การถ่ายภาพโพลารอยด์ในยุคปัจจุบันนี้หนีไม่พ้นต้องใช้ระบบของ fuji instax mini ที่ให้ภาพขนาดเท่าบัตรเครดิต บนกล้องราคาไม่แพงมาก  ภาพเหล่านี้จะต้องซื้อ 1 กล่อง มี 10 ใบ  ถ่ายเสร็จก็เอาไปวางไว้ในลิ้นชัก บางคนติดกระเป๋าสตางค์  บางคนก็หาอัลบั้มสำหรับ fuji instax mini มาใส่ ซึ่งอัลบั้มสำหรับฟิล์มไซ้ร์นี้ก็ไม่แพงมาก  เผลอๆจะเอาสมุดใส่นามบัตรมาใส่ก็ได้ แต่มันไม่สวย

กรอบรูปสำหรับใส่ภาพขนาดบัตรเครดิตเป็นสิ่งหายากมาก ยังไม่เห็นใครขายอย่างจริงจังเลย  ก็เลยลองเอากลักฟิล์มโพลารอยด์ที่ใช้หมดแล้วมาลองใส่ภาพกลับไป ผลก็คือ มันกลายเป็นกรอบรูปสำหรับโพลารอยด์ได้อย่างน่ารักมาก  ทำให้นึกเสียดายกลักฟิล์มเก่าๆไปในบัดดล

ใครมีกลักฟิล์มเก่าๆเก็บไว้ก็ลองเอามาใส่ตั้งโต๊ะ ประดับบ้านดูกันได้นะ  มันสวยกว่ากรอบรูปอื่นๆจริงๆ

error งานพิมพ์อ๊อพเซ็ท กระดาษวิ่งสองรอบ จากพื้นชมพูเรียบๆ กลายเป็นแพทเทิ้ลดวงๆ  เรียกว่ามัวเร่  เกิดเมื่อเช้า เลยทำให้นึกถึง  imac ตัวนี้ เกิดเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว  ดีไซร์เนอร์ imac น่าจะเคยเดินเล่นในโรงพิมพ์ แล้วเห็นตัวอย่าง error เลยเอาไปใช้ออกแบบ imac (เดา)

Wutthichai Charoenburi shared a photo with you from the Flickr app! Check it out:

วิธีจัดไฟถ่ายพระเครื่องแบบอนาถา

กระเตงลูกเที่ยวญี่ปุ่น ตอนที่ 1 โยโกฮาม่า นิกโก้

กระเตงลูกเที่ยวญี่ปุ่น ตอนที่ 2 นิกโก้ สูงๆหนาวๆ

กระเตงลูกเที่ยวญี่ปุ่น ตอนที่ 3 นิกโก้ โตเกียว

เช้าวันต่อมาเราขึ้นรถเมลไปเที่ยวเมืองโบราณของนิกโก้ รถเมลแบบวันเวย์พาเราไปยังจุดท่องเที่ยว รถมาทุก 20 นาทีโดยประมาณ  เราแวะจุดแรกเป็นเมืองโบราณมีวัดอยู่ภายใน ผมจำชื่อไม่ได้เลย ถ่ายรูปไว้นิดหน่อย  เราเดินเล่นที่นี่อยู่พักใหญ่แล้วก็ตัดสินใจว่าจะไม่ไปไหนต่อ นั่งรถออกจากนิกโก้เลยเพื่อให้เราทำเวลาไปถึงโตเกียวได้ทันก่อนค่ำ  เพราะการเดินทางพร้อมเด็กเป็นเรื่องที่ทำเวลาได้ลำบากมาก  การผ่านสองวันแรกที่เราเหนื่อยแสนเหนื่อยทำให้เราตัดโปรแกรมหลายๆอย่างออก

