ผมเริ่มสมัครขายภาพกับเว็บ shutterstock ในวันที่ 1 กรกฏาคม 2559 โดยเพื่อสมัครผ่านก็ทะยอยส่งภาพเข้าระบบเรื่อยๆ บางวันก็ห้าภาพ บางวันก็สิบภาพ เมื่อเวลาผ่านมา 51 วัน เป็นวันที่ผมมีภาพในระดับ 234 ภาพ และมีรายได้จากการโหลด 14 ครั้ง คิดเป็นเงิน 3.5 ดอลล่าร์

ขณะที่ผมลองไปสมัครขอรับโฆษณาจากคลิปใน youtube ซึ่งผมเอาไว้แบ็คอัพวิดีโอต่างๆมาหลายปี  มีคลิปวิดีโอบางตัวที่มีคนดูเยอะ มี 1 คลิปที่ยอดดูเกิน 1แสนวิว  ก็เลยลองขอรับโฆษณาเพื่อให้เกิดรายได้  ผ่านมาจนถึงวันนี้ เป็นเวลา 31 วัน ยอดวิวใน youtube ที่มีคลิปยอดนิยมแค่เพียง 1 คลิปและคลิปที่พอมีคนดูบ้างพอทำให้เกิดรายได้นิดหน่อยอีก 4 คลิป  รวมกันทำรายได้ 3.49 ดอลล่าร์  ซึ่งเป็นรายได้ที่ไม่ต้องการการดูแลอะไรเลย

ในช่องทางของ shutterstock เป็นช่องทางสร้างรายได้ให้กับช่างภาพมาหลายปี ผลตอบแทนของคนที่ทำได้เยอะก็มี ผมเป็นคนเริ่มต้นก็ต้องรอดูกันต่อไป  รายได้เกือบสองเดือนที่ผมได้ทำได้แค่ซื้อกาแฟเย็นได้ 1 แก้วในยี่ห้อไทยๆด้วย  ยังซื้อสตาร์บัคไม่ได้เลย  ยังไม่ได้ค่าใช้จ่ายของค่าอินเทอเน็ตที่ใช้ในบ้าน   ส่วนรายได้จาก youtube  ก็เป็นช่องทางที่ไม่คาดหวังแต่ได้รายได้ทัน shutterstock ของผมแล้วในเวลาที่น้อยกว่ากันด้วย  รู้สึกว่าทำธุรกิจกับ google จะมีอนาคตมากกว่า  แต่อย่างไรก็ตามผมเป็นช่างภาพ ก็ไม่คิดจะทิ้ง shutterstock อยู่แล้ว คลังภาพที่ผมมีอยู่ก็ยังหยิบมาใช้แค่บางส่วน ส่วนใหญ่อีกมากที่ยังไม่ได้อัพโหลดเข้าไป  และยังไม่ได้ตั้งใจถ่ายภาพเพื่อขายใน stock อย่างจริงจังด้วยซ้ำ เป็นเพียงแค่เอาภาพที่เคยถ่ายเล่นมาส่ง  ถ้าเพิ่มรูปแบบภาพถ่ายที่่เพื่อส่งเข้าไปขาย น่าจะมียอดที่ขึ้นเร็วกว่านี้

วันที่ 22jan2017 ได้ลองตรวจรายได้อีกครั้งหนึ่ง ทั้ง youtube และ shutterstock ได้รายได้ดังนี้

shutterstock ได้รับเงินรวม 28.27 ดอลล่า  ใช้เวลาขาย ประมาณ เจ็ดเดือน

ส่วน youtube ได้รับเงินรวม 33.66 ดอลล่า

//embedr.flickr.com/assets/client-code.js

//embedr.flickr.com/assets/client-code.js

ผลงานที่วางขายใน shutterstock

ภาพขาวดำที่ให้โทนสีดำได้สวยใกล้เคียงกับงานขาวดำจากกระดาษอัดภาพขาวดำชั้นดี  กล้องโพลารอยด์รุ่น z340 เป็นกล้องที่สามารถพิมพ์ภาพได้ในตัว มีความละเอียด 14 ล้านพิกเซล  แรกเห็นภาพสีขาวดำจากกล้องตัวนี้ก็สะดุดตากับคอนทราสของงานขาวดำที่ชวนให้นึกถึงกล้องไลก้ากับฟิล์ม kodak tri-x ที่มักจะให้ภาพดุดัน สีดำเข้มข้น  อดสงสัยไม่ได้ว่า กล้องดิจิทัลยี่ห้อ polaroid รุ่นอื่นๆจะให้ภาพสีขาวดำได้แบบนี้หรือเปล่า

