เราจะสร้างอนาคตอย่างไร นี่เป็นคำถามที่ตอบได้ยาก และเป็นคำถามที่ท้าทายสำหรับหลายๆ คน ที่กลัวกับอนาคตที่ไม่แน่นอน ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วตลอดเวลาและคาดเดาได้ยาก เป็นผลมาจากเทคโนโลยีที่พัฒนาอย่างก้าวกระโดดและพฤติกรรมของผู้บริโภคที่ต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เคน-นครินทร์ ตอบคำถามโดยอ้างอิงจากหนังสือ คำตอบย่อของคำถามใหญ่ Brief Answers to the Big Questions หนังสือเล่มสุดท้ายของ สตีเฟน ฮอว์คิง ในรายการ Secret Sauce อ่านเนื้อหาของเอพิโสดนี้ ได้ที่ https://www.thestandard.co/podcast/th…

“เราทำไม่ได้หรอก เราไม่มีความสามารถมากขนาดนั้น” เชื่อไหมว่าความคิดเหล่านี้ไม่ได้แสดงให้เห็นว่าคุณไม่สามารถทำสิ่งนั้นได้จริงๆ แต่มันสะท้อนถึงกระบวนการตั้งต้นความคิดที่คุณมีกับตัวเองที่เรียกว่า Fixed Mindset ต่างหาก ฉะนั้นถ้าอยากพัฒนาตนเอง อยากก้าวข้ามสิ่งที่คิดว่าทำไม่ได้ การมี Growth Mindset จะเป็นตัวช่วยให้คุณเจอสิ่งนั้น รวิศ หาญอุตสาหะ รวมคำตอบเรื่อง Growth Mindset พร้อมวิธีนำไปปรับใช้ในพอดแคสต์รายการ Super Productive อ่านเนื้อหาของเอพิโสดนี้ได้ที่ https://www.thestandard.co/podcast/su…

เช้าวันที่3นี้เราตื่นเช้าและได้กินอาหารในพื้นที่ติดทะเลแสนสวย หลังจากกินเสร็จแล้วก็ได้เวลาไปเล่นเรือคายัค ซึ่งมีบริการไว้ให้ลูกค้าโรงแรมได้เล่นรอบละ 1 ชม. ผมกับลูกก็ลงเรือเล่นเลย พายเรือไม่ใช่เรื่องยากถ้าพายสองมือ ส่วนการพายมือเดียวแล้วทำให้เรือแล่นได้ตรงๆเป็นเทคนิคที่ต้องอาศัยการฝึกฝนเล็กน้อย แม้ค้าที่ขายของตามคลองต่างๆในประเทศไทย ชาวไร่ ชาวสวนก็พายมือเดียวมาเป็นร้อยปีแล้ว มันพายมือเดียวข้างเดียวแล้วเรือแล่นตรงทำได้ไม่ยาก ผมก็เคยไปหัดพายที่สวนลุม

พอพายเรือเหนื่อยได้ที่แล้ว แม่ลูกก็เล่นน้ำต่อ อากาศร้อนเดือนเมษายนของเมืองไทยน่าจะร้อนติดระดับโลก แม่ขอใส่หมวกเล่นน้ำกันเลย แดดแรงมาก อะไรที่โดนแดดจะร้อนจัด แม้แต่เรือพลาสติกที่เรานั่งเล่นยังร้อนเลย

วันนี้จะเก็บของออกจากโรงแรมทับแขกซันเซ็ต แล้วขับรถไปภูเก็ต ก่อนออกจากโรงแรมก็สังเกตุว่าในโรงแรมมีน้ำตกเล็กๆไหลอยู่ ถามพนักงานว่าน้ำตกพวกนี้เป็นขอบธรรมชาติหรือทำขึ้นก็ได้คำตอบว่า โรงแรมมีตาน้ำอยู่ ตาน้ำอยู่ด้านหน้าโรงแรมเลย ก็เลยมีทางน้ำตกธรรมชาติให้โรงแรม เราก็เลยแวะไปดูตาน้ำ เลยถามต่อว่า แบบนี้โรงแรมใช้น้ำฟรีเลยใช่ไหม พนักงานตอบ ใช่ครับ ตาน้ำได้รับการสร้างเป็นกำแพงล้อมไว้ แล้วมีน้ำผุดออกมาตลอดเวลา น้ำจากป่ามาผุดตรงนี้ สุดยอดมากๆ

