การไปกินอาหารนอกบ้านในยุคปัจจุบันจะมีทางเลือกเป็นร้านอาหารหลายประเภท ไม่ว่าจะเป็นอาหารตามสั่ง ฟู้ดคอร์ท หรือ ร้านบุฟเฟ่ต์ ซึ่งในร้านบุฟเฟ่ต์ก็จะมีรายการอาหารจำนวนมากให้สั่ง ในอดีตการจดออเดอร์อาหารก็จะใช้พนักงานเดินมาฟังลูกค้าสั่ง แล้วก็จดลงกระดาษ ไปสั่งห้องครัวให้เตรียมของ แล้วเมื่อของทำเสร็จหรือเตรียมเสร็จก็ยกมาเสิร์ฟ

ในร้านที่ใช้ระบบคอมพิวเตอร์เยอะขึ้นก็จะรับออเดอร์ด้วยเครื่อง smartphone หรือ tablet จิ้มหน้าจอตามสิ่งที่ลูกค้าต้องการที่หน้าจอแล้วออเดอร์ก็จะไปโผล่ในห้องเตรียมของ เมื่อเตรียมเสร็จก็ยกไปเสิร์ฟ

ร้านบุฟเฟ่ต์จะเริ่มมีกระดาษเมนูอาหารหลายสิบบรรทัด ลูกค้าอยากสั่งรายการใดก็ใส่ตัวเลขแล้วก็ยื่นกระดาษให้พนักงาน แล้วก็รออาหารมาเสิร์ฟ ซึ่งต่อมาก็เริ่มเห็นการสั่งอาหารด้วยการใช้มือถือสแกน qrcode แล้วเข้าเมนูเพื่อเลือกสั่งเองเลยด้วยโทรศัพท์ของลูกค้าเอง

ผมเองไม่ค่อยชอบการสั่งอาหารด้วยการสแกน qrcode เพราะว่า มือถือของผมบางครั้งก็แบตอ่อนหรือแบตหมด ทำให้เราสั่งอาหารไม่ได้ ซึ่งหลายครั้งที่เลือกร้านอาหารเมื่อรู้ว่าเป็นร้านที่ต้องสั่งด้วย qrcode เราก็จะเหลือบดูแบตในมือถือก่อน ถ้าแบตเหลือน้อย เราก็จะไม่เข้าร้านนั้น เพราะเข้าไปก็สั่งอาหารไม่ได้ตลอดการนั่งกิน

วันนี้มากินร้านอาหารเป็นบุฟเฟ่ต์ร้านหนึ่ง ร้านให้ใบจดออเดอร์เป็นกระดาษถ่ายเอกสาร คุณภาพตัวหนังสือไม่คมชัดเลย ผมก็แปลกใจนิดหน่อยตอนที่เห็นกระดาษจดออเดอร์ มันเป็นกระดาษที่ถ่ายเอกสารมาจากต้นฉบับที่ไม่ชัด ซึ่งคาดว่ามันก็เป็นต้นฉบับที่ถ่ายเอกสารต่อกันมาแน่นอน ปกติใบจดออเดอร์ในร้านอาหารแนวนี้มักจะต้องสั่งผลิตจากโรงพิมพ์ คุณภาพการพิมพ์ควรจะคมชัด ตัวหนังสือเข้ม เพื่อให้อ่านได้สบายตาและถูกต้อง แต่กระดาษเลอะเลือนใบนี้บางบรรทัดอ่านยากมาก

ผมสั่งอาหารผ่านกระดาษเลอะเลือนแบบนี้อยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมง หลังจากนั้นพนักงานก็เอาบิลประจำโต๊ะมาให้แล้วก็มี qrcode ในบิลด้วย พนักงานแจ้งว่าสามารถสแกน qrcode เพื่อเข้าไปดูเมนูแล้วก็สั่งด้วยโทรศัพท์ได้แล้วนะคะ เมื่อตอนแรกระบบล่ม แต่ตอนนี้ใช้ได้แล้ว ผมก็เลยเข้าใจเหตุการณ์ กระดาษเลอะเลือนทำหน้าที่เป็นตัวสำรอง ใช้แก้ขัดตอนระบบล่มนั่นเอง

