ผมไม่ได้อ่านหนังสือ และไม่ได้เรียนรู้เรื่องราวใหม่ๆมานานแล้ว  ช่วงเดือนที่ผ่านมา  ผมได้มีโอกาสกลับไปอ่าน  กลับไปติดตามเรื่องราวที่น่าสนใจหลายๆเรื่อง  การเริ่มต้นกลับไปทำอีกครั้งทำให้ผมรู้สึกว่า ผมห่างไปนานจริงๆ  ระยะเวลายาวนานที่ผมละวางไว้เฉยๆทำให้ผมรู้สึกว่าผมเป็นคนเฉื่อย  และรู้สึกว่าผมปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างน่าเสียดาย  มีหลายเรื่องด้วยกันที่ผมควรจะได้คิดได้ทำ  และควรจะได้อ่านหนังสืออีกมากมายเพื่อเปิดโลกทัศน์

ในรายการวิทยุทางอินเทอเน็ตรายการหนึ่งเป็นรายการที่พูดคุยกันสารพัดเรื่อง  ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเทคโนโลยี และแนวคิดในเทคโนโลยี  เป็นรายการที่ดีรายการหนึ่ง  และมันเป็นสิ่งที่ผมอยากฟัง  ผมไม่ได้ชอบเทคโนโลยีแต่ผมชอบแนวคิดของแต่ละเทคโนโลยี  การฟังวิทยุช่วยย่อระยะเวลาการอ่านหนังสือของผมได้อย่างยิ่งยวด  การฟังคนที่เขามีประสบการณ์คุยกัน  ฟังผู้ร่วมรายการคนอื่นที่เขาสนใจและถามตอบกันไปมา  เป็นสิ่งที่ให้ประโยชน์ต่อคนฟัง  ผมได้รับประโยชน์เต็มที่  ประหยัดเวลาการอ่านของผมไปได้หลายสิบชั่วโมง  และผมรู้สึกว่า เนื้อหาต่างๆช่วยทำให้ผมได้คิด  ได้กลับมาคิด  และรู้สึกว่ามีไฟเพิ่มขึ้นทีละน้อยๆ  หลังจากที่ผมยอมให้ชีวิตจมอยู่กับการงานที่เป็นกิจวัตรจนกลายเป็นคนไม่มีชีวิตชีวา  ผมไม่ได้หมายความว่าผมจะกลับไปบ้างานเหมือนเมื่อสามปีก่อน  แต่ผมรู้สึกว่า  ผมน่าจะได้ทำอะไรให้เป็นเรื่องเป็นราว  ทำเรื่องที่อยากทำแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องไร้สาระ  แต่มันก็เป็นเรื่องไร้สาระที่เป็นความฝัน  ความฝันเล็กๆไม่มีทางเป็นจริงถ้าเราไม่เริ่มต้น  และการเริ่มต้นมันมาจากการที่เราได้อยู่ในสิ่งเร้าที่เหมาะสม  ผมค่อยๆพาตัวเองกลับไปอยู่ในสิ่งเร้าที่เหมาะสม  และผมคิดว่าผมกำลังเริ่มทำไปทีละอย่าง  ทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ก็ไม่เป็นไร  อะไรที่ทำได้ทำเสร็จ ผมก็จะจดเอาไว้ว่าผม “ทำได้” แล้ว  อะไรที่ทำไม่ได้ ไม่เป็นผลอย่างที่ต้องการ ผมก็จะจดว่าผม “ได้ทำ” แล้ว  

ระยะเวลาสั้นๆที่ผมเศร้าเสียใจอยู่กับความรักที่ไม่ลงตัว  ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกว่า “เวลา” กำลังทำงานช่วยรักษาความรู้สึกของผมอยู่  มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีกสิ่งหนึ่งที่ผมไปไหว้เพื่อขอกำลังใจ  เวลาที่คนเราเสียศูนย์  เราก็ต้องการกำลังใจ  จากเพื่อน จากคนรอบข้าง  ผมรับรู้สึกความรู้สึกดีๆของเพื่อนผมมากมายนับไม่ถ้วน  เป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อว่าสิบนิ้วมือของผมยังไม่พอจะใช้นับแทนกำลังใจจากเพื่อนแต่ละคน  เวลาเศร้าแล้วต้องอยู่คนเดียวมันคือความเดียวดายไร้หนทาง มืดมน  แต่ถ้าเรามีเพื่อน  มีกำลังใจจากเพื่อน  เราก็จะค่อยๆเดินผ่านความรู้สึกเดียวดายและออกจากความเศร้าด้วยสติปัญญา  ผมหวังว่าผมจะหายเศร้าในเร็ววัน