การถ่ายภาพโพลารอยด์ในยุคปัจจุบันนี้หนีไม่พ้นต้องใช้ระบบของ fuji instax mini ที่ให้ภาพขนาดเท่าบัตรเครดิต บนกล้องราคาไม่แพงมาก  ภาพเหล่านี้จะต้องซื้อ 1 กล่อง มี 10 ใบ  ถ่ายเสร็จก็เอาไปวางไว้ในลิ้นชัก บางคนติดกระเป๋าสตางค์  บางคนก็หาอัลบั้มสำหรับ fuji instax mini มาใส่ ซึ่งอัลบั้มสำหรับฟิล์มไซ้ร์นี้ก็ไม่แพงมาก  เผลอๆจะเอาสมุดใส่นามบัตรมาใส่ก็ได้ แต่มันไม่สวย

กรอบรูปสำหรับใส่ภาพขนาดบัตรเครดิตเป็นสิ่งหายากมาก ยังไม่เห็นใครขายอย่างจริงจังเลย  ก็เลยลองเอากลักฟิล์มโพลารอยด์ที่ใช้หมดแล้วมาลองใส่ภาพกลับไป ผลก็คือ มันกลายเป็นกรอบรูปสำหรับโพลารอยด์ได้อย่างน่ารักมาก  ทำให้นึกเสียดายกลักฟิล์มเก่าๆไปในบัดดล

ใครมีกลักฟิล์มเก่าๆเก็บไว้ก็ลองเอามาใส่ตั้งโต๊ะ ประดับบ้านดูกันได้นะ  มันสวยกว่ากรอบรูปอื่นๆจริงๆ

error งานพิมพ์อ๊อพเซ็ท กระดาษวิ่งสองรอบ จากพื้นชมพูเรียบๆ กลายเป็นแพทเทิ้ลดวงๆ  เรียกว่ามัวเร่  เกิดเมื่อเช้า เลยทำให้นึกถึง  imac ตัวนี้ เกิดเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว  ดีไซร์เนอร์ imac น่าจะเคยเดินเล่นในโรงพิมพ์ แล้วเห็นตัวอย่าง error เลยเอาไปใช้ออกแบบ imac (เดา)

Wutthichai Charoenburi shared a photo with you from the Flickr app! Check it out:

วิธีจัดไฟถ่ายพระเครื่องแบบอนาถา

กระเตงลูกเที่ยวญี่ปุ่น ตอนที่ 1 โยโกฮาม่า นิกโก้

กระเตงลูกเที่ยวญี่ปุ่น ตอนที่ 2 นิกโก้ สูงๆหนาวๆ

กระเตงลูกเที่ยวญี่ปุ่น ตอนที่ 3 นิกโก้ โตเกียว

เช้าวันต่อมาเราขึ้นรถเมลไปเที่ยวเมืองโบราณของนิกโก้ รถเมลแบบวันเวย์พาเราไปยังจุดท่องเที่ยว รถมาทุก 20 นาทีโดยประมาณ  เราแวะจุดแรกเป็นเมืองโบราณมีวัดอยู่ภายใน ผมจำชื่อไม่ได้เลย ถ่ายรูปไว้นิดหน่อย  เราเดินเล่นที่นี่อยู่พักใหญ่แล้วก็ตัดสินใจว่าจะไม่ไปไหนต่อ นั่งรถออกจากนิกโก้เลยเพื่อให้เราทำเวลาไปถึงโตเกียวได้ทันก่อนค่ำ  เพราะการเดินทางพร้อมเด็กเป็นเรื่องที่ทำเวลาได้ลำบากมาก  การผ่านสองวันแรกที่เราเหนื่อยแสนเหนื่อยทำให้เราตัดโปรแกรมหลายๆอย่างออก

วัดโบราณในเมืองโบราณของนิกโก้  ถ้าเทียบกับเมืองไทยก็จะประมาณวัดเก่าแก่ของท้องถิ่น มีนักท่องเที่ยวแวะมาตลอดเวลาทั้งคนญี่ปุ่นเองและชาวต่างประเทศ  สังเกตุว่าจะมีวัยกลางคนไปถึงคนแก่เยอะหน่อย  พวกวัยรุ่นหรือวัยนักเรียนจะไม่ค่อยมี  อาจจะเพราะการเดินทางมาวัดไม่ได้สะดวกแบบรถไฟฟ้ามาถึง ต้องนั่งรถเมล์หรือรถส่วนตัวเท่านั้น  ส่วนเด็กๆที่มาแบบทัศนศึกษากับโรงเรียนก็จะพบเห็นเรื่อยๆ