หลายธุรกิจอยากจะลดปริมาณการใช้กระดาษเพราะเป็นเรื่องของความสิ้นเปลือง ซึ่งผมก็เห็นด้วยที่จะไปสู่ระบบ paperless โดยใช้ระบบคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีให้มากขึ้น การสั่งอาหารจากหน้าจอลดการใช้กระดาษ ลดขยะในโลก ดีต่อสิ่งแวดล้อม แต่ก็ไม่ควรลืมที่จะต้องเผื่อหนทางแก้ไขปัญหาจากระบบล่มด้วย หากระบบล่มแล้วคอมพิวเตอร์สื่อสารไม่ได้ การรับลูกค้า การจดออเดอร์ การคิดเงิน ทุกอย่างยังคงต้องทำงานได้ผ่านระบบแบบเก่า ผ่านมือพนักงาน ผ่านกระดาษจดออเดอร์ ผ่านกระดาษสักใบที่ทำหน้าที่แทนระบบคอมพิวเตอร์

การมีกระดาษจดออเดอร์สำรองไว้เป็นเรื่องที่ควรทำ แม้ร้านคุณจะทันสมัยเพียงใด แต่ถ้าระบบล่มแล้วคุณจะไม่ขายของเหรอ การขายของก็ยังคงต้องทำ กระดาษจดออเดอร์ที่คมชัดควรจะมีใช้ในร้าน เพราะลูกค้ารู้สึกไม่ดีแน่ถ้าคุณใช้กระดาษเลอะเลือนมาทำงาน ลูกค้าไม่รู้หรอกเรื่องระบบล่ม ไม่รู้ว่าระบบคุณเคยทันสมัยแค่ไหน แต่กับระบบพื้นฐานที่ทำงานได้ตลอดเวลาอย่างกระดาษเป็นสิ่งที่จำเป็น และควรจะจัดเตรียมอย่างมีคุณภาพ มันสร้างความน่าเชื่อถือได้ดีกว่ากระดาษที่อ่านแทบไม่ได้

การขายของทุกวันนี้เราจะพบแต่การต่อสู้ด้วยราคา  ไม่ว่าจะตั้งราคาไว้เท่าไร จะมีคนตัดราคาเสมอ  ดูมืดมนและน่าท้อใจ  แต่ในทางปฏิบัติเราจะพบว่า จริงๆแล้วสินค้าทุกราคามีลูกค้าของตัวเอง  เพราะลูกค้าไม่ได้เหมือนกันทั้งตลาด  คนที่พร้อมจะซื้อแพงกว่าก็มี เราต้องหาเงื่อนไขแห่งการซื้อให้เจอ 

ที่ห้างกลางเมือง ดินแดนแห่งติวเตอร์ พ่อแม่พาลูกมาเรียนพิเศษ  ระหว่างลูกเรียนพ่อแม่ก็ต้องหาที่นั่งรอ  สินค้าที่มีจำกัดย่อมเรียกราคาได้  ที่นั่ง 0 บาท คือของฟรีจากส่วนกลางในห้างที่ทุกคนอยากได้  และมันเป็นของคนที่มาเช้ากว่า มาเร็วกว่า  ส่วนคนที่มาไม่ทัน เขาก็ต้องจ่ายค่าที่นั่งเป็นกาแฟ 1 แก้ว  สินค้าที่แพงกว่าก็มีโอกาสขายได้ถ้ามันมีจำนวนจำกัด หรือ เวลาขายจำกัด

ลองสร้างความจำกัดขึ้นมาให้ลูกค้า เช่น
– ถ้าไม่ซื้อตอนนี้ของจะหมด
– ถ้าไม่ใช้บริการเรา เราจะรับงานอื่น และคุณต้องรอคิว
– ถ้าลูกค้าขี้เกียจแย่งคิว ก็ขายแบบ VIP เพิ่ม service เพิ่มคุณค่าอื่นๆเข้าไป

