สองปีหลังผมไปหัวหินบ่อยมาก การเดินทางไปหัวหินจะเป็นเรื่องยากกว่าเมื่อสิบปีที่แล้ว เพราะเราไม่สามารถไปถึงที่พักในหัวหินได้เลยโดยไม่ผ่านการฝ่ารถติดหลายๆจุด หัวหินรถติดขนาดไหน ขนาดที่ว่า เส้นทางจากเขาตะเกียบกลับกรุงเทพ กว่าจะผ่านเพลินวานใช้เวลาครึ่งชั่วโมง นี่มันขับรถหรือเดินกันแน่ เป็นประสบการณ์ที่เลวร้ายครั้งหนึ่งที่ไปเที่ยวปราณบุรีแล้วขับรถผิดไปผ่านหัวหิน

พอรู้ว่าจะได้ไปพักหาดเจ้าสำราญซึ่งอยู่แค่เพชรบุรี เลยเขาวังไปแค่เล็กน้อย ทำให้ความรู้สึกไม่ติดลบเท่าหัวหิน เพราะว่าเดินทางไม่ยากมาก แต่เราก็ยังคงต้องฝ่ารถติดในกรุงเทพเพื่อที่จะออกนอกเมืองอยู่ดี กรุงเทพรถติดมากขึ้นทุกวัน และวันเสาร์ที่เป็นวันไม่ทำงานของคนส่วนใหญ่ก็ดันเป็นวันรถติดพิเศษ โดยเฉพาะเส้นรอบเมือง เส้นทางที่คนอื่นจะใช้เดินทางออกนอกกรุงเทพ ทุกเส้นทางติดหมด

ผมเริ่มเดินทางจากถนนกาญจนาภิเษกใกล้ถนนนครอินทร์ รถติดตั้งแต่ปากซอย เพื่อนคนอื่นส่งข่าวมาว่า ใช้กาญจนาภิเษกไปถึงพระรามสองหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ และกว่าจะพ้นมหาชัยก็รวมเวลาไปสองชั่วโมงแล้ว ฟังแบบนี้แล้วต้องรีบเปลี่ยนเส้นทางเลย เพื่อนอีกคันส่งข่าวมาว่าใช้เส้น เพชรเกษมไปพุทธสาคร แล้วไปออกพระรามสองทำเวลาได้ดี ก็เลยตัดสินใจตามเส้นทางที่สอง

จากจุดเริ่มต้น นับไปอีกประมาณชั่วโมงกว่าๆ เราก็ได้เข้าถนนพระรามสองใกล้ๆโรงพยาบาลมหาชัยซึ่งเป็นจุดที่พุทธสาครไปบรรจบกับพระรามสอง ซึ่งชั่วโมงกว่านี้เราไม่สามารถทำความเร็วได้เกิน 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเลย แถมบางจุดยังต้องต่อแถวค่อยๆขยับเหมือนจะไปขอข้าวใครกิน เดินทางด้วยรถยนต์ในกรุงเทพเป็นนรกบนดินจริงๆ

ที่พัก fisherman เป็นรีสอร์ตหน้าตาดีของหาดเจ้าสำราญ ที่อื่นมีดีกว่านี้ไหมก็ไม่ได้สำรวจ แต่ที่สัมผัสกับfisherman มาหนึ่งคืนก็ให้คะแนนสี่ดาวแบบมึนๆ มันไม่ถึงห้าดาวตรงที่อาหารเช้าไม่ค่อยประทับใจ ในห้องนอนเหมือนมีตุ๊กแกซ่อนอยู่ เพราะเราได้ยินเสียงร้องดังมาก ทั้งๆที่เป็นห้องกระจก ถ้ามีใครตะโกนข้างนอกเราจะรู้ได้ทันทีว่าอยู่ด้านนอก เพราะพลังเสียงจะเบาๆไร้อิมแพ็ค แต่เสียงตุ๊กแกใน fisherman ห้อง 34 เป็นเสียงที่มีอิมแพ็ค มีแรงประทะ ราวกับว่าแหล่งกำเนิดเสียงอยู่ไม่ไกล เสียงวิ่งผ่านอากาศแล้ววิ่งเข้าหูเราโดยตรง ไม่ได้ถูกกรองด้วยกระจกหรือประตูบานใดเลย เป็นคืนที่ทรมานใจมากๆ