ที่นี่เสียค่าเข้าสถานที่นิดหน่อย แต่เราเลือกจะไม่เข้าเพราะเด็กไม่สนใจความเป็นมา อยากวิ่งเล่น อยากขึ้นลงบันไดมากกว่า   ถือโอกาสถ่ายคู่กับตู้ไปรษณีย์ด้วย  ภาษาญี่ปุ่นอ่านไม่ออก แต่ก็เดาว่าคงบอกว่าที่นี่คือที่ไหน

อุณหภูมิตอนสายๆใกล้เที่ยงก็สูงขึ้นจนอยู่ในระดับที่เดินสบายๆไม่ร้อนไม่หนาว  เป็นความเย็นระดับสบายตัว  น่าอิจฉาคนที่ได้อยู่ในสภาพอากาศแบบนี้จริงๆเลย  ในบางครั้งผมรู้สึกว่า การออกแบบเครื่องเสียงในพื้ันที่อากาศเย็นทำให้เราสามารถออกแบบได้ดีกว่าสภาพร้อนที่ต้องเปิดแอร์  การฟังเพลง หรือการวิเคราะห์เครื่องเสียงในห้องเย็นๆที่ไม่ต้องเปิดแอร์ทำให้เราไม่ต้องฟังเสียงน้อยส์จากลมแอร์  ทำให้เราได้ยินเสียงเล็กๆน้อยๆ ในเครื่องเสียงอย่างชัดเจน  อะไรดี อะไรไม่ดี เครื่องมีสัญญาณรบกวนระดับต่ำๆไหม เราจะได้ยินแทบทั้งหมด  เพราะไม่มีเสียงแอร์มารบกวนนั่นเอง

ป้ายรถเมล์ในแหล่งท่องเที่ยวก็ไม่ต่างจากบ้านเรามากนัก เป็นป้ายแสดงตำแหน่งรอให้คนมาต่อคิว  แต่ดีกว่าบ้านเราก็ตรงที่รถเมล์มาแทบจะตรงเวลานับเป็นการรอรถเมล์ที่น่าทึ่งมากๆ  ทำไมถึงตรงเวลาขนาดนี้

รถไฟเกรดธรรมดา วิ่งประมาณชั่วโมงกว่า สนุกตั้งแต่ขึ้นรถ แล้วก็ทะยอยหมดแรงไปทีละคน ขอบฟ้าจะสนุกและคุ้มกว่าทุกคน เพราะได้อีในรถไฟด้วย ส้วมในรถไฟญี่ปุ่นสะอาดแต่ไม่ใช่โถชักโครก  เป็นหลุมเหมือนส้วมซึมที่กดน้ำให้ไหลทำความสะอาดได้  แต่ไม่มีที่ฉีดน้ำ  ต้องใช้กระดาษเท่านั้น  เป็นประสบการณ์ส้วมที่ตื่นเต้นมาก

เราถึงโตเกียวแบบทุกลักทุเล กระเป๋าใบใหญ่ใช้บริการขนส่งมาแล้วล่วงหน้า กระเป๋าใบเล็กที่หอบไหวกับลูกแสนซนก็ปุเรงปุเรงกันมันจนถึงโรงแรมในโตเกียว  ที่จุดเช็คอินมีอมยิ้มแจกเด็กให้รู้สึกดี  โรงแรมแห่งนี้อยู่ใจกลางเมือง รอบๆมีแต่ห้างและตึกสูง เป็นชีวิตเมืองหลวงแท้จริง

