Huawei เป็นผู้ผลิตอุปกรณ์มือถือที่ใหญ่ระดับโลก  เป็นเบอร์ 1 ในระบบเครือข่ายของจีน  และเริ่มทำมือถือขายเองในช่วงไม่กี่ปีมานี้  มือถือรุ่น P9 เป็นรุ่นที่ร่วมมือกับไลก้า ทำระบบถ่ายภาพให้เป็นแบบสองเลนส์ เพื่อให้สามารถสร้างภาพได้คล้ายๆกับกล้อง DSLR คือ มีระยะชัดตื้นที่สวยงาม ได้ฉากหลังเบลอ  และที่สุดยอดมากคือ มันสามารถ re-focus ภาพที่ถ่ายไปแล้วได้ด้วย  อยากให้ส่วนไหนชัด ก็เลือกโฟกัสภาพใหม่เลย โดยไม่ต้องกลับไปถ่ายใหม่

ระบบ re-focus เคยมีความพยายามหลายครั้ง ครั้งแรกที่ระบบนี้ออกสู่ตลาดโลก ผมจะนึกถึงกล้อง  Lytro ที่เป็นกล้องทรงกระบอกสี่เหลี่ยม มีเลนส์ด้านหน้า มีจอด้านหลัง ใช้เหมือนกล้องส่องทางไกล  ซึ่งครั้งแรกที่ออกมามันน่าตื่นเต้นมาก ระบบการ re-focus ที่ใช้งานได้จริงทำให้สนุกกับการถ่ายภาพ  แต่ปัญหาประจำรุ่นของกล้อง Lytro คือ กล้องมีเซ็นเซอร์รับภาพคุณภาพต่ำ มีน้อยส์เยอะมาก คุณภาพที่ได้เหมือนเป็นภาพจากยุคกล้องมือถือแรกๆ เรียกได้ว่า ภาพของอุปกรณ์ที่ออกในปี คศ2011 ทั้งหมด ภาพจาก Lytro คุณภาพต่ำที่สุดในโลก

ลองกล้อง LYTRO ถ่ายก่อนโฟกัสทีหลัง

P9 จาก Huawei มาในรูปลักษณ์เป็นโทรศัพท์สเป็คสูง มีแรมเยอะ มีความจุเยอะ  ใส่หน่วยความจำเพิ่มเติมได้เยอะ สเป็คทางการเป็นอย่างไรขอเชิญไปหาอ่านในอินเทอเน็ต หรือจากทางผู้ผลิต  สิ่งที่ผมจะเขียนต่อไปนี้ เป็นเรื่องของการใช้ P9 เพื่อการถ่ายภาพแต่เพียงอย่างเดียว ตั้งใจเขียนเอาไว้ให้คนรักการถ่ายภาพได้อ่านกันเล่นๆเพลินๆ  ถ้าข้อมูลผิดพลาด ทักมาแจ้งเพื่อแก้ไขให้ถูกต้องนะครับ

ในช่วงเวลาที่ P9 เปิดตัว เป็นข่าวอยู่ในอินเทอเน็ต ผมก็รับรู้คร่าวๆว่า มือถือรุ่นนี้ได้รับความร่วมมือจากไลก้ามาช่วยออกแบบกล้องและระบบการประมวลผลภาพ  เพื่อทำให้มือถือรุ่นนี้มีจุดเด่นเรื่องการถ่ายภาพ ซึ่งใช้เป็นจุดขายของมือถือสเป็คสูงของ Huawei  แต่ในใจลึกๆก็รู้สึกว่า ข่าวความร่วมมือกับไลก้าอาจจะจางหายไปโดยไม่ทิ้งอะไรไว้ให้พูดคุยกันอีกในระยะยาวและไม่เหลือผลที่เป็นรูปธรรม  เหมือนกับข่าว คาลไซร้กับโซนี่ ที่ใช้เลนส์็ยี่ห้อดังในกล้องของโซนี่ ซึ่งก็ไม่ได้ทำให้กล้องคอมแพ็คของโซนี่ได้ผุดได้เกิดในอดีต หรือมีผลลัพธ์มีภาพที่สวยตรึงตาตรึงใจ  หรือข่าวอย่างไลก้าร่วมกับพานาโซนิค ที่ผู้ใช้กล้องก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันโดดเด่นมากกว่าคู่แข่งแต่อย่างใด  ไลก้าหัวเหว่ยรอบนี้อาจจะไม่มีอะไรตื่นเต้นในท้ายที่สุด นั่นทำให้ผมยังไม่คิดจะซื้อในตอนแรก

