มองฟ้าไม่เห็นความฝัน มองมาตั้งนานไม่เห็นเป็นจริง
ได้แต่มองมองมองไม่ไหวติง ไม่วิ่งไม่ทำไม่มีการเปลี่ยนแปลง
เว็บขายภาพก้าวที่หนึ่ง
เกือบปีที่ผ่านมากับการทำเว็บแบบจ้างคนอื่นทำให้ ผมเขียนโฟลชาร์จ โปรแกรมเมอร์ก็ทำตามสั่ง ตอนนี้ก็เสร็จแต่ไม่สมบูรณ์ เสร็จไปตามสั่งที่ควรเสร็จ แต่การพัฒนาเว็บก็คงต้องค่อยๆทำกันต่อไป สิบเดือนพอดีเลยกับเว็บตัวนี้ สิ่งที่ต้องทำต่อไปก็คือการใส่รูปเข้าไปในระบบ ตอนนี้แหละที่เป็นนรกของจริง
เวลาจ้างใครทำงานให้ เราจะรู้ว่าเขาทำอะไรได้และเราต้องการอะไรจากเขา เราพอจะปล่อยงานให้เขาทำระดับไหน อย่างไร และเมื่อมีการจ้างงานเกิดขึ้นก็หมายความว่าเราเชื่อแล้วว่าเขาทำได้ งานการพัฒนาโปรแกรมบนเว็บก็เป็นงานประเภทที่เชื่อใจ เชื่อว่าเขาทำตามสั่งได้ ตอนนี้ก็เสร็จสิ้นแล้ว หน้าตาอาจจะดูไม่ดีอย่างเว็บเมืองนอกเขา แต่มันก็เป็นแค่หน้าตา ส่ิงสำคัญยิ่งกว่าหน้าตาก็คือรูปแบบการทำงานหรือฟังค์ชั่น ซึ่งคนรับจ้างก็ทำได้ตามสิ่งข้อกำหนด อะไรที่ไม่ดี ไม่เวิร์ค ไม่เข้าท่า เป็นสิ่งที่เกิดมาจากไอเดียการออกแบบของผมเองที่ยังไม่ดี ยังไม่โปร ยังไม่มีประสบการณ์ในเว็บประเภทนี้
งานต่อไปก็เป็นการใส่รูปเข้าระบบ งานนี้จะจ้างใครมาทำได้ จะเชื่อใจใครว่าเขาจะใส่คีย์เวิร์ดแบบที่เราต้องการ จะใส่คีย์เวิร์ดแบบฉลาดๆ ผมอาจจะไม่ได้ฉลาดมากกว่าคนอื่นๆ แต่ผมเป็นคนที่เคยค้นหาภาพด้วยคีย์เวิร์ดจำนวนหนึ่ง และรู้ว่าคีย์เวิร์ดที่ดีจะต้องเป็นอย่างไร แล้วลูกจ้างคนต่อไปที่จะจ้างมาทำมันจะรู้แบบเราได้ยังไง คงต้องทำเอง และนี่แหละ นรกกำลังเริ่มต้น
Eos30
กล้อง canon รุ่น eos30 เคยเป็นกล้องประจำตัวช่วยกันทำมาหากินมานานแสนนาน ใช้รับงานถ่ายภาพมาเยอะ จนกระทั่งยุคดิจิทัลครองเมือง ไม่มีคนใช้ฟิล์มกับงานพิธีอีกต่อไป กล้องตัวนี้เลยไม่ได้ถูกหยิบใช้อีกเลย
หยิบออกมาดูก็รู้สึกดี จำได้ว่ากล้องมันตอบสนองการใช้งานได้เคยมือแบบไหน ทุกวันนี้ไม่มีกล้องดิจิทัลที่ให้ความรู้สึกแบบนี้เลย กล้อง Eos5D ที่เป็นดิจิทัลดีๆ เป็นที่อยากได้ของช่างภาพทั่วโลกก็ยังไม่เข้าข่ายให้ความรู้สึกเหมือนกล้องฟิล์มตัวนี้ หรือเป็นเพราะผมยังไม่ได้เป็นเจ้าของ Eos 