หลายวันก่อนมีเพื่อนมาซื้อแฟลช ผมมีหลายตัว เลยแบ่งขายออกไป ก่อนจะขายก็เอามาลองว่าใช้งานได้ปกติไหม ผลก็คือปกติดี ใช้งานได้ทุกฟังค์ชั่น เพื่อนขอให้ช่วยสอนวิธีใช้นิดหน่อย คำถามท้ายๆคือ แฟลชทำงานไม่ไว ผมก็เลยสาธิตถ่ายภาพด้วยความเร็วชัตเตอร์สูงๆให้ดู คือจะบอกเพื่อนว่ามันทำได้ แต่ที่เขาไปได้ยินมาว่าความไวมันจะไม่สูงเพราะแหล่งข่าวของเขาใช้งานไม่เป็น ก็เลยสาธิตถ่ายภาพหยดน้ำให้เขาดู

ภาพแรก ความไวชัตเตอร์ 1/4000 วินาที ทุกอย่างดูเหมือนไม่ได้เคลื่อนไหว

ภาพที่สองลองใช้ความเร็วชัตเตอร์แค่ 1/200 วินาที มันก็หยุดการเคลื่อนไหวของหยดน้ำได้เหมือนกัน แต่ภาพนี้ลองปรับไวท์บาลานซ์ให้เป็นค่าทังสเตน เพื่อให้ค่าสีมันเพี้ยนไปนิดหน่อย ก็เลยได้ภาพคนละสีกับภาพแรก

กำลังมองหารถคันใหม่อยู่ โจทย์คือต้องเป็นรถอเนกประสงค์ ใส่ของได้เยอะ คนนั่งได้เยอะก็ดี ผู้ใหญ่ควรจะขึ้นลงสบาย เพราะพ่อแม่เริ่มแก่แล้ว พ่อก็ป่วยอาจจะต้องเข้าออกโรงพยาบาลบ่อยขึ้น ในใจก็มี Honda crv ซึ่งอยากได้มาหลายปีแล้ว เพราะความสวยและมีช่องใส่กระป๋องน้ำค่อนข้างเยอะ ส่วนตัวเลือกใหม่ที่มาแรงและน่าสนใจมากก็คือ Honda freed ซึ่งเป็นรถแวนนั่งได้ 3 แถว และประตูเปิดข้างแบบไฟฟ้า ซึ่งคล้ายรถตู้ราคาแพง เพ่ิมเริ่มค้นหาข้อมูลไปเรื่อยๆก็มาเจอโฆษณาตัวนี้ และรู้สึกว่า เราเหมือนเป็นพระเอกโฆษณาในนั้น เลยต้องตั้งคำถามว่า ไม่ซื้อได้ไง

ประตูเปิดข้างแบบสไลด์ สั่งเปิดและปิดด้วยไฟฟ้า ห้องโดยสารสามารถเดินทะลุจากที่นั่งคนขับไปถึงที่นั่งแถวหลังสุดได้ ขนของได้เยอะ ใส่จักรยานได้ ซึ่งก็คงใส่รถเข็นคนไข้ได้เหมือนกัน อุปกรณ์กล้อง และชุดไฟสำหรับการถ่ายรูปก็คงไม่มีปัญหา ไม่ซื้อได้ไง

ไปดูตัวจริงมาแล้วที่โชว์รูป มีหลายรุ่นย่อย รุ่นท็อปแถม GPS ที่สามารถเล่นเพลงและรับวิทยุได้ ยี่ห้ออะไรก็ไม่รู้ แต่เดาว่าคุณภาพเสียงคงไม่ดี ส่วนรุ่นถูกสุดกับรุ่นกลางจะแถมเครื่องเสียงคนละแบบกับตัวท็อป ก็คือแถม kenwood ไม่มี GPS ดูหน้าตาและพิจารณาถึงยี่ห้อแล้ว มีแนวโน้มว่าจะเสียงดี แถมสามารถเสียบ flash drive ที่่ช่องด้านหน้าได้เลย สะดวกมากสำหรับการก็อปปี้ไฟล์เพลงแล้วเอาไปเปิดฟังในรถ แถมยังมีช่องเสียบ Aux ที่ด้านหน้าอีกต่างหาก ซึ่งจะเอามาใช้กับ iPod ก็ได้ไม่มีปัญหา แค่นี้ก็รู้สึกว่าน่าใช้กว่ารุ่นที่มี GPS เสียแล้ว เพราะไม่รู้เลยว่าไอ้เครื่อง GPS ที่มันสามารถเล่นเพลงได้ มันมีคุณภาพเสียงแบบไหน … เดาๆๆๆๆๆๆๆ เดาว่าไม่ดีหรอก เพราะไม่รู้ว่ามันยี่ห้ออะไรเสียด้วยซ้ำ โนเนมสุดๆ