พอมือถือประจำตัวพัง ก็ถึงเวลาหาของใหม่ใช้  มือถือตัวท๊อประดับสองหมื่นปลายๆแต่ละค่ายผมก็ไม่ได้สนใจ เพราะว่า เราจะเอามือถือมาใช้โทรศัพท์ เช็คเมล เล่นโซเชียลเน็ตเวิร์คนิดหน่อย  ซึ่งมือถือระดับหลายๆพัน ก็ทำงานได้ดีมากแล้ว  การไม่เล่นเกมส์ทำให้เราไม่เดือดร้อนกับความแรงของมือถือ  พอถึงเวลาที่ต้องเลือกจริงๆ ก็เลยหาข้อมูลว่า P9 ดีจริงไหม แล้วก็ไปพบข้อมูล ไปพบตัวอย่างภาพที่ดูแล้วคาใจอย่างมาก  คือมีภาพสวยๆให้ดูพอสมควรเลย  มีคอมมูนิตี้หลายแห่งที่ทำให้ประหลาดใจว่าทำไมคนใช้ P9 ถึงได้จับกลุ่มกันได้ใหญ่โต  เลยลองวัดใจ ไปซื้อมาใช้กับเขาเช่นกัน

ตั้งแน่ได้มือถือเครื่องใหม่  ก็ได้แต่ลองเรื่องการถ่ายภาพหลายๆแง่มุม  พร้อมทั้งยังตื่นเต้นกับของแถมที่เขาแถมมากับ P9 เป็นกล่องใหญ่โต ดูแพงมาก  ในกล่องของแถม มีขาตั้งกล้อง  มีไม้เซลฟี่  มีอแด๊ปเตอร์สำหรับยืดมือถือเข้ากับขาตั้งกล้อง  มีสายชาร์จ  ซึ่ง สิ่งที่ทำให้ผมอยากได้จนถึงที่สุดคือ อแด๊ปเตอร์ที่ใช้ยืดมือถือเข้ากับขาตั้งกล้องนั่นเอง

สารพัดภาพที่ได้จากการลองโน่นนี่นั่น ลองไปเรื่อยๆ จะเขียนอธิบายประกอบไปทีละภาพตามนี้ครับ

ภาพอาหารบุฟเฟ่ต์ห้องประชุม

เป็นภาพที่โชว์ว่าระบบชัดตื้นของ P9 ทำงานได้เบลอสะใจมาก  ระบบการเลือกรูรับแสงได้ในภายหลังทำให้ภาพสามารถเบลอฉากหลังมากๆ หรือ น้อยๆ ได้ตามใจ  ถ้าอยากได้ภาพชัดลึกแบบมือถือทั่วไปก็ไม่ต้องใช้ระบบพิเศษของไลก้า  แต่ถ้าอยากได้ความเบลอเด่นๆ อาจจะเลือกรูรับแสงเป็น 0.95 หรือ 1 หรือ 2.8 ก็แล้วแต่ความชอบ  ยิ่งเลือกใช้ตัวเลขน้อย ยิ่งให้ความเบลอด้านหลังมากยิ่งขึ้น