5D จริงๆ เลยไม่ได้รู้สึกอะไรมาก หยิบ 5D ของเพื่อนมาลองใช้ เอามาพกติดตัวหลายวัน รู้สึกว่ามันเป็นของแพงต้องระวังมากกว่าจะเป็นกล้องติดตัวช่วยสร้างสรรค์ภาพ ความรู้สึกแบบนี้อาจจะต้องใช้เงินเกือบแสน เพื่อซื้อตัวและสร้างความคุ้นเคยให้เหมือนเป็นเครืิ่องมือสร้างงานมากกว่าจะเป็นของแพงต้องระวัง…
imac
คอมพิวเตอร์รุ่น imac ความเร็ว 450 Mhz ออกมาขายเมื่อปี ค.ศ. 2001 ตอนนั้นยังไม่เคยได้ใช้งานแมคอินทอช ดูในหนังสือก็รู้สึกว่าเครื่องคอมพิวเตอร์พวกนี้มันหน้าตาสวยดี ชาวบ้านชาวช่องเขาลือกันว่าต้องทำงานกราฟิคถึงจะต้องใช้แมค ตอนนั้นผมเป็นโปรแกรมเมอร์ก็เลยไม่ได้คิดต่อว่าจะเปลี่ยนไปใช้แมคอินทอชดีไหม
หลายปีต่อมาได้ไปหยิบจับและทดลองใช้เครื่องแมคอินทอชในจุฬาฯ ห้องคอมพิวเตอร์ของคณะวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีทางภาพมีแมคอินทอชให้ใช้เต็มไปหมด แต่ละเครื่องก็สีสันน่ารักน่าใช้ เลยรู้ว่าแมคอินทอชมันก็เป็นคอมพิวเตอร์ธรรมดา ใช้กับงานทั่วไป ทำเอกสาร และเล่นอินเทอเน็ตได้เหมือนกัน พอทำงานมาได้หลายปี มัวแต่ไปหมกมุ่นอยู่กับการทำงานและการถ่ายภาพ ลืมที่จะสนใจเรื่องเครื่องคอมพิวเตอร์ วันดีคืนดีเปิดดูเว็บขายของมือสอง เห็นประกาศขายเครื่องแมคอินทอชเต็มไปหมด ราคาก็ถูกดี ของที่เคยราคาหกหมื่น ขายเป็นมือสองอยู่สี่พัน ผมก็เลยไปซื้อมาทดลองใช้ แม้ว่าจะดูล้าสมัยไปบ้าง ความเร็วจะน้อยไปบ้างเมื่อเทียบกับงานในปัจจุบัน แต่งานพื้นฐานอย่างการพิมพ์ข้อความ การดูหนัง การฟังเพลงมันก็ทำได้ไม่มีปัญหาอะไร แถมหน้าตาดีอีกต่างหาก ทดลองใช้แล้วก็ชอบ เลยพาลเปลี่ยนโน๊ตบุ๊คประจำตัวเป็นแมคอินทอชด้วยเหมือนกัน แล้วก็มีเครื่องแมคอื่นๆตามเข้ามาอยู่ในบ้านอีกมากมาย
imac สีแดงตัวนี้คือแมคอินทอชตัวแรกที่ซื้อมาลองใช้ และปัจจุบันมันก็ถูกใช้งานอยู่ในห้องนอน เอาไว้เปิดเพลง เอาไว้ดูรูป ดูหนัง เอาไว้เล่นเน็ตเวลาขี้เกียจหยิบโน๊ตบุ๊ค เอาไว้ฟังรายการวิทยุทางเน็ตซึ่งพักหลังๆจะฟังวิทยุผ่านเน็ตบ่อยมาก เพราะว่ามันมีแนวเพลงที่ชอบเยอะ และไม่ค่อยพูดมาก ฟังเพลินๆแล้วมีความสุขมากกว่าคลืื่นวิทยุคนไทยจัดที่มีแต่ขายของเล่นเกมส์ปัญญาอ่อน.