วัดโบราณในเมืองโบราณของนิกโก้  ถ้าเทียบกับเมืองไทยก็จะประมาณวัดเก่าแก่ของท้องถิ่น มีนักท่องเที่ยวแวะมาตลอดเวลาทั้งคนญี่ปุ่นเองและชาวต่างประเทศ  สังเกตุว่าจะมีวัยกลางคนไปถึงคนแก่เยอะหน่อย  พวกวัยรุ่นหรือวัยนักเรียนจะไม่ค่อยมี  อาจจะเพราะการเดินทางมาวัดไม่ได้สะดวกแบบรถไฟฟ้ามาถึง ต้องนั่งรถเมล์หรือรถส่วนตัวเท่านั้น  ส่วนเด็กๆที่มาแบบทัศนศึกษากับโรงเรียนก็จะพบเห็นเรื่อยๆ

ที่นี่เสียค่าเข้าสถานที่นิดหน่อย แต่เราเลือกจะไม่เข้าเพราะเด็กไม่สนใจความเป็นมา อยากวิ่งเล่น อยากขึ้นลงบันไดมากกว่า   ถือโอกาสถ่ายคู่กับตู้ไปรษณีย์ด้วย  ภาษาญี่ปุ่นอ่านไม่ออก แต่ก็เดาว่าคงบอกว่าที่นี่คือที่ไหน

อุณหภูมิตอนสายๆใกล้เที่ยงก็สูงขึ้นจนอยู่ในระดับที่เดินสบายๆไม่ร้อนไม่หนาว  เป็นความเย็นระดับสบายตัว  น่าอิจฉาคนที่ได้อยู่ในสภาพอากาศแบบนี้จริงๆเลย  ในบางครั้งผมรู้สึกว่า การออกแบบเครื่องเสียงในพื้ันที่อากาศเย็นทำให้เราสามารถออกแบบได้ดีกว่าสภาพร้อนที่ต้องเปิดแอร์  การฟังเพลง หรือการวิเคราะห์เครื่องเสียงในห้องเย็นๆที่ไม่ต้องเปิดแอร์ทำให้เราไม่ต้องฟังเสียงน้อยส์จากลมแอร์  ทำให้เราได้ยินเสียงเล็กๆน้อยๆ ในเครื่องเสียงอย่างชัดเจน  อะไรดี อะไรไม่ดี เครื่องมีสัญญาณรบกวนระดับต่ำๆไหม เราจะได้ยินแทบทั้งหมด  เพราะไม่มีเสียงแอร์มารบกวนนั่นเอง

ป้ายรถเมล์ในแหล่งท่องเที่ยวก็ไม่ต่างจากบ้านเรามากนัก เป็นป้ายแสดงตำแหน่งรอให้คนมาต่อคิว  แต่ดีกว่าบ้านเราก็ตรงที่รถเมล์มาแทบจะตรงเวลานับเป็นการรอรถเมล์ที่น่าทึ่งมากๆ  ทำไมถึงตรงเวลาขนาดนี้

รถไฟเกรดธรรมดา วิ่งประมาณชั่วโมงกว่า สนุกตั้งแต่ขึ้นรถ แล้วก็ทะยอยหมดแรงไปทีละคน ขอบฟ้าจะสนุกและคุ้มกว่าทุกคน เพราะได้อีในรถไฟด้วย ส้วมในรถไฟญี่ปุ่นสะอาดแต่ไม่ใช่โถชักโครก  เป็นหลุมเหมือนส้วมซึมที่กดน้ำให้ไหลทำความสะอาดได้  แต่ไม่มีที่ฉีดน้ำ  ต้องใช้กระดาษเท่านั้น  เป็นประสบการณ์ส้วมที่ตื่นเต้นมาก

เราถึงโตเกียวแบบทุกลักทุเล กระเป๋าใบใหญ่ใช้บริการขนส่งมาแล้วล่วงหน้า กระเป๋าใบเล็กที่หอบไหวกับลูกแสนซนก็ปุเรงปุเรงกันมันจนถึงโรงแรมในโตเกียว  ที่จุดเช็คอินมีอมยิ้มแจกเด็กให้รู้สึกดี  โรงแรมแห่งนี้อยู่ใจกลางเมือง รอบๆมีแต่ห้างและตึกสูง เป็นชีวิตเมืองหลวงแท้จริง