ขับรถออกจากโรงแรมตอนเที่ยง หาร้านแวะกินกลางวันระหว่างทางไปภูเก็ต ภรรยาเลือกกินร้านหอมเคย เป็นร้านที่อยู่ในปั๊มน้ำมันซึ่งเราจะต้องขับผ่าน ขอบฟ้านั่งในรถได้ไม่นานก็หลับ เราเดินทางประมาณไม่ถึง 1 ชม. ก็ถึงร้านอาหาร ร้านหน้าตาทันสมัย มีรถจอดอยู่เต็มหน้าร้าน ดูแนวโน้มแล้วร้านนี้น่าจะอร่อย

เมนูแนะนำของร้านนี้คือกุ้งราดซอสมะขาม และ ไข่ฟูปู รายการหลังนี้หน้าตาเหมือนไข่เจียว ผมคงเรียกว่าไข่เจียวถ้าไม่มีใครบอก รสชาดโอเค ราคาโอเคยอมรับได้ ร้านนี้ถือว่าเป็นร้านที่ทำไข่เจียวปูได้อร่อยมาก ผมยกให้เป็นที่สุดของไข่เจียวเลย แค่เมนูนี้ชนิดเดียวก็ถือว่าให้ประสบการณ์การกินไข่เจียวอร่อยๆกับลูกค้าได้แล้ว ผมยังไม่เคยลองกินร้านเจ๊คนนึงที่ได้รางวัลมิชลินที่ขายไข่เจียวจานละเกือบพันบาท ผมมั่นใจว่าประสบการณ์ไข่เจียวของร้านหอมเคยก็ไม่ด้อยไปกว่ามิชลินสตาร์ เพราะมันเป็นเมนูหนึ่งเดียวที่ผมจะเอาไปบอกต่อว่า ร้านนี้กินไข่เจียวอันนี้ก็คุ้มแล้ว ส่วนคุณภาพด้านอื่นๆของร้านก็มาตรฐาน วันธรรมดาที่ไม่ใช่เทศกาลหยุดสงกรานต์ยาวๆแบบนี้น่าจะคนเยอะ เพราะปั๊มน้ำมันแห่งนี้ไม่ใช่ปั๊มใหญ่ ส่วนอื่นๆในปั๊มก็ดูโล่งๆ ไม่ค่อยมีคน มีเพียงแค่ร้านอาหารร้านนี้เท่านั้นที่คนเยอะ แถมภาพราคาใบเสร็จให้ดูด้วยจะได้รู้ว่าราคาไม่แพง เป็นเงินเจ็ดร้อยบาทที่ทำให้เราได้รู้ว่าไข่เจียวเทพแวะมาลองได้ที่นี่

ออกจากร้านก็ตรงเข้าภูเก็ต ใช้เวลาขับรถอีกประมาณ 1 ชม. เราเปิดแผนที่ใน googlemaps ขับมาตลอดทริป และเมื่อเข้าภูเก็ตก็ตั้งใจว่าจะแวะไปถ่ายรุปเครื่องบินที่ริมสนามบินเสียก่อน ทริปอันซีนที่แนะนำในหลายๆเว็บก็บอกให้เราไปลองแวะไปถ่ายภาพ เราก็ตั้งค่าใน googlemaps แล้วไปหาดไม้ขาว ไปถึงเราก็งงเป็นใบ้ไปเลย เราไปเห็นเพียงลานจอดรถที่มีรถจอดอยู่สัก 20 คัน มีมอเตอร์ไซด์ติดซาเล้งพ่วงข้างเอาไว้ในนักท่องเที่ยวนั่ง ลานจอดรถหน้าตาเหมือนจะมีตึกขายของ แต่เป็นตึกร้าง ห้องน้ำก็ร้าง ทุกอย่างที่เห็นในบริเวณที่จอดรถดูร้างไปหมดเลย ถามจากมอเตอร์ไซด์รับจ้างเขาก็บอกว่า ต้องนั่งมอเตอร์ไซด์เข้าไปอีกนิดหนึ่งถึงจะไปถึงจดถ่ายรูป เราก็เลยเข้าใจ ค่ารถมอเตอร์ไซด์คนละ 20 บาท เด็กไม่คิดเงิน ก็จอดรถแล้วต่อซาเล้งกัน