โลกเรามีระบบ AI หรือ Artificial Inteligent มานานหลายสิบปีแล้ว แต่ในช่วงสองปีนี้มีการพัฒนา AI ให้ใช้งานกันได้ง่ายดายบนอินเทอเน็ต การมาถึงของเทคโนโลยี AI เข้ามาสู่คนเราในหลายทิศทาง หลายการใช้งาน มีตั้งแต่การคุยผ่านการพิมพ์ข้อความ Chat สามารถสั่งให้ AI สร้างภาพจากข้อความได้ แค่เพียงพิมพ์บอกว่าเราอยากได้อะไร มีลักษณะอย่างไรก็ได้ภาพมาใช้งานโดยไม่ต้องไปถ่ายภาพเองหรือไปแต่งภาพเอง จนมาถึงสั่งการแก้ไข ปรับแต่ง ภาพ ตัดต่อคลิปวิดีโอ ทุกสิ่งที่อย่างที่คนเราเคยทำในคอมพิวเตอร์สามารถใช้ระบบ AI ช่วยทำได้เกือบทั้งหมดแล้ว

ผมมีภาพเก่าอยู่ชุดหนึ่งที่เคยถ่ายไว้ด้วยฟิล์มขาวดำ งานขาวดำก็ต้องถ่ายเอง ล้างฟิล์มเองทุกขั้นตอน เมื่อต้องการดูภาพจากฟิล์มขาวดำก็ต้องอัดลงกระดาษ หรือไม่ก็สแกนภาพให้เป็นไฟล์ดิจิทัล สแกนแล้วก็เก็บไว้ในคอมพิวเตอร์ แบ็คอัพไว้ใน cloud อยากดูภาพก็ดูผ่านโทรศัพท์มือถือ และภาพนี้ถ่ายประมาณปี คศ 2004 กล้อง FM2N เลนส์ Nikon 135f2.8. ฟิล์ม Kodak Tmax100

พอรู้ว่าระบบ AI พัฒนาไปไกลมากแล้ว มีความสามารถในการแต่งภาพ สามารถใส่สีให้ภาพได้ ก็เลยทดลองดู เป็นระบบ AI ที่ใช้งานผ่านเว็บไซต์ บนเว็บของ Capcut ซึ่งเป็นผู้ผลิตซอร์ฟแวร์ตัดต่อวิดีโอที่ได้รับความนิยมมาก และบริการแต่งภาพก็เป็นลูกเล่นเล็กๆในระบบซอร์ฟแวร์ทั้งหมดของบริษัท เลยทดลองให้ AI ใส่สีให้ ก็ได้ภาพด้านล่างนี้

ผมคิดว่า AI ทำงานได้ดีมาก ใส่สีของวัตถุธรรมชาติอย่างต้นไม้ใบหญ้าและก้อนหินได้สมจริง ลักษณะแสง สีเข้มอ่อนดูเหมาะสมกับบรรยากาศในภาพอย่างมาก ผมจำไม่ได้แล้วว่าในวันนั้นเพื่อนแต่ละคนใส่เสื้อสีอะไรกันบ้างเพราะมันนานนับยี่สิบปี แต่ดูจากภาพสีที่ปรับแต่งแล้วก็ดูดีและน่าเชื่อถือพอใช้ได้เลย สีหน้า สีเสื้อผ้าดูกลมกลืนกับบรรยากาศของสถานที่ ผมคิดว่าประสบการณ์ของ AI จะเก่ง ถูกต้อง แม่นยำขึ้นเรื่อยๆ เพราะดูเหมือน AI จะรู้จักก้อนหิน มนุษย์ สีผิว ต้นไม้ ต้นหญ้า ดีมากถึงทำสีออกมาได้สมเหตุสมผลและสวยงามน่ามอง

ทดลองกับภาพเก่าอีกภาพหนึ่ง เป็นภาพแม่ลูกที่ผมชอบที่สุดภาพหนึ่งในชีวิตของผมเลย เป็นช่วงเวลาที่ลูกอายุไม่กี่เดือนและแม่ต้องดูแลอาบน้ำปะแป้งแต่งตัวให้เด็กน้อย

สั่งให้ AI ใส่สีให้ ก็ได้โทนภาพออกมาดูสวยงาม มีบรรยากาศแห่งความอบอุ่น ภาพสีน่าจะเหมาะกับภาพที่ต้องการสื่อถึงความรู้สึกที่ละมุนละมัย