กล้อง panasonic รุ่น lx3 ที่เคยยืมเพื่อนมาทดสอบ ตอนนี้ได้ข่าวว่ามีเฟิร์มแวร์ตัวใหม่ออกมา เมื่ออัพเดทแล้วจะทำให้กล้องมีความสามารถสูงขึ้น และมีลูกเล่นบางอย่างเพิ่มขึ้นด้วย ที่เจ้าของผลิตภัณฑ์โม้ไว้ว่ามีอะไรบ้างนั้นผมจำไม่ได้เลย แต่ที่ทดสอบจริงและจำได้ว่ามันมีอะไรที่เปลี่ยนไปบ้างก็มีอยู่สองอย่าง คือมีอัตราส่วนภาพแบบ 1:1 ซึ่งเป็นการเลียนแบบภาพที่ได้จากฟิล์ม 6×6 บนกล้องมีเดียมฟอร์แมทต์ ซึ่งใช้ฟิล์ม 120

กับอีกความสามารถหนึ่งที่โดดเด่นมากๆก็คือ กล้องสามารถถ่ายภาพในโหมด HDR ได้ คือให้ไดนามิคเร้นจ์ที่ค่อนข้างกว้าง คือให้ภาพในส่วนมืดและสว่างมากๆในภาพเดียวกันได้โดยไม่สูญเสียรายละเอียดไป

ดูตัวอย่างกัน

ภาพนี้ถ่ายในรถแท็กซี่คันหนึ่งที่ผมนั่งอยุ่ ไปจอดติดไฟแดงอยู่แถวถนนสุรวงศ์ หยิบกล้อง lx3 ที่มีเฟิร์มแวร์ 2.1 ตัวใหม่ออกมาถ่ายภาพ ใช้โหมดการถ่ายภาพแบบปกติ ภาพที่ได้ก็จะเห็นวิวนอกรถมีค่าแสงพอดี ส่วนบริเวณที่อยู่ในรถและหลังคารถแสงค่อนข้างน้อย แทบจะกลายเป็นสีดำสนิทในภาพอยู่แล้ว แบบนี้เรียกว่าโหมดปกติ เก็บค่าแสงไม่กว้างมาก

จากนั้นก็ปรับกล้องให้อยู่ในโหมด HDR เพื่อทำให้กล้องเก็บภาพได้แสงกว้างที่สุด ก็จะได้ดังภาพตัวอย่างที่สองนี้ ภาพวิวด้านนอกยังคงเท่าเดิมอยู่ เพราะกล้องวัดแสงได้ค่าเดิม แต่สิ่งที่ได้เพ่ิมขึ้นมาก็คือ ภาพภายในรถซึ่งมีแสงน้อย จะมองเห็นรายละเอียดอื่นๆที่เคยอยู่ในเงามืดได้อย่างครบถ้วน ภาพเพดานรถที่เคยดำมืดกลับเห็นเป็นสีเทาเหมือนกับว่าภาพสว่างขึ้น หรือถ่ายภาพโดยการเปิดรับแสงให้นานขึ้น แต่จริงๆแล้วค่าแสงที่กล้องถ่ายยังเป็นค่าเดิมอยู่

นี่คือความสามารถของโหมด HDR ที่อยู่ในกล้อง panasonic lx3 รุ่นอัพเดทเฟิร์มแวร์แล้ว จบการทดสอบครับ

มีงานถ่ายสินค้าเข้ามา เป็นร้านฟาสท์ฟู้ดแห่งหนึ่ง กำลังจะทำแฮมเบอร์เกอร์ขาย ก็เลยต้องถ่ายภาพชิ้นงานเพื่อเอาไปทำใบปลิว รับงานนี้ด้วยความเป็นกันเอง แล้วก็ขนอุปกรณ์ไม่มากไม่น้อยไปถ่ายให้เขา

เริ่มด้วยอุปกรณ์จัดแสง ใช้กล่องใบเดิมที่ใช้งานบ่อยๆเป็นหลัก จัดแสงใช้ไฟแฟลชส่องด้านซ้ายและขวา แสงแฟลชใช้ตัวส่งสัญญาณวิทยุ ปรับกล้องไว้ที่ iso100 รูรับแสงประมาณ f11 เลนส์ tamron 28-75 f2.8 กล้อง Eos5d แฟลชตัวนึงเป็น nikon อีกตัวเป็น canon ซึ่งทั้งสองตัวตั้งค่ากำลังไฟไว้ที่ 1/8

ลองถ่ายสินค้าตัวอื่นๆก่อนเพื่อดูลักษณะภาพ ขวดซอสสีเข้มดูเด่นมากเมื่อถ่ายด้วยกล่องจัดแสงแบบนี้

สินค้าจริงๆก็หน้าตาเป็นแบบนี้ ภาพชุดนี้มีข้อเสียและจุดต้องเอาไปปรับต่ออีกนิดหน่อย คือผักที่เอามาใช้ไม่มีสีเขียวสดแบบที่เคยเห็นตามร้านค้าอื่นๆ จริงๆแล้วอาหารประเภทแฮมเบอร์เกอร์ควรจะใช้ผักกาดหอม(ไม่รู้เรียกถูกรึเปล่า) มาประดับเป็นส่วนประกอบในภาพ เพื่อจะได้ความเขียวที่สดสวยกว่าสภาพจริง แม้ว่าในอาหารที่ขายจริงจะใช้ผักกาดแก้วซึ่งสีจืดกว่าก็ตาม เพราะผักสีจืดมันถ่ายออกมาไม่ค่อยสวย คงต้องเอาไปรีทัชอีกมากเพื่อเปลี่ยนสีผัก