ภาพทางเดินที่เห็นป้ายบอกทางของห้องน้ำ

ก็เป็นตัวอย่างที่ระยะเบลอกลางๆ โดยการเลือกรูรับแสงไม่กว้างมาก ความเบลอที่ได้ของฉากหน้า แล้วไปชัดที่กลางภาพด้านหลังนั้นก็ดูเป็นธรรมชาติเหมือนกล้องฟิล์ม  แต่การถ่ายสิ่งที่อยากให้ชัดแล้วอยู่ไกลออกไปมากๆนั้น ความเบลอของสิ่งรอบข้างก็จะน้อยตามลงไปด้วย  ในตอนที่ถ่ายภาพ P9 จะมีคำเตือนขึ้นว่า ถ้าอยากให้เบลอสวยๆ อย่าให้วัตถุอยู่ไกลเกินไป  ถ้าเป็นไปได้ให้อยู่ในระยะไม่เกิน 2 เมตร  ซึ่งจากการลองผิดลองถูกก็พบว่า สิ่งที่อยากให้เบลอหรือชัดแตกต่างกัน ก็ควรจะอยู่ไม่ไกลเกินไปตามที่โปรแกรมแจ้งไว้

พอจับทางได้ว่า การเลือกค่ารูรับแสงของซอร์พแวร์ที่ระดับกลางๆ ประมาณ f5.6 f8  ก็จะให้ความเบลอด้านหลังทิ้งตัวได้สวยดูเป็นธรรมชาติมากกว่าค่ารูรับแสง 0.95 อันเป็นค่าน้อยที่สุด ซึ่งเจ้า f0.95 นี้จะให้ฉากหลังที่เบลอจนดูหลอนๆ ไม่สวย

ภาพกระสอบกระดาษ

P9 ใช้เซนเซอร์รับแสงสองตัว ตัวแรกรับภาพสี ตัวที่สองรับภาพขาวดำ  การถ่ายภาพขาวดำด้วย P9 จะให้ความคมชัดระดับยอดเยี่ยม  ภาพที่เห็นก็สมราคา หรือเกินราคาไปมาก  สีขาวดำแบบที่ช่างภาพสายขาวดำชอบเป็นแบบไหน ก็ตอบว่า แบบนี้แหละครับ ภาพที่มีคอนทราสต์สูง และมีระดับสีกลางไล่ไปเข้มได้ต่อเนื่องน่าดู  จุดที่ดำสุดก็ดำสนิท(ดูบนจอภาพ)  และจุดที่สว่างที่สุดก็ดูขาวแต่ยังไม่สว่างจนขาดรายละเอียด  ภาพกระสอบกองกันในโรงพิมพ์ยืนยันได้ว่า ระบบขาวดำของ P9 ให้ภาพขาวดำที่ดูมีเสน่ห์ และคล้ายๆกับ ภาพจากฟิล์ม Kodak Tri-x จริงๆ

ภาพขนของ

P9 ให้ภาพฉากหลังเบลอดูสวยงาม แม้จะไม่เหมือนความเบลอแบบกล้องฟิล์มที่แท้จริง แต่การเบลอที่ให้มาก็ทำให้ภาพสวยขึ้นอย่างมากมายก่ายกอง เป็นบุคลิกที่ได้มาโดยไม่ได้คาดหวังจริงๆ  แม่แต่ลังยกของที่ไม่เคยสนใจเรื่องถ่ายให้สวย ยังดูสวยจนน่ามอง

ภาพอาหารมื้อเช้า

ภาพถ่ายแบบแสงมาจากด้านหลัง พร้อมด้วยการกำหนดค่ารูรับแสงที่กว้างมากๆ ทำให้ภาพมีส่วนขาวๆที่ดูล้นๆเลอะๆนิดๆ เป็นบุคลิกของเลนส์สว่างที่เอามาถ่ายกับกล้องฟิล์ม  เมื่อไหร่ที่เปิดรู้รับแสงกว้างสุด ฉากหลังจุดสว่างๆสีขาวจะดูเลอะๆ กระจายตัวกันกว้างๆ  ทำให้แบบดูเด่นขึ้น