แม้หลายคนจะมีความกังวลว่า AI จะเข้ามาแย่งงานจากมนุษย์ แต่ผมไม่คิดอย่างนั้น ผมรู้สึกว่า AI เหมือนเป็น supertool หรือเป็นเครื่องมือวิเศษที่ช่วยให้คนทำงานได้เร็วขึ้น มีคุณภาพการทำงานที่ดีขึ้น ผิดพลาดน้อยลง ความสามารถของ AI จะทำให้มนุษย์เก่งขึ้นโดยเฉพาะคนที่เรียนรู้การใช้งาน AI แน่นอนว่าอาจมีบางคนที่ได้รับผลกระทบจากการเลิกจ้างงานบ้าง เพราะงานซ้ำซากไม่มีมูลค่าเพิ่มนั้นจะถูกโยกไปให้ AI หรือ ระบบอัตโนมัติช่วยทำแทน ซึ่งก่อนจะมี AI ที่แพร่หลายแรงงานคนก็ถูกท้าทายด้วยหุ่นยนต์มาก่อนแล้ว แต่ถ้าคิดให้ดี งานที่หุ่นยนต์ทำมันไม่เคยเป็นของคนมาก่อนเลย เช่น การผลิตรถยนต์ล้านคัน งานนี้ไม่ใช่งานของคนตั้งแต่ต้น งานผลิตรถเดือนละ 5 คัน หรือ 10 คัน นั่นคืองานคน แต่เดือนละแสนคัน ปีละล้านกว่าคัน มันเป็นงานหุ่นยนต์มาตั้งแต่การตัดสินใจทำระดับล้านคันแล้ว เมื่อ AI พัฒนาจนใช้งานง่าย คนเราก็จะมีโอกาสทำงานใหม่ๆที่ท้าทายมากขึ้น จากที่เคยทำไม่ได้ก็กลายเป็นทำได้เพราะมี AI มาช่วย คนจะเป็นผู้ใช้ AI เสมอ เราสร้างงานที่น่าทึ่งได้เพราะเรามี AI เป็นเครื่องมือ และในที่สุด AI ก็จะเป็นแค่เครื่องมือเท่านั้น สมองและจินตนาการของมนุษย์ต่างหากที่จะเป็นสารตั้งต้นของทุกสิ่งหลังจากนี้

เก้าอี้สำนักงานราคาประหยัด หน้าตาพอใช้ได้ ผมทดลองซื้อมาใช้เมื่อเดือนมีนาคม 2566 ด้วยความอยากรู้ว่าของที่ถูกมากๆจะมีคุณภาพเป็นอย่างไร เก้าอี้ราคานี้ต้องประกอบเองด้วย วิธีประกอบค่อนข้างยากสำหรับคนไม่เคยประกอบเองเลย ผมใช้เวลาประกอบไปสองชั่วโมงกว่า แถมยังประกอบผิดไปหลายครั้งด้วย ต้องรื้อแล้วประกอบใหม่

หลังจากใช้งานมา 13 เดือน ก็พบกับอาการเสีย โช๊คยุบ สเป็ครองรับน้ำหนัก 100 กิโลกรัม ผมหนัก 85 เก้าอี้ไม่สามารถรับน้ำหนักคนนั่งได้ ซึ่งเวลา 12 เดือนก่อนจะเสียก็ทำงานได้ปกติ แต่เมื่อเสียแล้วโช้คไม่สามารถรับแรงได้เลย เวลาปรับสูงแล้วนั่งทับ เก้าอี้จะยุบตัว ตั้งใจว่าจะหาอะไหล่มาเปลี่ยน แต่ก็ไม่รู้ขนาด ไม่รู้หมายเลข ราคาค่าตัวเก้าอี้ทั้งตัวอยู่ที่ประมาณ 400-500 บาทแล้วแต่เว็บไซต์ อะไหล่ชิ้นที่เป็นโช้คในเว็บก็มีหลายขนาด ผู้ขายก็หลายราย ราคาเกือบจะครึ่งนึงของเก้าอี้ สภาพเบาะยังดี ล้อยังดี ทุกอย่างดียกเว้นโช้ค แบบนี้จะทิ้งก็เสียดาย จะซ่อมก็ไม่รู้ว่าต้องซื้ออะไหล่ตัวไหน (ระหว่างนี้กำลังหาคำตอบเรื่องหาซื้ออะไหล่ ถ้าได้ชิ้นอะไหล่ที่ถูกต้องจะมาอัพเดทโพสท์นี้อีกครั้ง)