ส่งของ
งานใบปลิวยอดเยอะ ส่งไกล ทีแรกก็นัดรถรับจ้างเอาไว้ แต่ว่าผนตก รถรับจ้างไม่มีที่กันฝน เลยต้องไปส่งเอง ก็เลยขนขึ้นรถเก๋ง ใส่ของเต็มเบาะหลัง และกระโปรงหลัง รถแอ่น หน้าเชิด แถมลืมเติมลมยางอีกต่างหาก ก็ขับจากบ้านฝั่งธนฯขึ้นทางด่วนแล้วไปส่งที่สนามบินดอนเมือง
ขับช้ามากขอบอก เพราะไม่ค่อยมั่นใจในสภาพรถ แต่ก็ขับไปเพลินๆ ฟังเพลง ฟังรายการวิทยุไปเรื่อยๆ ถึงที่หมายปลอดภัย จอดรถเสร็จ ก็ลงมาขน เห็นรถแอ่นๆเลยถ่ายภาพเก็บไว้ แต่ว่าภาพมันไม่ค่อยสื่อสักเท่าไหร่เลย ใช้มือถือถ่าย เพราะกล้องในรถก็เอาออกหมด ต้องเคลียร์พื้นที่ให้ใบปลิวทั้งหลาย
ตอนบ่ายกลับมาโรงพิมพ์แล้วขนของไปส่งอีกรอบ คราวนี้ไปส่งที่สำนักงานใหญ่ของลูกค้า และไปส่งอีกบางส่วนที่ศูนย์ประชุมสิริกิติ์ ของอย่างเดียวส่งสามที่ บริการดีขนาดนี้เลยนะเนี่ย
ตอนค่ำก่อนกลับเข้าบ้านแวะเติมลมที่ปั๊มน้ำมัน วัดลมยางออกมาได้ 22 จะบ้าตาย ขับไปได้ยังไง เลยเติมให้เป็น 33 ทุกล้อ รถลื่นวิ่งฉิวเลย รถใครอืดๆลองเช็คลมยางดู เผื่อว่ามันจะซึมออกจนยางอ่อนเกินไปทำให้รถอืด
Polaroid PoGo
กล้องโพลารอยด์เป็นที่นิยมมาตลอดนับสิบปีก่อนที่ดิจิทัลจะครองเมือง หลังจากระบบดิจิทัลฆ่าฟิล์มจนขายไม่ค่อยได้ โพลารอยด์ก็ซบเซาตามกันไป จนในที่สุดบริษัทโพลารอยด์ก็ประกาศยุติการผลิตฟิล์มโพลารอยด์ ทำให้กล้องโพลารอยด์ในตลาดกลายเป็นเศษเหล็กไปทันที
แต่โพลารอยด์ก็ยังมีลมหายใจ และได้พยายามปรับตัวเองเพื่ออยู่ในยุคดิจิทัลให้ได้ นั่นเป็นทีี่มาของปริ๊นเตอร์ขนาดพกพา Polaroid PoGo ที่สามารถสั่งปริ๊นท์รูปขนาด 2×3 นิ้วได้ เชื่อมต่อกับอุปกรณ์ต่างๆได้ทางบลูทูธ ทำให้การพิมพ์ภาพนอกสถานที่ทำได้สะดวกมากขึ้น เป็นก้าวแรกของโพลารอยด์ในโลกดิจิทัล
ตอนนี้ก็ยังมีข่่าวว่าโพลารอยด์กำลังผลิตกล้องดิจิทัลตัวใหม่ที่สามารถพิมพ์ภาพออกมาได้ทันที ทำให้ความสนุกของการถ่ายภาพแบบโพลารอยด์หวนกลับมาได้อีกครั้ง และครั้งนี้ก็อาจจะต่อเนื่องยาวนานเหมือนครั้งที่แล้ว เพราะใครๆก็อยากได้รูปทันที
fix the door
ประตูที่ถูกชนได้รับการซ่อมแซมแล้วโดยช่างของบริษัทประกันภัย ระหว่างที่ซ่อมนั้น ผมเห็นว่าภาพช่างที่กำลังอ๊อคเหล็กน่าจะเป็นภาพที่สวย ก็เลยไปหยิบกล้องมาถ่ายเอาไว้ ถ่ายไปหลายภาพเหมือนกัน ช่างที่ทำงานอยู่อาจจะรู้สึกว่า ไอ้นี่มันเป็นอะไร ถือเลนส์ตัวเท่าข้าวหลามมาส่องอยู่ได้
