้ไม่รู้จะต้องใช้เวลาเยียวยานานเท่าไหร่  ภาพลักษณ์ของประเทศยังมีเวลากู้  จะหนึ่งปี หรือห้าปี ก็ยังรอได้  แต่ธุรกิจของเอกชนบางราย  แค่หนึ่งวัน หรือแค่รายได้ที่หายไปในช่วงเวลาแย่ๆ  สายป่านเขาไม่ยาว เขาไม่สามารถอดข้าวได้เป็นเดือน  ดอกเบี้ยเงินกู้ไม่เคยหยุดทำงาน  ธุรกิจพังทันที  ไม่รู้จะไปทวงคืนจากใครเลย

ลูกค้าส่งไฟล์งานโปสการ์ดมาให้  จะสั่งพิมพ์ขนาด 5×7 นิ้ว  แต่ไฟล์ต้นฉบับมาใหญ่กว่า และไม่ได้สัดส่วน  ต้องมาปรับแต่งอีกหลายขั้นตอน    แถมข้อมูลด้านหลังก็ยังไม่พร้อม  ต้องมาทำเพิ่มเติมให้  งานด่วนแต่มาไม่ค่อยเรียบร้อย แก้ไขส่งให้ตรวจกันอีกสามรอบ ผ่านไปสามชั่วโมงจึงลงตัว พร้อมจัดพิมพ์ เร่งจริงๆเลย

เหมือนเป็นจังหวะชีวิตแปลกๆ เพื่อนผมโทรมาชวนผมเปิดบริษัทรับจัดงาน หรือ เรียกภาษาฝรั่งว่า “ออแกไนซ์”  โดยมีหุ้นส่วนกันสามคน  แถมยังมีลูกค้ารอจ่ายเงินอยู่แล้วด้วยหนึ่งราย  อะไรมันจะง่ายขนาดนั้น  ไม่อยากจะเชื่อเลย

สิ่งที่จะตามมาหลังจากนี้ก็คือ จะทำในนามบริษัท  ต้องเปิดบริษัท  ต้องจดทะเบียนบริษัท  ต้องเตรียมเรื่องบัญชี จ้างบริษัทบัญชี  รายจ่ายของการจดทะเบียนบริษัทประมาณ 10000 บาท  รายจ่ายประจำเดือนสำหรับสำนักงานบัญชีประมาณเดือนละ 2000 บาท  เพราะถึงปลายปี ต้องทำงบส่งสรรพกรต้องจ่ายเงินก้อนอีกประมาณ 10000 บาท  ตกแล้วจะต้องจ่ายเงินกันปีละ 34000 บาท  คนคิดจะเปิดบริษัทค้าขาย  ต้องจ่ายขนาดนี้เป็นอย่างต่ำ

ผมโทรถามเพื่อนที่มีความรู้เกี่ยวกับบัญชีและจดทะเบียนบริษัท  ได้รับคำแนะนำว่าควรทำในนามบุคคลไปก่อน  หรือจนกว่าลูกค้าเรียกร้องว่าอยากจะค้าขายกับบริษัทจำกัดเท่านั้นแล้วจึงค่อยจดทะเบียนบริษัท  เพราะคณะบุคคลหรือบุคคลจะมีรายจ่ายที่น้อยกว่ากันมาก  แต่ก็ขาดความน่าเชื่อถือ  สิ่งนี้ก็ต้องกลับไปนั่งคิด  จริงๆไม่ต้องคิดก็ได้  ทุกอย่างควรเดินหน้า  แล้วก็ทำให้มันน่าเชื่อถือที่สุด  ถ้าลังเลก็จะไม่ได้ทำ

ผมเสนอชื่อบริษัทว่า “สปีคเกอร์” หรือเขียนอังกฤษว่า SPEAKER เพราะเป็นคำที่เรียกง่าย   มีเพื่อนสาวคนหนึ่ง(แฟนเก่าผมเอง)เสนอเป็นชื่อไทยๆ  อย่างเช่นชื่อ “สังขยา” ที่ผมเคยคิดไว้เล่นๆกับงานดนตรี  ผมก็นึกออกว่าผมชอบชื่อนี้เหมือนกัน  แต่หุ้นส่วนบอกว่า  ชื่อไทยไม่ค่อยเหมาะ  เพราะเน้นงานจากลูกค้าฝรั่ง  ก็เลยผ่านชื่อนี้ไป  แต่ถ้ามีโอกาสต้องตั้งชื่อไทยอีกครั้งกับงานประเภท รับจ้างจัดงาน แบบนี้  ผมจะเสนอชื่อ “บันเทิงบันดาล”