พอเข้าที่พักเรียบร้อย ตั้งสติได้ก็เดินไปกินมื้อเย็น  ระหว่างทางผ่านจุดสนใจหลายจุด ตึกรามบ้านช่องอลังการใหญ่โต เลนรถยนต์ รถเมล รถไฟขวักไขว่กันหน้าปวดหัว  สถานีรถไฟมีทั้งลอยอยู่บนหัวและใต้ดิน ถ้าใครนัดผมแถวนี้ รับรองไม่เจอกัน  ขอบฟ้าได้รถไฟของเล่นเพิ่มอีก 1 ชิ้น ถือเล่นกันมาตั้งแต่สถานีนิกโก้ และเล่นต่อในโตเกียวอีก  รถไฟคันนี้อยู่ในความทรงจำขอบฟ้าหลายวัน แม้กลับเมืองไทยแล้วก็ยังเล่นอีกเป็นเดือน  ร้านอาหารญี่ปุ่นในห้าง เราแวะกันกันอิ่มหนำสำราญ มื้อนี้ก็ยังไม่เจอปลาดิบ  แวะเดินห้างอีกสองชั่วโมง หมดวัน หมดแรง เดินกลับโรงแรมตอนมืดๆ  ผู้คนมากมายออกมาเดินเล่นกันยังกับมีเทศกลางปิดถนนคนเดิน  แต่มันเป็นเหตุการณ์ปกติที่เกิดขึ้นทุกวันของญี่ปุ่น

กระเตงลูกเที่ยวญี่ปุ่น ตอนที่ 1 โยโกฮาม่า นิกโก้

กระเตงลูกเที่ยวญี่ปุ่น ตอนที่ 2 นิกโก้ สูงๆหนาวๆ

กระเตงลูกเที่ยวญี่ปุ่น ตอนที่ 3 นิกโก้ โตเกียว

ผมเป็นสมาชิกของ BNI มา 3 ปีเต็มๆ เข้าสู่ปีที่ 4 แบบมึนงง  เราอยู่กับสังคมแห่งนี้มานาน  โดยผลลัพธ์ที่ได้จากคนในกลุ่มนี้มีไม่มากอย่างที่คาดหวัง  แต่สิ่งที่ได้จาก BNI คือความรู้ติดตัว ความรู้ในการพัฒนา connection เพื่อพาให้ธุรกิจของเราเป็นไปตามแผน  นั่นคือ หากเราไม่มีแผน เราไม่มีผลลัพธ์  ถ้าเรามีแผน เราจะมีวิธีการ มีเครื่องมือ และมีผลลัพธ์

ผลลัพธ์ที่ BNI จะสร้างให้เราได้ก็คือ ทำให้เราสามารถเข้าไปพูดคุยเพื่อนำเสนอสิ่งที่เราอยากขาย ให้กับ ว่าที่ลูกค้าแบบที่จะไม่โดนเมินหน้าหนีแบบคนแปลกหน้า  นอกจากโอกาสการพบคนที่เราอยากพบที่มากขึ้นแล้ว ยังเปลี่ยนวิธีการพูดคุยธุรกิจของเราต่อคนรอบข้างอย่างเด่นชัด  นั่นคือ เราจะมีคำถามติดตัวหลายรูปแบบที่ถามคู่สนทนาแล้วจะทำให้เรามีเรื่องคุยกันต่อ  คำถามเหล่านั้นคือ  “ธุรกิจของคุณมองหาอะไร”  “คุณผ่านวิกฤตทางธุรกิจมาได้อย่างไร”  “งานนี้ใช่ของคุณหรือเปล่า”  “คนที่ผมรู้จักเขามีประโยชน์ต่อธุรกิจของคุณไหม”  คำถามเหล่านี้จะนำมามาซึ่งคำตอบหลากหลาย  ทำให้เกิดการสนทนาที่นำไปสู่ความไว้วางใจที่มากขึ้นระหว่างคนถามและคนตอบ

ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน ผมเป็นคนที่เลิกหวังกับผลลัพธ์ที่ได้จาก BNI เพราะเราเป็นคนที่ไม่ได้มีเวลาเข้าสังคมอย่างมากพอแบบคนที่เขาทุ่มเทให้กับระบบ BNI อย่างจริงจัง  การเป็นตัวจี๊ดในระบบใดระบบหนึ่งมันจะให้ผลที่หรูเริศในแบบที่คนส่วนใหญ่จะไม่เคยได้  ความเชื่อของผมที่มีมาตลอดก็คือ ต้องมีคนสักคนหนึ่งที่ทำงานและทุ่มเทมากกว่าคนอื่นเสมอและคนนั้นจะเป็นคนที่ได้ผลลัพธ์  เหมือนนักฟุตบอลอย่างเวนรูนี่ของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด  โรนัลโด้ของเรียลมาริด  เมสซี่แห่งบาเซโลน่า  ไมเคิลโอเว่นจากลิเวอร์พูล(รายนี้เก่าไปหน่อยแต่ก็เป็นตัวจี๊ดสร้างชื่อในยุคของเขา)

คำว่าทำตามระบบที่เราเคยเข้าใจนั้น เป็นการใช้เวลากับระบบอย่างมหาศาล คนที่เป็นประธาน เป็นรองประธาน เป็นเลขาในกลุ่ม หรือแม้แต่ตัวจี๊ดบางคนที่ดูมีเวลาเหลือเฟือ ก็ต่างใช้เวลาร่วมประชุม ร่วมพูดคุยกันอย่างยาวนาน  ชั่วโมงการประชุมอย่างเป็นทางการสัปดาห์ละ สองชั่วโมง ยังต้องต่อด้วยการประชุมนอกรอบ  มีประชุมจากส่วนกลางอีกหลายโปรแกรมต่อเดือน  และยังต้องต่อด้วยการส้งสรรค์ร่วมกันเพื่อสร้างความสนิทนสนม เช่น เล่นกีฬา ร่วมกิจกรรมอื่นๆใดๆอีกพอสมควร  ความสัมพันธ์ถึงจะเกิด และความไว้วางใจจะตามมา และสุดท้ายคือ โอกาสทางธุรกิจที่มากขึ้น  คนเวลาน้อยอย่างผมได้แต่มองตาปริบๆ  แม้ว่าเราจะเข้าใจว่าการใช้เวลาร่วมกันมันเป็นเส้นทางพาไปสู่ความไว้วางใจซึ่งเป็นด่านแรกของธุรกิจ  แต่เราก็ไม่ได้มีเวลาขนาดนั้น

ผมรับหน้าที่ NEC ในระบบของ BNI คือเป็นคนที่ทำหน้าที่หาเรื่องน่ารู้มาเล่าให้ฟังในห้องประชุม  เป็นคนที่จะโมติเวทหรือพูดให้กำลังใจด้วยความรู้ที่ค้นหามาจากคลังความรู้ของ BNI พูดไปก็ดูคล้ายๆกับเป็นขงเบ้งของกลุ่ม ดูเป็นมันสมอง ดูแล้วมีความเท่ห์ให้เอาไว้โม้กับเพื่อนฝูงได้บ้าง  ซึ่งผมก็ทำได้พอสมควรในระดับนักธุรกิจสิ่งพิมพ์ที่ไม่ได้มีอาชีพเป็นนักพูด  มีสมาชิกหลายคนวิจารณ์ว่าเนื้อหาที่ผมนำเสนอเป็นเรื่องน่ารู้และนำไปปฏิบัติได้ดี ซึ่งมันไม่ใช่ความสามารถของผม แต่เป็นผลของการตกผลึกของผู้ก่อตั้ง BNI ที่เอาประสบการณ์มาเขียนเป็นเรื่องน่ารู้  แต่ท้ายที่สุด ผมเองกลับเป็นคนที่ไม่มีผลลัพธ์ทางธุรกิจในระดับที่คุ้มค่าคุ้มเวลาเมื่อเทียบกับ 50 สัปดาห์ที่ต้องมาประชุม