ภาพที่ถ่ายออกมาทีแรกผมวัดแสงพอดี รายละเอียดต่างๆในภาพก็เห็นหมดทุกอย่าง แต่ประกายไฟที่เห็นจะไม่ค่อยสวยเพราะสว่างมากเกินไป ผมเลยตั้งค่าในกล้องให้วัดแสงอันเดอร์มากๆ กะว่าให้แสงไฟที่จี้กับเหล็กจนลุกเป็นไฟนั้นมีความสว่างพอดี แล้วมือคนกับหน้าคนที่อยู่ใกล้ๆเปลวไฟก็จะพอเห็นรายละเอียดบ้างเนื่องจากได้รับความสว่างจากเปลวไฟนั่นเอง ผลก็ออกมาอย่างที่เห็น เป็นภาพที่จงใจถ่ายให้อันเดอร์มากๆ ก็ดูดีกว่าภาพที่สว่างพอดีทั้งภาพ
under control
วันจันทร์ต้นสัปดาห์ ผมมีนัดจะต้องไปถ่ายรูปให้ลูกค้ารายหนึ่ง นัดไว้บ่ายโมง ตอนสายๆก็มีเหตุการณ์ให้วุ่นวาย ทำให้ผมจัดของได้ช้าลง นั่นก็คือมีรถขนกระดาษมาชนประตูบ้าน ทำให้เสาประตูขาดและใช้การไม่ได้ คนขับรถก็เลยเรียกประกัน ผมต้องอยู่รอคุยกับประกัน
กำหนดการเดิมคือผมต้องแวะไปบ้านเพื่อนเพื่อไปเอากล้องถ่ายภาพมาใช้ในงานถ่ายภาพ ซึ่งจริงๆผมก็มีสำรองตัวหนึ่ง แต่ก็อยากจะใช้ตัวเดิมซึ่งใช้งานประจำ เพื่อให้การทำงานเป็นไปตามความเคยชิน ผมต้องเลื่อนเวลาออกเดินทางไปเพราะเรื่องรถชน แถมปลั๊กไฟพ่วงผมก็หยิบไปใช้งานในออฟฟิศ เลยไม่ได้ถอดออกมา ทำให้ต้องแวะห้างเพื่อซื้อของให้ครบก่อน
ทุกกำหนดการ และเรื่องที่ต้องทำก็ต้องเลื่อนออกไปอีกสองชั่วโมง ผมออกจากบ้านเที่ยง เพื่อไปเอากล้องที่บ้านเพื่อน และแวะห้างกลางทางกินข้าวกลางวัน และซื้อปลั๊กไฟ ดูเวลาอีกที ผมเลยเวลานัดไป 1 ชม. โทรไปบอกลูกค้าขอโทษกันตามมารยาท โชคดีที่ลูกค้าใจดี
การถ่ายรูปก็แสนจะเหนื่อย เพราะว่าเป็นการถ่ายที่มีหลายลักษณะ เดิมทีเข้าใจว่าจะถ่ายแค่คนอ้วนกับอาหารสองอย่าง ไปๆมาๆ ผมต้องไปถ่ายเครื่องมือแพทย์ ต้องไปถ่ายคนไข้กับพนักงานคุมเครื่อง ต้องถ่ายภาพติดบัตรให้พนักงาน ต้องถ่ายภาพคุณหมอหลายๆคนเพื่อใช้ทำโบรชัวร์ ทุกภาพที่พูดถึง ผมต้องยกไฟแฟรชไปมา ย้ายเข้า ย้ายออก ถ้าเป็นคนที่ไม่ได้คุ้นเคยกับอุปกรณ์ไฟต่างๆรับรองว่ามีสติแตกแน่นอน เพราะขนาดผมเป็นเจ้าของอุปกรณ์เองและได้ออกแบบวิธีการหยิบ วิธีการเลือกใช้ไว้ในใจแล้ว บางทียังมึนเลย
บางภาพก็ถ่ายซ่อมเก็บไว้เผื่อได้ใช้
บางภาพเป็นภาพจัดถ่ายแบบต้องใช้เวลาและความคิดเยอะ แต่ผมก็ต้องถ่ายให้เสร็จภายในเวลาไม่กี่นาที คุณภาพและองค์ประกอบก็ตามมีตามเกิด ไม่ดีเลิศ ไม่คาดหวัง