พอเข้าที่พักเรียบร้อย ตั้งสติได้ก็เดินไปกินมื้อเย็น  ระหว่างทางผ่านจุดสนใจหลายจุด ตึกรามบ้านช่องอลังการใหญ่โต เลนรถยนต์ รถเมล รถไฟขวักไขว่กันหน้าปวดหัว  สถานีรถไฟมีทั้งลอยอยู่บนหัวและใต้ดิน ถ้าใครนัดผมแถวนี้ รับรองไม่เจอกัน  ขอบฟ้าได้รถไฟของเล่นเพิ่มอีก 1 ชิ้น ถือเล่นกันมาตั้งแต่สถานีนิกโก้ และเล่นต่อในโตเกียวอีก  รถไฟคันนี้อยู่ในความทรงจำขอบฟ้าหลายวัน แม้กลับเมืองไทยแล้วก็ยังเล่นอีกเป็นเดือน  ร้านอาหารญี่ปุ่นในห้าง เราแวะกันกันอิ่มหนำสำราญ มื้อนี้ก็ยังไม่เจอปลาดิบ  แวะเดินห้างอีกสองชั่วโมง หมดวัน หมดแรง เดินกลับโรงแรมตอนมืดๆ  ผู้คนมากมายออกมาเดินเล่นกันยังกับมีเทศกลางปิดถนนคนเดิน  แต่มันเป็นเหตุการณ์ปกติที่เกิดขึ้นทุกวันของญี่ปุ่น

กระเตงลูกเที่ยวญี่ปุ่น ตอนที่ 1 โยโกฮาม่า นิกโก้

กระเตงลูกเที่ยวญี่ปุ่น ตอนที่ 2 นิกโก้ สูงๆหนาวๆ

กระเตงลูกเที่ยวญี่ปุ่น ตอนที่ 3 นิกโก้ โตเกียว

ผมเป็นสมาชิกของ BNI มา 3 ปีเต็มๆ เข้าสู่ปีที่ 4 แบบมึนงง  เราอยู่กับสังคมแห่งนี้มานาน  โดยผลลัพธ์ที่ได้จากคนในกลุ่มนี้มีไม่มากอย่างที่คาดหวัง  แต่สิ่งที่ได้จาก BNI คือความรู้ติดตัว ความรู้ในการพัฒนา connection เพื่อพาให้ธุรกิจของเราเป็นไปตามแผน  นั่นคือ หากเราไม่มีแผน เราไม่มีผลลัพธ์  ถ้าเรามีแผน เราจะมีวิธีการ มีเครื่องมือ และมีผลลัพธ์

ผลลัพธ์ที่ BNI จะสร้างให้เราได้ก็คือ ทำให้เราสามารถเข้าไปพูดคุยเพื่อนำเสนอสิ่งที่เราอยากขาย ให้กับ ว่าที่ลูกค้าแบบที่จะไม่โดนเมินหน้าหนีแบบคนแปลกหน้า  นอกจากโอกาสการพบคนที่เราอยากพบที่มากขึ้นแล้ว ยังเปลี่ยนวิธีการพูดคุยธุรกิจของเราต่อคนรอบข้างอย่างเด่นชัด  นั่นคือ เราจะมีคำถามติดตัวหลายรูปแบบที่ถามคู่สนทนาแล้วจะทำให้เรามีเรื่องคุยกันต่อ  คำถามเหล่านั้นคือ  “ธุรกิจของคุณมองหาอะไร”  “คุณผ่านวิกฤตทางธุรกิจมาได้อย่างไร”  “งานนี้ใช่ของคุณหรือเปล่า”  “คนที่ผมรู้จักเขามีประโยชน์ต่อธุรกิจของคุณไหม”  คำถามเหล่านี้จะนำมามาซึ่งคำตอบหลากหลาย  ทำให้เกิดการสนทนาที่นำไปสู่ความไว้วางใจที่มากขึ้นระหว่างคนถามและคนตอบ

ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน ผมเป็นคนที่เลิกหวังกับผลลัพธ์ที่ได้จาก BNI เพราะเราเป็นคนที่ไม่ได้มีเวลาเข้าสังคมอย่างมากพอแบบคนที่เขาทุ่มเทให้กับระบบ BNI อย่างจริงจัง  การเป็นตัวจี๊ดในระบบใดระบบหนึ่งมันจะให้ผลที่หรูเริศในแบบที่คนส่วนใหญ่จะไม่เคยได้  ความเชื่อของผมที่มีมาตลอดก็คือ ต้องมีคนสักคนหนึ่งที่ทำงานและทุ่มเทมากกว่าคนอื่นเสมอและคนนั้นจะเป็นคนที่ได้ผลลัพธ์  เหมือนนักฟุตบอลอย่างเวนรูนี่ของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด  โรนัลโด้ของเรียลมาริด  เมสซี่แห่งบาเซโลน่า  ไมเคิลโอเว่นจากลิเวอร์พูล(รายนี้เก่าไปหน่อยแต่ก็เป็นตัวจี๊ดสร้างชื่อในยุคของเขา)