ภาพมุมทำงาน

ภาพเด็กน้อยในมุมห้องทำงานแสนรกก็เป็นการลองโหมดขาวดำของกล้อง  การเข้าโหมดขาวดำแบบ pro ใน P9 จะได้ภาพจากเลนส์แยก และ เซ็นเซอร์ขาวดำโดยเฉพาะ  ซึ่งโหมดขาวดำแบบโปรจะไม่สามารถใช้ความสามารถของการเลือกค่าความเบลอตามรูรับแสงได้  การใช้โหมดนี้คนถ่ายภาพต้องตัดสินใจแล้วว่า จะเก็บภาพชัดทั้งหมด เพราะเจตนาการถ่ายด้วยเซ็นเซอร์แยกแบบนี้ คือเน้นเรื่องความคมชัดและเน้นเรื่องโทนสีดำที่เสร็จในกล้อง ไม่ต้องปรับแต่งอีก

ภาพเด็กซน

P9 มีความสามารถในการโฟกัสติดตามหน้าคนได้ยอดเยี่ยมมาก  เด็กกำลังเล่นซน ยกหมอนแกว่งไปมา ถ้าเป็นกล้อง DSLR ตัวไหนก็ตาม เลิกหวังได้เลยว่าจะโฟกัสหน้าได้  เพราะการเคลื่อนไหวตลอดเวลาในที่แสงน้อย เป็นเรื่องยากสำหรับกล้องโปรในอดีต  มีเพียงระบบ mirrorless เท่านั้นที่มีลุ้นว่าจะโฟกัสหน้าคนได้ทัน  และ P9 ก็ทำได้ดีมาก  ยิ่งรวมกับระบบเลือกโฟกัสได้ในภายหลังยิ่งสบาย  เพราะถ้าภาพโฟกัสไม่คมชัดเป๊ะดังใจ เราก็ยังสามารถมาจิ้มเพื่อเลือกโฟกัสได้อีกที  เปิดโลกทัศน์และมุมมองใหม่จริงๆ

ภาพงานสิ่งพิมพ์

ความละเอียดของ P9 ถ้าได้วางกล้องให้นิ่งๆแล้วถ่ายภาพวัตถุ จะได้ความคมชัดที่น่าตื่นเต้นมาก  กระดาษลายผ้าที่ใช้ในงานพิมพ์  ถ่ายด้วย P9 แล้วซูมดู 100% เห็นถึงระดับเม็ดสกรีนของสีดำเลย  งานพิมพ์อ๊อพเซ็ทจะเป็นการพิมพ์สี 100% เพื่อให้ได้สีดำ และถ้าจะพิมพ์สีเทา จะแบ่งดำเป็นจุดๆเล็กๆแบบนี้ เพื่อให้มองไกลๆแล้วเหมือนสีเทา

ภาพหมู่ซุปเปอร์ฮีโร่

เด็กๆซุปเปอร์ฮีโร่ทั้งหลาย เป็นเรื่องยากมากที่จะหลอกให้นิ่งได้พร้อมกัน ทุกคนมีการเคลื่อนไหวของตัวเอง  การโฟกัสภาพเป็นเรื่องยาก  บางทีเราก็เลือกจะใช้วิธีถ่ายรัวๆแล้วค่อยมาเลือกโฟกัสใหม่กับบางภาพ เพื่อให้ได้ภาพที่ต้องการ  P9 ก็ให้ผลที่น่าพอใจ

ภาพเด็กวิ่ง

ภาพเด็กกำลังวิ่งสนุกสนาน การโฟกัสให้เข้าเป๊ะเป็นเรื่องที่ยากมาก และไม่คิดจะทำตั้งแต่ต้น  อาศัยว่า P9 ทำงานแนวนี้ได้ ก็ถ่ายให้ได้ภาพให้ได้องค์ประกอบที่ต้องการ แล้วค่อยมาจิ้มโฟกัสใหม่  ภาพแรกที่กล้องให้ เป็นภาพที่ต้นไม้ชัด  ภาพที่เอามาจิ้มเลือกจุดโฟกัสใหม่ก็เลือกให้ชัดที่ตัวเด็ก ง่ายดี