ภาพคนไข้กับพยาบาล
ภาพเครื่องมืออื่นๆ
bicycle
น่าทึ่งมากๆ
Skype – voice over ip
สิบปีที่แล้วผมเคยทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์ ทำงานกับเทคโนโลยีที่เรียกว่า Computer telephony ก็คือการเอาคอมพิวเตอร์มารวมกับการใช้งานโทรศัพท์ การใช้งานที่คนเราคุ้นเคยกับระบบนี้ก็คือระบบตอบรับอัตโนมัติ การบันทึกข้อความวอยซ์เมล ซึ่งตอนนั้น มีเทคโนโลยีที่เพิ่งตั้งไข่ตัวหนึ่งเรียกว่า voice over ip
Voice over ip เกิดขึ้นในยุคที่อินเทอเน็ตเริ่มเป็นสิ่งจำเป็นต่อธุรกิจ แต่ยังไม่ได้รับความนิยมจนเนื่องจากความเร็วของอินเทอเน็ตยังไม่เร็วพอจะส่งข้อมูลเสียงแบบทันทีทันใดได้ แต่ก็มีความพยายามจะลดขนาดข้อมูล ยอมฟังเสียงไม่ดีบ้างเพื่อให้สื่อสารผ่านเครือข่ายได้ สุดท้ายก็มีการใช้งาน voice over ip อย่างเป็นรูปธรรมในรูปแบบของโปรแกรมชื่อ Skype ในช่วงเกือบสิบปีที่แล้ว
หลังจากเปลี่ยนอาชีพเลิกเป็นโปรแกรมเมอร์แล้วหันไปเอาดีทางอื่น ระบบ voice over ip ก็เบ่งบานเต็มที่ มันเติบโตตามความเร็วของอินเทอร์เน็ต และมันก็เป็นธุรกิจการสื่อสารที่ครอบคลุมไปทั่วโลก ไม่ได้จำกัดอยู่กับคอมพิวเตอร์อีกต่อไป การสื่อสารแห่งประเทศไทยก็มีบริการโทรต่างประเทศราคาถูกอย่าง y-tel หรือกด 1234 ก่อนเพื่อเข้าระบบ (ผมไม่เคยใช้) กสท. เอาระบบ voice over ip มาให้บริการประชาชนอย่างลับๆ ไม่ได้โปรโมทอะไรมากมาย การโทรทางไกลต่างจังหวัดหรือต่างประเทศอาจจะถูกเปลี่ยนเป็น voice over ip มานานแล้วโดยที่เราไม่รู้ เพราะมันเป็นเทคโนโลยีต้นทุนต่ำอย่างมาก
วันก่อนก็ได้กลับมาลองเล่น Skype อีกครั้ง แต่ไม่ใช่การใช้งานพ่วงกับคอมพิวเตอร์อย่างในอดีต แต่เป็นการเล่นผ่าน iPod touch ซึ่งเป็นเครื่องเสียงแบบพกพาขนาดเล็กตัวหนึ่งที่มีความสามารถสูงไม่ด้อยกว่าคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ การพูดคุยด้วย Skype ผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ตไร้สายในยุคปี 2552 เป็นเรื่องที่ทำได้สบายมาก สามารถคุยกันรู้เรื่อง ทันทีทันใด เสียงดีใช้ได้ แค่เราสามารถเล่นเน็ตไร้สายได้ เราก็ใช้ Skype ได้ ประหยัดมากจริงๆ