ห้องพักสวยเรียบร้อย ห้องน้ำสะอาด บรรยากาศดี สิ่งที่เพิ่งสังเกตก็คือ รีสอร์ตแถมสบู่ ยาสระผม และ “ยาทากันยุง กย15” ไว้ด้วย สามารถหยิบได้ที่อ่างล้างหน้า ทีแรกก็ไม่ได้สนใจ แต่พอไปกินอาหารเย็นข้างนอก ตอนพระอาทิตย์ตกดินแล้วเราก็เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงแถม กย15 ให้นักท่องเที่ยว ยุงที่หาดเจ้าสำราญตัวเล็ก แต่กัดเจ็บและคันยาวนาน มันเป็นยุงจากดาวดวงไหนกันถึงได้ฝังพิษได้ข้ามวันข้ามคืน อาบน้ำ ทาครีมก็ไม่หายคัน โดนกัดวันเสาร์ วันจันทร์ยังเกาอยู่เลย

สระว่ายน้ำที่นี่ออกแบบได้ดี มีสระลึกของผู้ใหญ่อยู่ติดกับสระเด็ก เด็กความสูง80cm สามารถยืนในสระเด็กได้น้ำสูงแค่ออก ดูแล้วไม่อันตราย เหมาะกับการให้เด็กสองขวบเล่นได้อย่างเพลิดเพลิน หาดทรายของหาดเจ้าสำราญมีพื้นที่เหลือเฟือ แม้ทรายจะไม่ละเอียดเหมือนหัวหิน แต่ก็ดีกว่าที่เอวาซอนหลายเท่า แต่มีข้อเสียคือ แดดส่องแล้วร้อนมาก ไม่มีร่มเงาไม้ให้กับคนเล่นทรายเลย ต้องเล่นตอนเย็นเท่านั้นถึงจะพอทนเล่นได้ ถ้าอยากเล่นตอนสายๆก่อนเที่ยง ต้องหาร่มไปกันแดดด้วย ทางรีสอร์ตไม่มีเตียงชายหาด ไม่มีร่มกันแดด ไม่มีอะไรที่เอาไปใช้งานช่วยกันแดดได้เลย ช่างภาพอย่างเราก็เลยต้องเอาผ้าคลุมของภรรยามาผูกขาตั้งกล้องแล้วกันแดดให้ลูก ลูกอยากเล่นทรายเลยต้องทำแบบนี้ จะไม่ให้เล่นก็ไม่ได้ เพราะพาลูกมาทะเลคือตั้งใจพามาเล่นทรายนั่นเอง

ขอบฟ้าอายุสองขวบสิบเดือน ชอบเล่นทราย ชอบเล่นน้ำ ชอบเครื่องเล่นสนามเด็กเล่น ชอบสไลเดอร์ รีสอร์ตที่นี่ fisherman มีทุกอย่าง เป็นความสุขสุดยอดของเด็กจริงๆ แม้แต่เสียงตุ๊กแกที่แถมให้ตอนนอนก็ยังเป็นความสนุกสนานของเด็กเช่นกัน