ภาพเปรียบเทียบการโฟกัส พลาด และ แก้ไขใหม่

ภาพบนคือภาพแรกที่กล้องจับภาพให้ ได้โฟกัสอยู่ตรงกลางภาพ ซึ่งทำให้กำแพงด้านหลังชัด ส่วนภาพล่างคือการแก้ไขด้วยการ re-focus ในภายหลังเพื่อเลือกจุดชัดใหม่  ย้ายมาโฟกัสที่ตัวเด็ก  ผลก็คือ เราได้ภาพที่สมบูรณ์

ภาพแม่เล่นกับลูก

เลนส์สว่าง มีระบบกันสั่นในเลนส์  และมีระบบสร้างความเบลอแบบกล้องใหญ่  การถ่ายภาพในห้องนอนกลายเป็นเรื่องง่ายไปเลย  แสงแค่น้อยๆไม่ได้สร้างปัญหาอะไร  เราได้ภาพด้วยความสามารถของกล้องล้วนๆ  ไม่ได้ใช้ทักษะของช่างภาพ  ไม่ได้ใช้ความรู้ที่อุตส่าห์ฝึกฝนสะสมกันมา  ระยะเบลอด้านหลังละลายราวกับเลนส์ 50f1.8  ถ้าไม่บอกก็เดาไม่ถูกว่าถ่ายด้วยมือถือ

ภาพลองลากแสงไฟ

P9 ให้โหมดช่วยถ่ายภาพมาอย่างหลากหลาย  แม้แต่การถ่ายไฟเคลื่อนที่ หรือ เทคนิค light painting ก็ให้โหมดสำเร็จรูปมา  เราสามารถถ่ายภาพแล้วลากแสงไฟให้เป็นเส้น  ลากให้เป็นตัวหนังสือต่างๆได้ตามใจ เท่าที่เราจะลากทัน ก่อนกล้องจะหยุดรับภาพ  ซึ่งในเทคนิค light painting  นี้มักจะทำตอนกลางคืน  และภาพวิว ภาพวัตถุในกรอบของเราก็จะแทบมองไม่เห็น  เพราะจะเห็นเป็นสีดำ  แต่ P9 ก็ให้ลูกเล่นสำหรับโหมดนี้เพิ่มเติมได้นิดหน่อยคือ สามารถเปิดแสงแฟลชเข้าไปในตอนสุดท้ายก่อนจะหยุดรับภาพได้  ทำให้เราได้แสงสว่างที่ตกบนฉากหน้าหรือวัตถุในภาพได้  ทำให้ภาพแนวนี้ดูสมบูรณ์ขึ้น

ภาพลากแสงไฟพร้อมเปิดแฟลชตอนสุดท้าย

การเปิดแสงแฟลชในขั้นตอนสุดท้ายของการรับภาพ เป็นเทคนิคที่ใช้มาเนิ่นนานตั้งแต่ยุคของฟิล์ม  คำศัพท์ที่เรียกการเปิดแฟลชนี้ บางทีก็เรียกว่า การซิงค์แฟลชกับม่านชัตเตอร์ชุดที่สอง  คือการเปิดแฟลชยิงเข้าไปในวัตถุ ก่อนที่จะปิดม่านชัตเตอร์  กับดิจิทัลก็คือก่อนจะหยุดรับภาพนั่นเอง