โช้คเก้าอี้ซื้อที่นี่ https://shope.ee/4VGdSSv27O

เก้าอี้ซื้อที่นี่ https://shope.ee/4VGdScHrfy

ของที่ราคาถูกเกินไปก็จะใช้ไม่ค่อยทน ถ้าต้องซื้อใหม่ปีละตัวก็ดูจะเปลืองเนื้อที่ เปลืองขยะต่อโลก การหาซื้อเก้าอี้ทำงานที่ดีมีคุณภาพ สามารถใช้ได้นานหลายปีเป็นเรื่องที่ดีกว่าการเน้นซื้อแบบราคาถูก และการทิ้งสิ่งของขนาดใหญ่เป็นภาระต่อชีวิตมาก เพราะเราเอาใส่ถังขยะไปวางไว้ให้รถขยะเก็บไม่ได้ ประเทศเราถึงเห็นเก้าอี้ โซฟา โต๊ะ ตู้ ตุ๊กตาตัวใหญ่ๆกองอยู่ข้างถนนเป็นประจำ

ประสบการณ์การใช้เก้าอี้คุณภาพสูง Herman Miller Aeron Chair

ประสบการณ์การใช้เก้าอี้คุณภาพสูงอีกตัว Herman Miller Sayl Chair

ที่ทำงานซื้อเครื่องพิมพ์ inkjet มาใช้งาน เป็นรุ่น hp ink tank 315 ซึ่งเป็นเครื่องที่ต่อกับคอมพิวเตอร์ได้แค่ทางสาย usb เท่านั้น ต้องต่อกับคอมฯตัวหลักแล้วแชร์ให้คนอื่นในเน็ตเวิร์คใช้ เครื่องวินโดวส์อื่นๆในอ๊อฟฟิศทำงานได้ปกติ สามารถเพิ่มเครื่องพิมพ์ใหม่ได้ แต่เครื่องคอมฯของผมเอง โน้ตบุ๊ค asus วินโดส์11 ไม่สามารถทำได้

ปัญหาคือ ตอน add printer ตัววินโดส์หาไม่เจอ ตอนคลิกที่ my network คลิกไปที่เครื่องคอมฯที่แชร์ได้ คลิกไปที่โฟลเดอร์ในเครื่องแชร์ได้ แต่คลิกไปที่เครื่องพิมพ์ไม่ได้ วินโดส์แจ้ง error ตามภาพใน youtube เลยหาวิธีแก้ไข และเจอวิธีการ ขอบคุณเจ้าของคลิปที่ช่วยแก้ปัญหาครับ

ผมแปลกใจที่ทำไมวินโดส์ต้องเพี้ยนและมั่ว ทั้งที่เป็นวินโดส์แท้ เครื่องอื่นดูไม่มีปัญหาเลย แต่เครื่องที่ผมใช้ดันมีปัญหา จริงๆปัญหาของโน้ตบุ๊คเครื่องนี้มีอีกหลายอย่างที่ไม่ปลื้ม ในอนาคตจะไม่ซื้อยี่ห้อนี้แล้ว ย้อนไปดูรีวิวตัวนี้ได้ที่นี่

ข่วงหยุดยาวสงกรานต์ปีนี้เป็นปีที่ได้หยุดประมาณ 7 วัน ได้ใช้เวลากินและนอนกันจนอิ่มเลย และมีโอกาสได้ลองดูโปรแกรมหนัง พบว่ามีหนังเรื่องหนึ่งน่าสนใจ เป็นหนังญี่ปุ่น ชื่อไทยว่า เมษายนพาใครบางคนกลับมา ชื่ออังกฤษคือ April come she will.

ดูใบปิดหนังก็คิดไปแล้วว่าน่าจะเป็นเรื่องของความรักและการถ่ายรูป ยิ่งดูโฆษณา ก็มีตัวอย่างหนังที่มีกิจกรรมถ่ายรูป มีวิวสวยมาก ตัดสินใจทันทีว่าจะเข้าไปดูหนังเรื่องนี้ในช่วงหยุดยาว ลองใช้เวลาตะลุยอ่านรีวิวเกี่ยวกับหนังตัวนี้ ก็เลยพบว่า มันเป็นหนังสือมาก่อน ขายดีในญี่ปุ่นจนมีการแปลไปหลายประเทศ และมีภาษาไทยแล้วด้วย