มอเตอร์ไซด์พาเราไปถึงหาดที่ติดกับสนามบิน เห็นมีคนรอถ่ายรุปอยู่บ้างสัก 10 คน คนในพื้นที่บอกว่าเครื่องบินน่าจะมีขึ้นลงสัก 15นาทีมาลำนึง แล้วเราก็รอดู แล้วก็ได้ถ่ายภาพกับเครื่องบินที่กำลังขึ้น ได้ภาพ จบภารกิจ แต่ทำไมภาพที่เราได้เครื่องบินถึงลำนิดเดียว ไม่เหมือนภาพที่เห็นตามเว็บเลย เก็บความสงสัยนี้ไว้ เดี๋ยวคืนนี้ค่อยหาคำตอบตอนว่างๆก่อนนอน แล้วเราก็นั่งมอเตอร์ไซด์ออกจากจุดถ่ายภาพมายังที่จอดรถ เสียค่ามอเตอร์ไซด์อีกครั้ง ผู้ใหญ่คนละ 20 เด็กไม่คิด จบทริปหาดไม้ขาวเราเสียค่ามอเตอร์ไซด์ไป 80 บาท

ออกจากหาดไม้ขาวก็ตรงเข้าโรงแรม pullman ซึ่งอยู่สุดขอบเกาะ อยู่ด้านท้ายเกาะ เกือบสุดถนน เหตุที่เลือกโรงแรมนี้ก็เพราะ เป็นโรงแรมที่มีมาตรฐานสูงน่าพัก อยู่ใกล้กับพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ อยู่ใกล้ร้านเค้กอร่อยๆ และคนน่าจะน้อยเนื่องจากอยู่ท้ายเกาะ ผู้คนจะไม่พลุกพล่าน

ที่ห้องพักของ pullman ภูเก็ตนี้ มีสัญญาณ wifi ที่แรงมาก ผมเห็นอุปกรณ์บางอย่างติดอยู่ที่กำแพงหน้าตาเหมือนเป็นตัวที่ทำงานเกี่ยวกับเน็ตเวิร์คหรืออินเทอเน็ต คิดว่าอาจจะเป็นตัวปล่อย wifi ก็ได้ ความเร็วของอินเทอเน็ตแรงมาก ความเสถียรของสัญญาณ wifi ก็สูงมาก เล่นเน็ตได้เพลิดเพลิน และผมใช้โอกาสนี้หาข้อมูลเกี่ยวกับการอัพเกรด os ในโน้ตบุ๊ค แล้วก็ตัดสินใจลองอัพเกรด os ใน macbookair ของผมเลย เพราะโน้ตบุ๊คตัวนี้ไม่ได้อัพเดทมานานแล้วเล่นเน็ตได้อืดมาก ด้วยสาเหตุมาจาก os เก่า และโปรแกรมเบราเซอร์ที่ใช้เล่นเน็ตก็โบราณ สองวันที่ผ่านมาผมถ่ายภาพไปเยอะ แล้วไม่สามารถอัพโหลดภาพเข้าไปเก็บใน flickr ได้ ด้วยเหตุผลว่า flickr.com ไม่รองรับเบราเซอร์โบราณแล้ว และเบราเซอร์ที่ทันสมัยต้องอยู่ใน os ที่ทันสมัย ก็คือเครื่องผมต้องอัพเกรดอย่างเร่งด่วนนั่นเอง และความแรงของเน็ตที่นี้ก็ยอดเยี่ยม ผมอัพเกรด os สำเร็จ มีเบราเซอร์ใหม่ใช้ และอัพโหลดภาพจำนวนมากเข้าไปยัง flickr ได้ เครื่องโน้ตบุ๊คปี 2010 ยังคงทำงานได้ไหลลื่นในปี 2019 ผมภูมิใจในคอมพิวเตอรเครื่องนี้จริงๆ

