ผมเคยเปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวและมีปัญหากับการจดออเดอร์อาหารอย่างแรง คนที่จะมาจดต้องเป็นคนที่อ่านออกเขียนได้ ซึ่งคงไม่ใช่เรื่องหายาก แต่กับธุรกิจอาหารมันหายาก เพราะเด็กในร้านส่วนใหญ่เป็นแรงงานต่างด้าว แค่พูดก็ไม่ชัดแล้ว จะให้จด ให้อ่านภาษาไทยก็ลำบาก บางคนเป็นเวียดนาม หัดเท่าไหร่ก็ไม่จำ สุดท้าย ผู้จัดการร้านเลยต้องรับจดออเดอร์เอง ถามลูกค้าว่าจะกินอะไร แล้วแปลงทุกอย่างเป็นภาษาเวียดนาม แล้วเอาไปยื่นให้พ่อครัว แม่ครัวทำตามสั่ง เพราะพ่อและแม่ครัวเป็นเวียดนาม

แล้วทำไมไม่หาคนไทยมาทำงาน คำตอบก็คือค่าจ้างแพงและเด็กไทยเลือกงานเหลือเกิน ค่าจ้างในร้านอาหารพร้อมกินอยู่จะอยู่ที่ประมาณสามพันบาท ซึ่งคนไทยไม่มีใครยอมทำเลยสักคนเดียว ต่อให้เพิ่มค่าจ้างเป็นหกพัน ก็ยังไม่มีใครมาทำ เพราะเขาถือว่าเขามีทางเลือก เลือกจะตกงานดีกว่าทำงานหนัก….

ร้านส้มตำแถวนางเลิ้งแก้ปัญหานี้ได้อย่างน่ารัก ที่โต๊ะอาหารมีกระป๋องใส่กระดาษแข็งๆอยู่เป็นปึก ซึ่งแต่ละใบจะมีชื่ออาหาร และหมายเลขโต๊ะกำกับไว้ ไปถึงโต๊ะก็เทกระป๋องออกมา แล้วก็เขี่ยกระดาษไปมาหาสิ่งที่อยากกิน ถ้าเคยเล่นไพ่ อาการเขี่ยกระดาษจะเหมือนล้างไพ่แล้วหยิบใบที่ต้องการขึ้นมา หยิบจนครบสิ่งที่อยากกินก็เอาไปยื่นให้เจ้าของร้าน แล้วอีกสักพักอาหารก็จะมาเสิร์พตามสั่ง แก้ปัญหาการสื่อสารได้หมดจด น่าเลียนแบบ น่าเลียนแบบ

วันนี้ตอนเช้าก่อนออกจากบ้านมาทำงาน ดูข่าวโทรทัศน์ แม่ค้าอายุห้าสิบกว่าโดนทวงหนี้ด้วยการทำร้ายร่างกาย คนที่ทำร้ายเป็นผู้ชายประมาณสามสิบคน ตามข่าวแม่ค้าไปกู้เงินนอกระบบ 4000 บาท ดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบต่อเดือน ผ่อนจ่ายวันละ 200 จ่ายไปแล้ว 1800 บาท ขาดส่งไปสองวัน โดนทวงเงินด้วยนักเลงสามสิบคน แม่ค้าโดนซ้อมจนสลบ เพื่อนบ้านมาช่วยโดนซ้อมไปด้วยกัน หลังจากดูข่าวเสร็จ ไม่รู้อะไรดลใจ คิดว่าตำรวจเกี่ยวข้องแน่นอน นักเลงสามสิบคนทำแบบนี้ได้ต้องมีตำรวจเป็นคนช่วยคุ้มหัว หรือไม่ก็เป็นลูกน้องตำรวจอีกที และถ้ามันชั่วถึงที่สุด เจ้าหนี้ก็คือตำรวจนั่นแหละ ทีแรกก็รู้สึกว่าผมคงมีอคติกับตำรวจ เรื่องราวเป็นข่าวภาคเช้า สามนาทีหลังจากดูข่าวผมก็คิดว่าตำรวจเป็นคนทำ ถ้าไม่อคติก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร

ตอนบ่าย ข่าวภาคบ่ายของอีกช่อง เสนอข่าวต่อเนื่อง แม่ค้าเข้าไปขอความช่วยเหลือกับสำนักงานตำรวจแห่งชาติ เพราะว่าตอนสายๆของวันที่ออกข่าว(วันนี้) มีตำรวจมาขู่ให้ถอนแจ้งความ สำนักงานตำรวจเลยต้องออกตัวรับปากช่วยเหลือ แล้วก็ตั้งกรรมการสอบสวน

ไม่คิดว่าอคติจะแม่นยิ่งกว่าหมอดูฟันธง มันเกี่ยวกับตำรวจจริงๆด้วย
ไม่มีใครอยากมีเรื่องกับตำรวจหรอก เพราะมันเป็นโจรที่ครอบครองปืนอย่างถูกกฏหมาย
และมันก็ลืมไปแล้วว่าเงินเดือนของมันมาจากภาษีของประชาชน

ใครๆก็บอกว่าตำรวจมีทั้งดีและชั่ว ผมก็รู้ว่ามันควรจะเป็นแบบนั้น
แต่ตั้งแต่เกิดมา ผมไม่เคยเห็นตำรวจดีเลย แปลกไหม?