จนกระทั่ง มาถึงเมื่อสองวันที่แล้ว ที่ผมขอให้เพื่อนช่วยนัดพบนักเขียนท่านหนึ่ง  ด้วยเหตุผลว่าผมมีความใฝ่ฝันเรื่องหนึ่งคือมีนิตยสารของตัวเอง ความฝันที่ปราศจากการลงมือทำมันเรียกว่าความเพ้อฝัน  ผมรู้ดีว่าผมเพ้อฝันมาเป็นสิบปี  จนหลายอาทิตย์ก่อนผมขอให้เพื่อนช่วยนัดนักเขียนให้หน่อย เพราะผมตัดสินใจลงมือทำแล้ว อยากเปลี่ยนภาพฝันให้กลายเป็นภาพจริง อยากมีประวัติที่ประสบความสำเร็จเป็นของตัวเอง ไม่อยากอ่านเรื่องความสำเร็จของบุคคลเก่งๆคนอื่นแล้วเพราะอ่านมาเยอะจนตั้งคำถามว่า เมื่อไหร่จะเป็นเรื่องของเราเองสักที

พอมีเป้าหมาย ก็เริ่มวางแผน การไปสู่เป้าหมายของผมต้องใช้ใครบ้าง ต้องใช้คนในอาชีพไหนบ้าง ผมก็เลยฟอร์มทีมกับเพื่อนคนหนึ่ง แล้วให้เขาช่วยติดต่อกับนักเขียนที่เขารู้จักว่าสามารถทำงานนิตยสารได้  ในที่สุดผมก็ได้นัดพบและพูดคุยกับนักเขียนที่เพื่อนช่วยคัดกรองมาให้  ขบวนการขอให้เพื่อนช่วยเชื่อมผมกับนักเขียนนี่แหละคือความรู้ของ BNI คือ เราต้องเป็นคนที่เพื่อนเราไว้ใจ  และเราไว้ใจเพื่อน  และเราร้องขอจากเพื่อนให้ช่วยแนะนำนักเขียนให้หน่อย  เพื่อนก็ช่วยมองหาและเลือกมาให้  ในหนึ่งชั่วโมงที่ผมได้คุยกับนักเขียน ผมรู้ได้ทันทีเลยว่า นักเขียนคนนี้ยุ่งมาก เวลาน้อย และมีศักยภาพที่พอจะทำงานเขียนกับผมได้  และที่สำคัญ เขารับนัดเจอผมเพราะเพื่อน  นี่คือส่วนเล็กๆของการใช้ความรู้ที่ได้จาก BNI นั่นคือความรู้ของการจัดการกับ connection การร้องขอเป็น profitability ที่ ต้องมี visibility + creditability ประกอบ นี่เป็นเรื่องราวที่ BNI พยายามถ่ายทอด

หนังสือที่ผมจะทำจะต้องวางตลาดในชุมชนแห่งหนึ่ง ผมรู้ว่าทีมของเราจะต้องคุยกับคนที่ดูแลชุมชนแห่งนั้น  ความรู้เรื่อง connection  ก็ทำให้เราวางแผนเข้าหากลุ่มคนเหล่านั้นแบบมีเส้นสาย  คือ จะต้องมีคนกลางคนหนึ่งที่ชุมชนแห่งนั้นไว้ใจ เชื่อใจ เป็นคนกลางที่รู้จักชุมชนนั้นเป็นอย่างดี เป็นคนที่จะพาทีมของผมเข้าไปหาเพื่อแนะนำตัวและบอกเล่าเกี่ยวกับโปรเจ็คที่เราอยากเสนอ  คนกลางนี่คือคนที่จะเชื่อมเรากับเป้าหมาย  ความรู้ของ BNI ทำให้เราวิเคราะห์หาคนกลางว่า คนกลางนี้คือใคร  และได้คำตอบว่า คนกลางน่าจะเป็น ซัพพลายเออร์ที่ทำงานให้ชุมชนแห่งนี้  อาชีพอะไรที่ทำงานให้ชุมชนแห่งนี้  ก็จดรายชื่อออกมาได้ว่า คนบำบัดน้ำเสีย คนเดินไฟ คนติดตั้งอินเทอเน็ต ร้านอาหารใกล้ๆชุมชนหรือในชุมชนแห่งนั้น  คนขายเฟอร์นิเจอร์วัสดุก่อสร้าง  คนล้างแอร์ในชุมชน