ชายหาดของโรงแรมในตอนเย็นน้ำจะลดลงจนเห็นพื้นทรายลงไปเดินเล่นได้ มีสัตว์ตัวเล็กๆอยู่เต็มพื้นที่ ปูลม หอย ปูเสฉวน เดินไปดูไปก็เพลินๆ แต่เล่นน้ำทะเลไม่ได้ เนื่องจากน้ำลดลงไปไกลมาก เราเดินเล่นดูสัตว์เล็กๆน้อยๆ หยิบดู ไล่จับสักพักก็เริ่มมืดแล้ว

เดินเล่นทะเลเสร็จก็มาเล่นน้ำในสระต่ออีกรอบ สระน้ำที่นี่ยาวมาก ผู้ใหญ่สามารถว่ายเล่นได้อย่างสะใจ ส่วนเด็กก็มีบริเวณตื้นๆให้เล่น อากาศร้อนทำให้น้ำในสระอุ่นมาก เรียกว่าร้อนก็ได้ ทำให้การเล่นน้ำในทริปนี้ไม่มีความหนาวเลย

มื้อเย็นเราเลือกร้านอาหารท้ายถนนชื่อร้านสวัสดี แต่โชคร้ายร้านเต็ม รถจอดเต็ม เลยต้องมากินร้านตรงข้ามโรงแรมซึ่งก็เป็นร้านสวัสดีอีกสาขาหนึ่งแต่เล็กกว่า และร้านนี้ก็มีอาหารให้สั่งไม่แพงมาก เราจบมื้อเย็นวันนี้ในราคาไม่ถึงห้าร้อยบาท แถมได้นั่งฟังเพลงเล่นสดด้วย

กลางคืนเราหาคำตอบเกี่ยวกับภาพเครื่องบินที่หาดไม้ขาว อ่านในรีวิวที่เที่ยวหลายๆเว็บที่เขาพูดถึงการถ่ายภาพเครื่องบินเราก็ได้คำตอบคร่าวๆว่า ภาพเครื่องบินที่ดูใหญ่เกิดจากการถ่ายภาพตอนที่เครื่องบินกำลังบินลง…. จบ หายสงสัย เราไปถ่ายตอนเครื่องบินขึ้น พอถ่ายเสร็จเราก็ออกจากพื้นที่ ไม่ได้อยู่ดูตอนเครื่องบินลง เราเลยไม่รู้ว่าขนาดเครื่องบินตอนลงมันใหญ่กว่ามากนั่นเอง

วันนี้เราจบวันแบบหมดแรง ได้ค้นพบว่าร้านอาหารตรงข้ามโรงแรมก็เป็นร้านราคาถูกพึ่งได้ มีอาหารถูกปาก และคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คของผมก็อัพเดททำงานต่างๆได้คล่องตัว อัพโหลดภาพเข้าเว็บเพื่อเตรียมไว้ใช้งานเขียน blog กันได้สบายใจ ส่วนการถ่ายภาพก็ยังคงใช้กล้อง eos m กับเลนส์ 18-55is เป็นหลัก วันนี้ได้ลองภาพถ่ายแนวหัวกลับด้วย ถือว่าเป็นภาพที่ถ่ายที่ให้มุมมองน่าสนใจ

อย่างภาพด้านบนนี้ พอถ่ายเสร็จก็เห็นว่าเงากำลังสวย ตำแหน่งยืนกำลังดี สามารถเอามากลับหัวแล้วใช้เป็นภาพใหม่ได้เลย ก็เลยถ่ายซ้ำเพื่อเอาไปกลับหัวโดยเฉพาะ

ภาพถ่ายซ้ำเพื่อรอกลับหัว จะเน้นให้คนอยู่ด้านบน เงาทอดลงด้านล่าง ปล่อยพื้นที่ด้านล่างเยอะๆ แล้วเอาไปกลับภาพเป็นภาพใหม่

เพลงนี้ผมได้ยินในงานพิธีปัจฉิมนิเทศ อนุบาล3 ของโรงเรียนเพลินพัฒนา ได้ยินเนื้อเพลงบางประโยคแล้วรู้สึกชอบและอยากหาฟังให้เต็มเพลง ภาษาสวยงามและทำนองที่ฟังง่าย เพลงที่ดีมีคุณค่าแต่ไม่ดัง ต้องขอบคุณผู้ประพันธ์ที่ทำเพลงนี้ขึ้นมา