งานท่องเที่ยว งานท่องเที่ยว ทำโบรชัวร์ไปให้เขาแจกครับ

วันนี้นัดไปโอนกรรมสิทธิ์การใช้น้ำ และ ไฟ จากเจ้าของตึกคนเก่ามาเป็นของเราเอง เริ่มต้นที่การปะปา เจ้าของเก่าค้างค่าน้ำไว้เท่าไหร่ต้องจ่ายให้ครบ แล้วก็ทำเรื่องได้ การทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ จะต้องโอนสิทธิ์ และ เงินค่าประกันด้วย เงินค่าประกันถ้าไม่โอนให้ ก็ต้องยกเลิก เจ้าของใหม่ก็ต้องไปจ่ายเงินค่าประกันเอง เจ้าของเก่าจะโอนค่าประกัน หรือ จะยกเลิกต้องเอาใบเสร็จรับเงินค่าประกันมายื่น ใครทำเรื่องไว้ตั้งแต่บรรพบุรุษก็ต้องไปขุดใบเสร็จออกมาให้ได้ ถ้าไม่มีก็ต้องไปแจ้งความ ทั้งๆที่ในทะเบียนข้อมูลก็มีระบุไว้ว่ามีเงินค่าประกัน ทำไมไม่ให้เขาทำเรื่องยกเลิกได้โดยตรง ใบเสร็จรับเงินเมื่อสิบปีที่แล้วใครจะไปเก็บไว้ ทำให้คิดไปว่านโยบายนี้เป็นนโยบายทำมาหากินกับเงินประกันของประชาชน ใครขยันทำเรื่อง และอดทนไปแจ้งความก็จะคืนเงินให้ ใครไม่อยากเรื่องมากก็จะไม่ได้คืน เงินประกันบ้านหลังหนึ่งหกร้อยบาท สิบล้านหลังเป็นเงินหกพันล้าน…….

โอนไฟง่ายกว่าที่คิด ไม่เห็นต้องแจ้งความเลย…… เงินค่าประกัน ก็อยู่ในทะเบียนไง เปิดข้อมูลดูก็รู้ จะโอนก็ทำเรื่องกันนิดเดียว ไม่เห็นต้องยุ่งยาก การไฟฟ้าน่ารักกว่าปะปาเยอะเลย

เอกสารลักษณะเดียวกัน ธุรกรรมแบบเดียวกัน แต่กลับทำให้เป็นเรื่องที่ยุ่งยากแตกต่างกัน ไม่เข้าใจเลยว่าคนวางนโยบายใช้ส้นเท้าข้างซ้ายหรือขวาคิด.

คุยกับแม่เรื่องการเก็บเงิน

วันอาทิตย์วันหนึ่ง ผมตื่นเช้าและนั่งคุยกับแม่ในช่วงสายๆ  เราคุยกันในเรื่องของโรงพิมพ์  เจ้าของตึกที่เราเช่าอยู่ส่งหนังสือให้เราออกจากตึกโดยไม่มีสาเหตุ  โรงพิมพ์เลยต้องหาสถานที่แห่งใหม่  แม่รู้อยู่แล้วว่าต้องมีวันนี้  แม่เตรียมพร้อมรับมือและบอกให้ช่วยกันหาที่  มีตึกในซอยข้างๆที่เคยเสนอขายไว้  พ่อจะเป็นคนไปคุยต่อรองเอง

แม่อบรมเรื่องการเตรียมความพร้อม  การใช้ชีวิตที่ไม่ประมาท  มีคำพูดดีๆหลุดออกมามากมาย  ผมนั่งฟังอย่างตั้งใจ การประหยัด  การเก็บหอมรอมริบเป็นสิ่งที่จะต้องทำทั้งชีวิต  วันนี้ที่เกิดเรื่องจะต้องย้าย  ถ้าแม่ไม่ช่วยพ่อเก็บเงินมาตลอดสิบกว่าปี  เราจะต้องสู้กับปัญหาด้วยมือเปล่า  ไม่มีเครื่องมือ  ไม่มีอาวุธ  ไม่มีความพร้อม  แล้วจุดจบก็คงจะไม่ดี  การเก็บเงินต้องทำทั้งชีวิต  ถ้าไม่เก็บตั้งแต่วันนี้ (วันนี้ของแม่หมายถึงทุกๆวันในชีวิตของแม่) ได้มาแล้วใช้ไปไม่รู้จักเก็บ  วันหนึ่งที่เดือดร้อนเราจะตายไปพร้อมกับปัญหา  ซึ่งเป็นสิ่งที่แม่เรียกว่าประมาท  แม่ไม่ชอบคนประมาทกับชีวิต  แม่เลยสอนให้ลูกๆอย่าประมาท  อย่าสร้างหนี้  อย่าไปซื้อของที่ไม่จำเป็น