ภาพห้องทำงาน

แสงในห้องทำงาน ให้ความสว่างแค่มองเห็นสิ่งของในห้อง  ถ้าจะถ่ายภาพด้วยฟิล์ม ค่าแสงในห้องจากความทรงจำ ฟิล์มความไว 100  รูรับแสง f3.5 ความเร็วชัตเตอร์จะอยู่ประมาณ 1/4 วินาที สถานการณ์แบบนี้ กล้องดิจิทัลที่ดัน iso ขึ้นสูงได้เท่านั้นที่จะทำให้เราถ่ายภาพได้คมชัดโดยไม่ต้องใช้ขาตั้งกล้อง  และ P9 ก็ทำหน้าที่ได้สมบูรณ์ดี ได้ภาพที่มีคุณภาพ  จุดที่ชัดก็คมเป๊ะ  ระยะด้านหน้า ด้านหลังที่เบลอก็ละลายสวยงาม

ภาพเด็กน้อยที่โรงเรียน

การพกพากล้อง P9 ไปใช้ในชีวิตประจำวันทำได้อย่างคล่องตัว จากเดิมที่ต้องสะพายกล้องที่เขาว่ากันว่ามันเล้กลงแล้วอย่าง eos m กับเลนส์ 22f2 ที่ใส่ในกระเป๋าสะพายหรือกระเป๋าย่ามได้นั้นก็กลายเป็นใหญ่เกิน  P9 ซุกอยู่ในกางเกงยืนส์ แค่หยิบออกมาถ่ายในสิ่งที่ต้องการบันทึก ง่าย เร็ว และได้ภาพ

ภาพขี่จักรยานเด็ก

เด็กขี่จักรยานเป็นรูปแบบที่ถ่ายภาพยากเช่นกัน  หากเป็นกล้องฟิล์ม เราต้องลุ้นว่าจะได้ภาพที่คมชัดไหม จะโฟกัสตรงจุดไหม จะต้องโฟกัสล่วงหน้าแล้วรอรถวิ่งมายังจุดนัดพบแล้วค่อยถ่าย  กับดิจิทัลก็ง่ายตรงที่ไม่ต้องเปลืองฟิล์ม  แต่ก็ยังต้องลุ้นในเรื่องของการโฟกัสให้ตรง  กับ P9 มันง่ายยิ่งขึ้น ระบบโฟกัสติดตามใบหน้าคน ทำงานรวมกับการเลือกโฟกัสทีหลัง เปลี่ยนจุดโฟกัสได้เองตามใจ  ได้ภาพแน่นอน

ภาพจักรยานเด็ก

จักรยานเด็กในบ้าน ตอนมืดๆ  ไฟจากเพดานส่องสว่างแค่พอมองเห็น ไม่เดินชนสิ่งของ ภาพจากการใช้รูรับแสงกว้างมากของ P9 ก็ให้ระยะชัดแค่บางเบา ให้ด้านหลังเบลอๆ  แม้ว่าจะดูไม่ค่อยเนียนในแบบกล้องฟิล์ม แต่ก็ให้ภาพที่พอใช้งานได้  ส่วนที่ชัดก็ชัดพอ  ส่วนที่เบลอก็เลือกระดับเบลอให้พอดูรู้ว่าเป็นภาพภายในบ้าน

ภาพเล่นของเล่นในห้องกว้าง

ในพื้้นที่ที่มีด้านหลังห่างๆออกไป  เด็กที่กำลังเล่นของเล่นบนโต๊ะอยู่ในระยะชัด ระยะด้านหลัวเบลอละลายแค่พอรู้สึกว่านุ่มนวล ภาพแบบนี้ ถ้าต้องใช้ DSLR ถ่าย คงนึกถึง กล้อง Fullframe กับเลนส์ 50f1.8 หรือ 1.4 สักตัว ราคากล้องกับเลนส์คงสัก 7หมื่น  หรือถ้าเป็นกล้องตัวคูณ ก็ต้องมีค่าใช้จ่ายสัก 2-3 หมื่น พร้อมกับขนาดที่ใหญ่โต พกพายาก  P9 ตัวเดียวเก็บภาพนี้ได้  และ ทำให้เราสนุกไปกับการถ่ายภาพอีกครั้ง  เพราะในช่วงเวลาของการเลี้ยงเด็ก  การพกกล้องยักษ์ใหญ่ เป็นภาระอย่างมาก  และดูจะไม่รู้หน้าที่ ว่าตอนนี้คือตอนเลี้ยงลูก ไม่ใช่เดินทางถ่ายภาพ  มือถือบางๆสักเครื่องที่ให้ภาพสวยถูกใจ  ตอบโจทย์นี้ได้เต็มๆ