คำว่าทำตามระบบที่เราเคยเข้าใจนั้น เป็นการใช้เวลากับระบบอย่างมหาศาล คนที่เป็นประธาน เป็นรองประธาน เป็นเลขาในกลุ่ม หรือแม้แต่ตัวจี๊ดบางคนที่ดูมีเวลาเหลือเฟือ ก็ต่างใช้เวลาร่วมประชุม ร่วมพูดคุยกันอย่างยาวนาน  ชั่วโมงการประชุมอย่างเป็นทางการสัปดาห์ละ สองชั่วโมง ยังต้องต่อด้วยการประชุมนอกรอบ  มีประชุมจากส่วนกลางอีกหลายโปรแกรมต่อเดือน  และยังต้องต่อด้วยการส้งสรรค์ร่วมกันเพื่อสร้างความสนิทนสนม เช่น เล่นกีฬา ร่วมกิจกรรมอื่นๆใดๆอีกพอสมควร  ความสัมพันธ์ถึงจะเกิด และความไว้วางใจจะตามมา และสุดท้ายคือ โอกาสทางธุรกิจที่มากขึ้น  คนเวลาน้อยอย่างผมได้แต่มองตาปริบๆ  แม้ว่าเราจะเข้าใจว่าการใช้เวลาร่วมกันมันเป็นเส้นทางพาไปสู่ความไว้วางใจซึ่งเป็นด่านแรกของธุรกิจ  แต่เราก็ไม่ได้มีเวลาขนาดนั้น

ผมรับหน้าที่ NEC ในระบบของ BNI คือเป็นคนที่ทำหน้าที่หาเรื่องน่ารู้มาเล่าให้ฟังในห้องประชุม  เป็นคนที่จะโมติเวทหรือพูดให้กำลังใจด้วยความรู้ที่ค้นหามาจากคลังความรู้ของ BNI พูดไปก็ดูคล้ายๆกับเป็นขงเบ้งของกลุ่ม ดูเป็นมันสมอง ดูแล้วมีความเท่ห์ให้เอาไว้โม้กับเพื่อนฝูงได้บ้าง  ซึ่งผมก็ทำได้พอสมควรในระดับนักธุรกิจสิ่งพิมพ์ที่ไม่ได้มีอาชีพเป็นนักพูด  มีสมาชิกหลายคนวิจารณ์ว่าเนื้อหาที่ผมนำเสนอเป็นเรื่องน่ารู้และนำไปปฏิบัติได้ดี ซึ่งมันไม่ใช่ความสามารถของผม แต่เป็นผลของการตกผลึกของผู้ก่อตั้ง BNI ที่เอาประสบการณ์มาเขียนเป็นเรื่องน่ารู้  แต่ท้ายที่สุด ผมเองกลับเป็นคนที่ไม่มีผลลัพธ์ทางธุรกิจในระดับที่คุ้มค่าคุ้มเวลาเมื่อเทียบกับ 50 สัปดาห์ที่ต้องมาประชุม

จนกระทั่ง มาถึงเมื่อสองวันที่แล้ว ที่ผมขอให้เพื่อนช่วยนัดพบนักเขียนท่านหนึ่ง  ด้วยเหตุผลว่าผมมีความใฝ่ฝันเรื่องหนึ่งคือมีนิตยสารของตัวเอง ความฝันที่ปราศจากการลงมือทำมันเรียกว่าความเพ้อฝัน  ผมรู้ดีว่าผมเพ้อฝันมาเป็นสิบปี  จนหลายอาทิตย์ก่อนผมขอให้เพื่อนช่วยนัดนักเขียนให้หน่อย เพราะผมตัดสินใจลงมือทำแล้ว อยากเปลี่ยนภาพฝันให้กลายเป็นภาพจริง อยากมีประวัติที่ประสบความสำเร็จเป็นของตัวเอง ไม่อยากอ่านเรื่องความสำเร็จของบุคคลเก่งๆคนอื่นแล้วเพราะอ่านมาเยอะจนตั้งคำถามว่า เมื่อไหร่จะเป็นเรื่องของเราเองสักที