ด้วยสถิติของการพบผู้คนที่ BNI เคยมี เราถามหาคนที่สนใจคุยกับเรา 10 คน จะมีคนสนใจฟังสัก 3 คน และมีคนตกลงเพียง 1 คน  ก็คือผลตอบลัพธ์ประมาณ 10%  แปลว่า ถ้าเราอยากจะหาคนกลางที่ช่วยเราพาเข้าหาเป้าหมายได้ เราต้องหาคนกลางสัก 10 คน  แล้วทดลองพูดคุยกับเขา ขอร้องเขาให้ช่วยแนะนำเราเข้าไป

หากเป็นปีที่แล้ว ผมคงจะร้องขอกับสมาชิกในกลุ่มว่า ผมอยากรู้จักเจ้าของชุมชนแห่งนั้น  ซึ่งตลอดเวลาที่ผมเคยร้องขอ ผมไม่เคยเข้าถึงเจ้าของชุมชนหรือตัวบุคคลในเป้าหมายเลย  ผมเคยร้องขอเจ้าของโรงแรม  เคยร้องขอเจ้าของโรงพยาบาล ซึ่งทั้งหมด ไม่เคยมีผลตอบรับ  มันเป็นสาเหตุเล็กๆที่สะสมให้ผมเริ่มหมดความคาดหวังจาก BNI  แต่เมื่อเราได้ฉุกคิดและทดลองทำใหม่  เราเปลี่ยนการร้องหาเป้าหมาย เป็นคนข้างตัวของเป้าหมาย ก็คือซัพพลายเออร์ของเป้าหมาย  แบบนี้เรารู้สึกง่ายขึ้นทันที  …. (ต่อภาค2)

ขอบฟ้าได้ของเล่นใหม่เป็นเครื่องเปิดเพลง ร้องเพลง ส่งเสียงเอฟเฟ็คได้ วันนี้เป็นดีเจ พรุ่งนี้อาจได้เป็นผู้ว่ากทม.นะครับ

ในวันหยุดสุดสัปดาห์ พวกเราหาที่เที่ยวกันในกรุงเทพ แบบที่มีกิจกรรมให้ลูกวัยสามขวบได้ทำ ขณะที่เป็นบรรยากาศแปลกใหม่กว่าการเดินห้างแถวบ้าน  ก็เลยได้ไอเดียว่าจะไปสวนรถไฟกัน

สวนรถไฟเป็นสวนสาธารณะที่อยู่ติดกับสวนจตุจักร  สวนจตุจักรที่กล่าวถึงจะเป็นสวนสาธารณะ ไม่ใช่ตลาดขายของ  ตัวสวนรถไฟจะมีลักษณะเฉพาะที่หาไม่ได้จากสวนสาธารณะอื่นๆคือ มีเลนส์สำหรับขี่จักรยาน และมีสวนผีเสื้ออยู่ภายในด้วย  ซึ่งก็เป็นสิ่งที่เราอยากจะพาลูกไปสัมผัสนั่นเอง

เราออกเดินทางจากบ้านย่านบางขุนนนท์ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า เพื่อเดินทางไปสวนรถไฟ  ใช้เวลาเดินทางประมาณสามสิบนาทีไม่นับตอนหลงทาง  จักรยานแม่บ้านคันเดิมที่ขับเล่นกับขอบฟ้ามาตลอดสองปีก็แบกใส่รถมาด้วย  รถฮอนด้าฟรีดเป็นรถที่สามารถบรรทุกจักรยานทั้งคันได้โดยไม่ต้องพับ ไม่ต้องถอดล้อ  เพราะจักรยานไม่แพงด้วย ไม่ได้ออกแบบมาให้ถอดล้อได้ง่ายๆ  เราได้กินข้าวเช้าที่ด้านข้างสวนรถไฟซึ่งมีร้านอาหารเปิดขายอยู๋สักสามร้าน  เรากินเกาเหลาเลือดหมู โจ๊ก ข้าวต้มเครื่อง ซึ่งเมนูเหล่านี้เหมาะกับเด็กเช่นกัน