ภาพมุมทำงานในศูนย์บริการรถยนต์

ตอนเอารถไปเข้าศูนย์บริการ ระหว่างที่รถกำลังทำ  ผมก็ไปนั่งรอที่ห้องรับรองลูกค้า น้ำส้ม ชา กาแฟ ขนม หยิบกินสบายใจ พร้อมด้วยโต๊ะนั่งทำงาน นั่งรอ คอมพิวเตอร์หิ้วไปเอง อินเทอเน็ตแรงๆของศูนย์บริการ มันคงเป็นอารมณ์แบบเดียวกับคนที่ใช้งาน virtual space ในที่ต่างๆที่มีห้องหับเอาไว้รองรับนักเดินทาง นักธุรกิจขี้เบื่อที่ไม่อยากนั่งบ้านตัวเองหรืออ๊อฟฟิศตัวเอง  หยิบมือถือมาเก็บภาพไว้หน่อย  ภาพมีระยะเบลอด้านหลังพอทำให้รู้สึกเหมือนกล้องใหญ่ๆ

ภาพสมุดสี pantone

ด้วยคุณภาพที่แปะยี่ห้อไลก้า และภาพหลายๆภาพก็ดูจะมีคุณภาพสูง มีความใสอยู่ในตัวระดับที่น่าตื่นเต้น เป็นลักษณะที่ไม่ค่อยได้พบแม้ในกล้อง DSLR ก็ยังรู้สึกว่าภาพไม่ใสเท่านี้  เลยลองเอาไปถ่ายภาพสิ่งของต่างๆ แล้วส่งไปฝากขายยัง shuttertock ซึ่งเป็นเว็บขายภาพสต๊อคที่พิถีพิถันในการเลือกภาพเข้าระบบอย่างมาก  ภาพที่ไม่คมชัดแม้เพียงเล็กน้อย  ภาพที่วัดแสงผิดพลาด  จะถูกปฏิเสธแน่นอน  ภาพสมุดสีเล่มนี้เป็นภาพจากสมุด pantone รุ่น solid uncoated  เป็นกระดาษไม่เคลือบผิวหรือกระดาษปอนด์ พิมพ์สีพิเศษต่างๆ  ถ่ายแล้วลองส่งดู อีก 15 นาที ระบบก็ตอบรับ approved

ภาพรองเท้าแตะ

ลองใหม่กับภาพทั่วไปบ้าง รองเท้าแตะในบ้าน เอามาวางบนพื้นไม้ แล้วถ่ายด้วย P9 เลือกใช้ในโหมดธรรมดาเลย ไม่ปรับแม้แต่รูรับแสง ไม่เอาเบลอๆ  ใช้งานเหมือนมือถือทั่วไปจริงๆ  แล้วลองส่งเข้า shutterstock แล้วก็รอผล

ได้  approved เหมือนกัน  องค์ประกอบภาพแนวนี้ย่อมผ่านอยู่แล้ว  ส่วนคุณภาพของไฟล์ ของอุปกรณ์ก็ผ่านเช่นกันยืนยันได้ว่า คุณภาพของชิ้นเลนส์และเซ็นเซอร์รับภาพของ P9  มาตรฐานสูงมาก  สูงพอแม้จะเอาไปใช้งานระดับการส่งภาพเข้าไปฝากขาย