พอมีเป้าหมาย ก็เริ่มวางแผน การไปสู่เป้าหมายของผมต้องใช้ใครบ้าง ต้องใช้คนในอาชีพไหนบ้าง ผมก็เลยฟอร์มทีมกับเพื่อนคนหนึ่ง แล้วให้เขาช่วยติดต่อกับนักเขียนที่เขารู้จักว่าสามารถทำงานนิตยสารได้  ในที่สุดผมก็ได้นัดพบและพูดคุยกับนักเขียนที่เพื่อนช่วยคัดกรองมาให้  ขบวนการขอให้เพื่อนช่วยเชื่อมผมกับนักเขียนนี่แหละคือความรู้ของ BNI คือ เราต้องเป็นคนที่เพื่อนเราไว้ใจ  และเราไว้ใจเพื่อน  และเราร้องขอจากเพื่อนให้ช่วยแนะนำนักเขียนให้หน่อย  เพื่อนก็ช่วยมองหาและเลือกมาให้  ในหนึ่งชั่วโมงที่ผมได้คุยกับนักเขียน ผมรู้ได้ทันทีเลยว่า นักเขียนคนนี้ยุ่งมาก เวลาน้อย และมีศักยภาพที่พอจะทำงานเขียนกับผมได้  และที่สำคัญ เขารับนัดเจอผมเพราะเพื่อน  นี่คือส่วนเล็กๆของการใช้ความรู้ที่ได้จาก BNI นั่นคือความรู้ของการจัดการกับ connection การร้องขอเป็น profitability ที่ ต้องมี visibility + creditability ประกอบ นี่เป็นเรื่องราวที่ BNI พยายามถ่ายทอด

หนังสือที่ผมจะทำจะต้องวางตลาดในชุมชนแห่งหนึ่ง ผมรู้ว่าทีมของเราจะต้องคุยกับคนที่ดูแลชุมชนแห่งนั้น  ความรู้เรื่อง connection  ก็ทำให้เราวางแผนเข้าหากลุ่มคนเหล่านั้นแบบมีเส้นสาย  คือ จะต้องมีคนกลางคนหนึ่งที่ชุมชนแห่งนั้นไว้ใจ เชื่อใจ เป็นคนกลางที่รู้จักชุมชนนั้นเป็นอย่างดี เป็นคนที่จะพาทีมของผมเข้าไปหาเพื่อแนะนำตัวและบอกเล่าเกี่ยวกับโปรเจ็คที่เราอยากเสนอ  คนกลางนี่คือคนที่จะเชื่อมเรากับเป้าหมาย  ความรู้ของ BNI ทำให้เราวิเคราะห์หาคนกลางว่า คนกลางนี้คือใคร  และได้คำตอบว่า คนกลางน่าจะเป็น ซัพพลายเออร์ที่ทำงานให้ชุมชนแห่งนี้  อาชีพอะไรที่ทำงานให้ชุมชนแห่งนี้  ก็จดรายชื่อออกมาได้ว่า คนบำบัดน้ำเสีย คนเดินไฟ คนติดตั้งอินเทอเน็ต ร้านอาหารใกล้ๆชุมชนหรือในชุมชนแห่งนั้น  คนขายเฟอร์นิเจอร์วัสดุก่อสร้าง  คนล้างแอร์ในชุมชน

ด้วยสถิติของการพบผู้คนที่ BNI เคยมี เราถามหาคนที่สนใจคุยกับเรา 10 คน จะมีคนสนใจฟังสัก 3 คน และมีคนตกลงเพียง 1 คน  ก็คือผลตอบลัพธ์ประมาณ 10%  แปลว่า ถ้าเราอยากจะหาคนกลางที่ช่วยเราพาเข้าหาเป้าหมายได้ เราต้องหาคนกลางสัก 10 คน  แล้วทดลองพูดคุยกับเขา ขอร้องเขาให้ช่วยแนะนำเราเข้าไป

หากเป็นปีที่แล้ว ผมคงจะร้องขอกับสมาชิกในกลุ่มว่า ผมอยากรู้จักเจ้าของชุมชนแห่งนั้น  ซึ่งตลอดเวลาที่ผมเคยร้องขอ ผมไม่เคยเข้าถึงเจ้าของชุมชนหรือตัวบุคคลในเป้าหมายเลย  ผมเคยร้องขอเจ้าของโรงแรม  เคยร้องขอเจ้าของโรงพยาบาล ซึ่งทั้งหมด ไม่เคยมีผลตอบรับ  มันเป็นสาเหตุเล็กๆที่สะสมให้ผมเริ่มหมดความคาดหวังจาก BNI  แต่เมื่อเราได้ฉุกคิดและทดลองทำใหม่  เราเปลี่ยนการร้องหาเป้าหมาย เป็นคนข้างตัวของเป้าหมาย ก็คือซัพพลายเออร์ของเป้าหมาย  แบบนี้เรารู้สึกง่ายขึ้นทันที  …. (ต่อภาค2)