นอกจากเครื่องเล่นอย่าง iPod touch ที่สามารถใช้ voice over ip ได้แล้ว ยังมีโทรศัพท์ของ nokia อีกหลายรุ่นที่มีความสามารถแบบนี้ คือเป็นโทรศัพท์มือถือที่สามารถเชื่อมต่อกับระบบ wifi หรืออินเทอร์เน็ตไร้สายได้ แต่โนเกียทำได้ดีกว่าถ้าเน้นเรื่องการคุยโทรศัพท์ เพราะโทรศัพท์โนเกียสามารถใช้งานคุยต่อเนื่องได้นานหลายชั่วโมง จุดนี้เป็นจุดที่โนเกียได้เปรียบ เพราะเกิดมาเป็นโทรศัพท์ ไม่ใช่เป็นเครื่องเล่นเพลงอเนกประสงค์อย่าง iPod
belkin tunebase second show
วันก่อนที่ได้ tunebase มาใช้กับ iPod Shuffle แล้ว เห็นว่ามันเป็นช่องเสียบสาย usb ก็เลยคิดว่ามันน่าจะชาร์จ iPod ทั่วไปได้ด้วยผ่านทางสาย usb ที่มีแถมมาให้กับทุกเครื่องอยู่แล้ว ก็เลยเอา iPod Video มาลองเสียบดู ผลก็คือชาร์จไฟเข้า iPod ได้จริงๆ ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ที่น่าสนใจก็คือ มันไม่มีเสียงรบกวนของภาคจ่ายไฟเข้ามาด้วย ก่อนหน้านี้เคยลองที่แปลงไฟที่จุดบุหรี่ในรถเป็นช่อง usb ซึ่งเป็นของไม่มียี่ห้อ น่าจะมาจากจีน คุณภาพค่อนข้างแย่ เพราะมีเสียงรบกวนหึ่งๆๆๆๆๆ ตลอดเวลาที่เสียบสายกับ iPod ทำให้ไม่สามารถเสียบสายชาร์จแล้วฟังเพลงได้เลย ต้องเสียบแล้ววางไว้เฉยๆ แต่ tunebase ไม่มีเสียงรบกวนที่ว่านี้ แถมหน้าตาก็ดูดีอีกต่างหาก ทำให้รถยนต์หน้าตาตกรุ่นกลายเป็นรถที่น่านั่งมากขึ้นอีกนิดหน่อย ของเล่นชิ้นนี้ให้ความพึงพอใจอย่างดี สรุปสั้นให้กับ tunebase ก็คือ มันคือที่ชาร์จไฟในรถที่หน้าตาดีและไม่ทำให้ iPod เสียงแย่ลง
งาน GIFT 26apr2009
งาน Gift งานอะไรก็ไม่รู้ เน้นขายของแต่งบ้าน ของขวัญ ฯลฯ จัดที่เมืองทองธานี แฟนชวนไปเดินเล่น ทีแรกก็สงสัยว่างานแบบนี้ขายอะไร คนเดินไปซื้ออะไร พอไปเดินเองก็เจอกับของน่าใช้หลายอย่าง ก็คงเป็นงานขายของประเภทหนึ่ง มีของถูกของแพงให้เลือก แต่ของส่วนใหญ่จะเป็นของน่าซื้อ เป็นเฟอร์นิเจอร์ที่ช่างคิดดี เช่นเก้าอี้ชิงช้า อยากได้แต่ก็ลังเลนิดหน่อย
เดินไปเดินมาได้ของติดมือมามากมาย ต้องไปซื้อตระกร้าติดล้อมาช่วยใส่ของ ได้กรอบรูปไม้มาสามอัน ได้อัลบั้มกระดาษสามาสองอัน ได้กรอบรูปกระดาษมาสองอัน ได้ไม่ทุบหลังแก้เมื่อย ได้ฝาชีแบบพับได้พร้อมถาดรองอาหาร ได้โต๊ะพับเอาไว้ใช้กับโน๊ตบุ๊ค ได้ถุงกระดาษสาขนาดเล็กๆน่ารัก ได้กระดาษสาสีสวยมาสิบกว่าแผ่น สามชั่วโมงผ่านไปได้ของล้นมือ จากทีแรกที่ไม่รู้ว่าชาวบ้านเขาไปซื้ออะไรกัน
Pockethifi's Blog 