ภาพเช้าวันอาทิตย์ที่ราชดำเนิน

พาลูกไปดูพิพิธภัณฑ์รัตนโกสินทร์ เราไปกันแต่เช้าเพื่อให้ได้จอดรถในสถานที่ของผู้จัด เพราะรู้มาว่าที่จอดรถน้อย  ระหว่างที่จอดรถได้แล้วก็มารอเปิดประตู  นั่งเล่นรอเวลา ถ่ายรูปเล่นกัน  ใช้ P9 ถ่ายภาพด้านหน้า ริมถนน  พยายามถือกล้องให้ตรง ถ่ายด้วยโหมดรูรับแสงกว้างเพื่อให้ฉากหลังเบลอสวยงาม แล้วค่อยมาเปลี่ยนเป็นขาวดำอีกครั้ง ทุกอย่างจบในมือถือเครื่องเดียว  พอกันทีกับการถ่ายภาพแล้วกลับมานั่งทำต่อในคอมพิวเตอร์

ภาพแม่ลูก

เก้าอี้ในห้องแสดงชีวิตรัตนโกสินทร์  มีมุมให้นั่งถ่ายภาพ แสงสวยจากริมหน้าต่าง เข้ามาช่วยทำให้มุมภาพถ่ายมุมนี้ดูดี  แต่การจะถ่ายภาพในสถานที่แห่งนี้  ถ้าไม่มีขาตั้งกล้องซึ่งในพิพิธภัณฑ์ห้ามใช้อยู่แล้วเนื่องจากจะไปกีดขวางคนอื่นๆ  ก็ต้องใช้กล้องที่ดัน iso ได้สูง และเลนส์สว่าง   กล้องมือถือแม้จะถ่ายได้ แต่ก็ไม่ได้ให้ภาพที่สวยๆนุ่มๆแบบนี้  แต่ P9 ให้บุคลิกนุ่มๆ เหมือนของราคาแพง  แบบนี้ถูกใจ

สรุป

Huawei P9 เป็นมือถือที่ถ่ายภาพได้สวยสมกับคำร่ำลือ มีเทคนิคการถ่ายภาพที่เฉพาะ สามารถสร้างภาพถ่ายให้มีบุคลิกชัดตื้น หลังเบลอได้จริง และถ้าเราเลือกใช้อย่างเข้าใจ เราจะได้ภาพหลังเบลอที่ดูเป็นธรรมชาติได้  การมีโอกาสได้ใช้ไลก้าในราคาหมื่นกว่าบาท เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นยินดีของช่างภาพงบน้อย    ความสะดวกสบายของ P9 ทำให้มันเป็นไลก้าที่น่าคบหาอย่างที่สุด  ต่อให้เรามีเงินแสน เอาไปซื้อกล้องฟิล์มรุ่นอมตะอย่าง leica m6 และเลนส์ leica ถูกๆสักตัว เราก็ยังไม่ได้ภาพจากมันอยู่ดี  ยังคงต้องอาศัยการฝึกฝนเรื่องการวัดแสง การถ่ายภาพด้วยฟิล์ม การล้างอัด การสแกนฟิล์ม  การอัดภาพลงกระดาษ  ประสบการณ์การใช้ leica แท้ๆ ต้องใช้เงินเป็นแสน ใช้เวลาเป็นปีๆ  แต่ P9ทางลัดที่ทำให้เราได้ภาพที่มีบุคลิกไลก้า  และแม้เราจะไม่รู้ว่ามันคือบุคลิคของไลก้า  แต่ภาพที่สวยเตะตา แม้จะเป็นภาพถ่ายในชีวิตประจำวัน มันก็ทำให้เราเพลิดเพลินได้โดยเราไม่จำเป็นต้องไปรู้ว่า ไลก้าทำอะไรกับภาพและเลนส์บ้าง  แต่ภาพแบบนี้แหละเรียกว่า”ภาพสวย” หรือ “ภาพน่าดู”

ใช้ P9 ถ่ายส่ง shutterstock ขายได้ด้วยนะ

แถมถ่ายวิดีโอแบบสโลโมชั่น สนุกดี