เป็นอีกวันที่ผมสิ้นคิด  ไม่รู้จะไปไหน  ท้องถนนก็คงรถติดเหมือนทุกปี  ผมจำได้ว่าหลายปีที่ผ่านมาผมจะต้องทนกับรถติดทุกครั้ง  และจำได้ว่า หลายปีที่นานกว่านั้นผมเคยไปลอยกระทงกับสาวคนหนึ่ง  ไปไกลถึงรังสิต  วันนี้เหมือนเป็นวันประหลาดสำหรับผม  อาจจะเป็นเพราะพระจันทร์เต็มดวง  พระจันทร์อยู่ใกล้โลก  แรงดึงดูดมากขึ้น น้ำเลยล้นตะหลิ่ง  มาผสมกับอากาศเย็น  อาการเหงาเลยอัดแน่นอยู่เต็มอก  เหงาทั้งๆที่คนเยอะพลุ้งพล่าน  แต่ไม่มีสักคนที่เราต้องการใช้เวลาด้วย

แม่ถามผมว่า วันนี้ทำไมไม่พาแฟนไปเที่ยว  ผมตอบว่า ก็ได้เจอกันอยู่เรื่อยๆ  ไม่เป็นไรหรอกอยู่บ้านก็ได้  แม่บอกว่า  วันนี้เป็นเทศกาลควรพาแฟนไปเที่ยว เดี๋ยวเขาจะหาว่าไม่ใส่ใจ  ผมยิ้มรับ  แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย  ไม่รู้จะอธิบายอะไรให้แม่ฟังดี  วันนี้ผู้หญิงคนที่ผมภูมิใจ คนที่ผมแนะนำกับแม่ว่าเขาเป็นแฟนผม  ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นแฟนผมแล้ว  แม่อาจจะไม่เสียใจเพราะแม่ผ่านโลกมาเยอะ  แต่ผมเสียใจและไม่อยากให้แม่เห็นว่าผมเสียใจ  

ปล.วันนี้ผมได้จูงมือแม่ข้ามถนนด้วย   เป็นสิ่งดีๆที่เกิดขึ้น จากการที่ผมเคยมีแฟนน่ารักคนหนึ่ง เขาเป็นคนรักครอบครัวมาก  ผมซึมซับเรื่องดีๆจากเขามาหลายอย่าง  มันตอบคำถามบางคำถามได้ว่า  ทำไมผมถึงรักแฟนคนนี้มาก

ในที่สุดความคลุมเครือก็หมดไป  ผมอกหัก  ท่ามกลางความเสียใจยังมีเรื่องดีๆอยู่เรืองหนึ่ง  คือเราสองคนจบดี  อย่างน้อยก็ไม่เกลียดกัน  หัวใจผมเต้นปกติตอนเราคุยเรื่องความต้องการในชั่วโมงสุดท้าย  แต่มันเต้นเร็วขึ้นตอนเดินออกมา  คงเป็นแบบนี้อีกสักพัก  ผมคงต้องใช้เวลาไปกับเรื่องราวอื่นๆเพื่อให้คิดถึงเธอน้อยลง   

ช่วงเวลาสั้นๆที่เราสองคนได้ใช้เวลาร่วมกัน  เหมือนเป็นของขวัญจากพรหมลิขิต  ผมมีความรู้สึกที่ดีมากๆ สิ่งที่เหลือจากเหตุการณ์นี้คือความเป็นเพื่อน  แม้จะไม่ใช่สิ่งที่ผมใฝ่ฝัน  แต่ผมก็ได้เพื่อนมาคนนึง  และผมก็รู้ว่าเพื่อนคนนี้เป็นคนอย่างไร  เพราะความซับซ้อนของเธอคงน้อยลงกว่าตอนเป็นแฟนกัน

ผมตื่นกลางดึก  เมื่อคืนผมนอนเร็วมาก  คงเป็นเพราะรู้สึกเหนื่อย  พอได้หลับก็ดีขึ้น  แต่ตื่นมากลางดึกแบบนี้ยังนอนต่อไม่ได้เลย  ในใจยังคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา  ผมตั้งชื่อให้ความรักที่เพิ่งผ่านพ้นไปว่า sixty sweet