ปลั๊กไฟที่นี่มีให้ใช้ได้สองรูสำหรับเสียบชาร์จอุปกรณ์ต่างๆ รูอื่นๆที่อยู่ตามโต๊ะและตู้จะเสียบค้างไว้ครบแล้ว มีกาน้ำร้อน กาแฟฟรี อินเทอเน็ตมีให้ใช้ แต่ทีวีขัดใจนิดหน่อยตรงที่มันยังเป็นทีวีจอตู้ ไม่มีเครื่องเล่นดีวีดีหรือเครื่องเล่นอื่นๆใดๆให้ใช้เราก็เลยไม่ได้เปิดทีวีเลยแม้แต่วินาทีเดียว ถ้าอัพเกรดทีวีให้เป็นจอแบน มีช่อง usb ให้สามารถเล่นไฟล์หนังได้บ้างก็จะดีมาก เพราะพ่อแม่ก็เตรียมแผ่นการ์ตูนไว้เผื่อต้องใช้ เตรียมไฟล์ใส่ usb ไว้เผื่อต้องใช้ แต่ก็ไม่ได้ใช้เพราะไม่มีอุปกรณ์ในห้องที่สามารถใช้งานได้ อาจเป็นข้อดีที่ทำให้เราต้องใช้เวลาพูดคุยและเล่านิทานกับลูกก่อนนอน คงเป็นความฉลาดของเจ้าของรีสอร์ตแน่ๆเลย

โซฟากึ่งที่นอนตัวเล็กที่อยู่ข้างเตียงถูกนำมาใช้วางโน้ตบุ๊คและอุปกรณ์ยังชีพของพ่อบ้านอย่างผม ก๊อปปี้ไฟล์รูปที่ถ่ายมาทั้งวัน เปิดภาพดูเล่น เปิดเพลงฟัง ทุกอย่างทำกลางดึกตอนที่ลิงน้อยหมดฤทธิ์แล้ว และเราก็ค้นพบว่า เม้าส์ไร้สายของเราใช้งานบนโซฟานี้ไม่ได้ เพราะผิวโซฟามันไม่ถูกกับเม้าส์ของเรา มันคงมีรอยหยาบหรือเท๊กซ์เจอร์น้อยเกินไป เราเองก็นึกว่าถ่านหมดเลยเล่นเน็ตแบบไม่ใช้เม้าส์ แต่พอกลับมาถึงบ้านก็ใช้เม้าส์กับโน้ตบุ๊คได้ตามปกติ เลยคิดว่าโซฟาคงมีลายผ้าละเอียดเกินไปเลยสะท้อนแสงเลเซอร์ของเม้าส์ไม่ค่อยดี

เครื่องเล่นของเด็กมีอยู่หนึ่งมุมเล็กๆ พอสร้างความเพลิดเพลินให้เด็กได้หนึ่งชั่วโมง บางส่วนของเครื่องเล่นมีสนิมเกาะจนใช้งานไม่ได้แล้ว แต่ส่วนที่สัมผัสกับมือและเท้าโดยตรงยังไม่สร้างปัญหาอะไรมาก วิ่งเล่น ปีนป่าย ต้องมีผู้ปกครองคอยเฝ้าดูด้วย เพราะเด็กสองขวบปลายๆยังไม่เข้าใจว่าตกแล้วเจ็บเป็นยังไง ยังไม่เข้าใจคำว่ากลัวตกนั่นเอง

ในวันที่ท้องฟ้าสดใส ไร้เมฆบัง แดดจัด ฟ้าเป็นสีฟ้า ถ่ายรูปออกมาได้สะใจช่างภาพอยู่เต็มๆ แต่ก็แลกมากับอากาศที่ร้อนอบอ้าว อาบน้ำเสร็จ เดินออกจากห้องพักเหงื่อก็เริ่มไหลแล้ว หน้าร้อนกับทะเลมันเป็นของคู่กันได้ยังไง มันต้องเป็นทะเลกับห้องแอร์สิถึงจะคู่กันได้

แก๊งค์พ่อแม่รวมตัวกันเที่ยว พาลูกมานอนโรงแรม เล่นน้ำ เล่นทราย กินของทะเล พ่อแม่และผองเพื่อนนั่งเม้าท์ ความสุขของครอบครัวยี่สิบสี่ชั่วโมงจบลงกับภาพหมู่ในช่วงท้ายโปรแกรม และภาพถ่ายของลูกเทวดาทั้งหลาย ลูกผมก็นั่งยิ้มอย่างมีความสุข

ถ้าจะต้องไปพักที่หาดเจ้าสำราญอีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นรีสอร์ตแห่งไหนก็ตาม สิ่งที่ควรเตรียมไปคือ กย15 และ ไม้ตียุง