หลังจากกินมื้อเช้าอิ่มแล้วเราก็เริ่มเที่ยวสวนสาธารณะกัน  พาขอบฟ้าขี่จักรยานหนึ่งรอบ แล้วก็มาแวะเล่นสนามเด็กเล่นต่อ  ตอนขี่จักรยานก็เป็นช่วงที่สนุกสนาน  แต่มีเรื่องน่าเบื่อคือ จักรยานคันอื่นที่มาขี่เล่น มาแบบเต็มยศ เสื้อผ้า หมวก รองเท้า และความเร็วที่สูงกว่าจักรยานแม่บ้าน ทำให้เรารู้สึกว่า เรากับลูกไม่ปลอดภัยเลย  แต่ก็ผ่านไปด้วยดี  ไม่ทะเลาะกับใคร

สนามเด็กเล่นในสวนรถไฟมีหลายจุด  แต่ละจุดมีขนาดไม่เท่ากัน  บางจุดที่ขอบฟ้าไปเล่นก็มีร่องรอยความเสื่อมโทรมของอุปกรณ์ให้เห็น  สไลเดอร์มีรอยแตก  เหล็กขึ้นสนิมบ้าง  รวมไปถึงมีขี้หมาบางกองให้ดมเล่นด้วย  แต่เด็กก็ยังสนุกได้ไม่มีปัญหา

จากสนามเด็กเล่นก็มาต่อสวนผีเสื้อ  ซึ่งที่นี่ ทำเป็นพื้นที่เฉพาะ มีตาข่ายกั้นเอาไว้กันผีเสื้อหนี  ปริมาณผีเสื้อไม่หนาแน่นมาก  มีบอร์ดอธิบายเล็กน้อยว่าผีเสื้อพันธ์ุไหนหน้าตาเป็นอย่างไร  ในพื้นที่สวนผีเสื้อใช้เวลาเดินประมาณ 10 นาทีก็ทั่ว  แต่ถ้าหยุดดู หยุดเฝ้ารอผีเสื้อมาเกาะใกล้ๆมือก็อาจจะใช้เวลานานขึ้น

กล้อง eos m กับเลนส์ 22f2 โฟกัสช้ามาแต่ไหนแต่ไร จะถ่ายเด็กก็ยากแล้ว ถ่ายผีเสื้อก็ยางยิ่งขึ้นไปอีก อาศัยผีเสื้อบางตัวดูแก่ๆบินน้อย เกาะนานหน่อยก็พอจะมีภาพผีเสื้อบ้าง แต่เด็กที่เฝ้าดูผีเสื้ออยู่ กว่าจะได้ภาพชัดเท่าที่พอใจ ก็ถ่ายแบบวืดวาดไปหลายที

กรุงเทพมีสวนสาธารณะหลายแห่ง ให้ความรื่นรมย์และให้ความสนุกสนานแก่เด็กได้อย่างเพียงพอ ขอขอบคุณผู้เกี่ยวข้องทั้งหลายที่พยายามทำสิ่งเหล่านี้ให้คงอยู่ เด็กเป็นอนาคตของชาติ ทรัพยากรที่ทุ่มเทให้เด็กก็ควรจะเต็มที่ สิ่งที่จะขอให้ทำเพิ่มขึ้นก็คือ บำรุงสถานที่ให้ได้คุณภาพที่ดีเหมือนวันที่เปิดให้บริการใหม่ๆ อะไรที่เก่าก็ซ่อมแซมเปลี่ยนออก หมาแมวจรจัดพาออกไปอยู่ที่อื่นให้เรียบร้อยเพื่อไม่ให้มีกองขึ้หมาข้างๆสไลเดอร์ คนจรจัดที่สร้างปัญหา กองทรายกับกลิ่นฉี่มันเกินทน

พาลูกไปปีนหน้าผา