เดินห้างผ่านร้านหนังสือก็เลยจัดมาเล่มนึง เพราะรู้สึกว่าอยากลองอ่านนิยายดูสักครั้ง จำไม่ได้เลยว่าอ่านนิยายครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ หนังสืออยู่กับตัวแล้วแต่ตั๋วหนังยังไม่ได้ซื้อ เพราะหนังไม่ได้ฮิตมาก โรงฉายเลยไม่เยอะ ต้องดั้นด้นไปดูในห้างที่ห่างไกลจากบ้าน

หนังสือสั่งซื้อที่นี่ https://shope.ee/8AA6YrXUOu

เหตุผลหนึ่งที่ซื้อหนังสืออ่านก็เพราะว่าอยากอ่านนิยาย และเคยได้คุยกับลูกเรื่องการอ่านหนังสือเทียบกับการดูหนัง เพราะลูกผมอ่านหนังสือแฮรี่พอตเตอร์อย่างติดหนึบ พอลองให้เขาได้ดูหนัง เขาก็บอกว่า หนังไม่ละเอียด หนังสือละเอียดกว่ามาก ผมหาหนังแฮรี่พอตเตอร์ให้เขา 7 ภาค เขาดูไปภาคเดียวแล้วไม่ดูอีกเลย แสดงว่าหนังสือคงละเอียดกว่ามากจริงๆ จนทำให้หนังไม่น่าสนใจ สำหรับลูกผมกับเรื่องแฮรี่พ็อตเตอร์

หลังจากดูหนัง

เนื้อหาดูงงๆนิดหน่อย แต่อาศัยประสบการณ์ที่อยู่มาจนหัวเริ่มหงอก ตีความและอนุมานเอา ก็พอจะเข้าใจเนื้อเรื่องบ้าง เรื่องนี้เฉียดการถ่ายรูปไปนิดหน่อยให้พอมีรสชาติ เนื้อหาเป็นเรื่องของชีวิตรักของพระเอกที่เกี่ยวข้องกับแฟนสองคน คนเก่าเมื่อหลายปีก่อน และคนปัจจุบันที่กำลังจะแต่งงานกัน วิวในหนังก็พอมีให้ดูตามตัวอย่างหนัง ไม่ได้สวยตาแตกอย่างที่คาดหวัง และดูแล้วไม่ต้องใช้วิวเหล่านั้นก็ได้ แต่ถ้าเราไม่ได้สนใจทิวทัศน์หรือภาพแนวท่องเที่ยวธรรมชาติ แนวเนชันแนลจีโอกราฟิค แต่สนใจภาพถ่ายผู้คน บรรยากาศรอบตัวคน เราก็พอจะใช้หนังเรื่องนี้เป็นหนังรวมภาพสวยได้ คนหัดถ่ายภาพใช้หนังเรื่องนี้เป็นแนวทางการเรียนรู้ได้ จะว่าไป ภาพที่ปรากฏให้เห็นมันก็คล้ายๆจะเป็นภาพแนวสตรีทที่มาในโทนอบอุ่น ละมุน โรแมนติค องค์ประกอบภาพส่วนมากจะเรียบง่ายตรงไปตรงมา แต่ความเรียบง่ายนี่แหละที่ยากที่สุดในการถ่ายภาพ เพราะความเรียบง่ายนั้นดูรู้เรื่องและสื่อสารได้ทรงพลัง

หลังจากอ่านหนังสือ

พอดูหนังจบแล้ว อีกสองวันก็ลองอ่านหนังสือดู ใช้เวลาหลายวันอยู่เพราะว่าอ่านนานๆก็ง่วง เนื้อหาในหนังสือค่อนข้างช้า พรรณาเยอะ เนื้อหาต่างๆในหนังสือเยอะกว่าในหนังมาก และเนื้อหาก็สลับไปสลับมาชวนให้งง ต้องใช้สมาธินิดหน่อยที่จะลำดับเหตุการณ์ต่างๆเอง ซึ่งการสลับช่วงเวลาในหนังก็ทำแบบนี้แหละ อยู่ๆก็ตัดไปอดีต อยู่ๆก็เป็นปัจจุบัน จนบางครั้งในหนัง มีฉากที่พระเอกวิ่ง เราไม่รู้เลยว่าวิ่งในอดีต หรือ วิ่งในปัจจุบัน เรื่องราวต่างๆ บุคลิกตัวละคร และเนื้อหาบางส่วนชวนคิดลึก มีบทบรรยายเหมือนเป็นหนังสือโป๊เลย ผมแปลกใจอยู่ แต่ก็ไม่แน่ใจว่า มันเป็นเรื่องปกติของเลิฟซีนที่อยู่ในหนังสือหรือเปล่า เพราะไม่เคยอ่านนิยายรักมาก่อน

สรุปเอง

รู้สึกว่า การอ่านหนังสือคือสิ่งที่จะได้อรรถรสมากที่สุด ส่วนหนังที่เข้าฉายก็เหมือนเป็นการเซอร์วิสคนอ่าน หนังเป็นเหมือนการทำภาพหน้าตาพระเอกนางเอกและตัวละครอื่นๆให้เห็นเป็นรูปธรรม แสดงสถานที่ต่างๆในจินตนาการ เหมือนเป็นนิทรรศการโชว์ภาพในหัวคนแต่งนิยาย มันเป็นตัวขยายรายละเอียดของหนังสือ ถ้าเราดูแค่ส่วนขยายหรือดูแค่ตัวหนังโดยไม่อ่านหนังสือเลย เราก็จะไม่ได้อรรถรสที่แท้จริง เพราะหนังข้ามรายละเอียดไปเยอะมาก เหมือนที่ผมเกิดความรู้สึกอิหยังวะตอนที่เดินออกจากโรงหนัง มันเหมือนไม่ได้ซึมซับอะไรจากหนังเลย เหมือนเคี้ยวอาหารแล้วไม่ได้กลืนยังไงอย่างงั้น แนะนำให้ไปอ่านหนังสือก่อน และเมื่ออ่านจบแล้ว ก็ลองแวะไปดูหนังอีกที เพื่อขยายรายละเอียดของหนังสือ

หนังสือสั่งซื้อที่นี่ https://shope.ee/8AA6YrXUOu

update 24nov2024. ผ่านไปหลายเดือน ในที่สุด หนังเรื่องนี้ก็เข้า netflix

กลับมาอัพเดทอีกครั้ง ุ6dec2024 ตอนนี้หนังเรื่องนี้ฉายทาง netflix แล้ว
อัพเดทอีกที จุดเด่นของหนังเรื่องนี้อยู่ที่บทวิจารณ์ที่เขียนไว้ที่นี่ https://readthecloud.co/april-come-she-will/

ปกติการไปทำธุระที่สนามบิน ไม่ว่าจะเป็นการเดินทางด้วยตัวเอง หรือไปส่งคนอื่น เรามักจะเจอกับค่าอาหารในสนามบินที่แพงมาก น้ำเปล่า 1 ขวดอาจจะราคา 50-100 บาทก็ได้ อาหารต่างๆที่เคยเห็นในห้างทั่วไป พอไปอยู่ในสนามบินก็ราคาสูงขึ้นหลายเท่าตัว เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับคนเดินทาง แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะร้านค้าเขาตั้งราคาแบบนั้น เราจะไปบังคับให้เขาขายถูกก็ทำไม่ได้

แต่ก็พอจะมีร้านอาหารขายถูกอยู่บ้าง ซึ่งได้เจอโดยบังเอิญ เพราะว่า ผมไปสนามบินไม่บ่อย เคยจ่ายราคาแพง และปีนี้ ก็ได้เห็นร้านราคาถูกตั้งอยู่ ก็เลยมาบันทึกไว้ว่าเจอร้านราคาประหยัดในสนามบิน ซึ่งสนามบินแห่งนี้คือ สนามบินดอนเมือง

ตำแหน่งร้านนี้ตั้งอยู่ในอาคาร 1 ซึ่งเป็นอาคารที่เชื่อมต่อกับอาคารจอดรถ. เมื่อเราจอดรถที่อาคารจอดรถที่รถไม่ค่อยว่างได้แล้ว เราก็ต้องขึ้นลิฟท์ไปที่ชั้น 3 ของอาคารจอดรถ แล้วเดินเข้าอาคาร 1 โดยที่ทางเข้านี้ก็จะมีร้านอาหารตั้งอยู่

สองร้านนี้ขายราคาไม่แพง ถือว่าถูกมากด้วยหากเทียบกับร้านทั่วไป และยังมีร้านกาแฟอยู่ข้างๆร้านนี้อีกด้วยที่ราคาไม่แพง ก็ลองแวะอุดหนุนกันได้