พอถ่ายภาพงานหลักเสร็จแล้วก็มีของแถมกันเล็กๆน้อยๆตามประสาคนกันเอง ไอศครีมพร้อมวัฟเฟิ่ลแบบยาวเป็นตัวอย่างอาหารที่กำลังวางแผนว่าจะทำออกมาขาย ภาพเหล่านี้ถ่ายเอาไว้ใช้ในที่ประชุม กว่าจะเป็นผลงานที่ทำขายจริงๆอาจจะอีกหลายเดือน

พี่สาวของแฟนกำลังหัดจัดดอกไม้อยู่ พอจัดได้บางแบบก็อยากจะถ่ายภาพเก็บไว้ เห็นตัวอย่างงานแล้ว เอากลับมาถ่ายที่บ้านดีกว่า เพราะอุปกรณ์พร้อมกว่า

วางดอกไม้บนโต๊ะ มีแสงส่งเข้าห้องทางด้านบน ผนังห้องสีสวยทาเต็มพื้นที่กะเอาไว้ใช้งานสารพัดประโยชน์
วัดแสงพอดีทั้งภาพ กล้อง Eos5d เลนส์ Tamron 28-75/2.8
เลยได้ภาพแบบนี้

เพิ่มเติม อีกวันต่อมามีงานเสร็จเพิ่มขึ้น ก็ถ่ายอีกครั้ง
แต่คราวนี้่ถ่าย ณ ที่จริง ไม่ได้ขนกลับมา
จัดไฟสองดวง วางซ้ายขวา ใช้แฟลชไร้สาย ร่มสองตัววางพื้น

ได้ภาพแบบนี้

วันที่ได้ไปติดต่องานที่พาราก้อน เดินผ่านแถวนั้นได้ภาพมาหลายภาพ มีบางภาพก็ตั้งใจถ่ายให้ดูเหมือนแนวเสียดสีสังคม ถ้าเป็นฟิล์ม เป็นกล้องไลก้า และเป็นช่างภาพอยากดัง ก็คงจะเอามาจัดแสดงภาพเป็นแกลอรี่ หรือเอาไปตีพิมพ์ แต่บังเอิญเป็นแค่คนพกกล้องถ่ายรูปเล่นๆ เลยไม่รู้จะเอาไปทำอะไรต่อดี

ขอสวมวิญญาณช่างภาพปากสว่างสักหน่อย
“ภาพนี้ตั้งใจถ่ายให้เห็นความแตกต่างและความเป็นไปของชีวิตในเมือง สยามสแควร์เป็นแหล่งแฟร์ชั่นฟุ้งเฟ้อ เต็มไปด้้วยข้าวของเครื่องใช้ที่ไม่จำเป็นต่อชีวิต เป็นแหล่งดูดเงินที่สำคัญระดับต้นๆของประเทศ หน้าร้านขายคอมพิวเตอร์ยี่ห้อแอปเปิ้ลซึ่งเป็นอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ที่มีราคาแพงกว่ายี่ห้ออื่น คนที่ใช้คอมพิวเตอร์ของแอปเปิ้ลมักจะเป็นคนที่ยอมจ่าย เลือกที่จะจ่ายเพียงเพื่อความดูดีเป็นหลัก สาวน้อยที่เดินผ่านไปบนฟุตบาตก็เป็นชีวิตหนึ่งที่เร่ร่อนอยู่ในโลกของความงาม ในขณะเดียวกันขอทานพิการก็เลือกที่จะมาทำมาหากินบนถนนแฟร์ชั่นนี้เช่นกัน”
เป็นไง เน่า และไร้สาระ ไม่พล่ามซะยังดีกว่า ปล่อยคนดูคิดเองคงเป็นหนทางที่ดีที่สุด

มีเพื่อนไหว้วานให้ถ่ายภาพโคมไฟ แต่กว่าจะว่างก็ผ่านไปหลายวัน โคมไฟประเภทนี้เคยเข้ามาบุกตลาดในประเทศไทยเมื่อเกือบสิบปีก่อน ตอนนั้นเป็นความแปลกใหม่ หวือหวา โดยเฉพาะมันถ่ายรูปแล้วสวยมาก แต่ในตอนนั้นก็ไม่เป็นที่นิยม ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรเหมือนกัน

ผ่านไปหลายปี เห็นเงียบไปแล้ว แต่อยู่ๆก็เห็นเพื่อนเอามาขาย เขาบอกว่ามันเริ่มได้รับความนิยมในรีสอร์ทและโรงแรม ร้านอาหาร ไม่ค่อยมีใครซื้อไปประดับบ้าน แต่เจอได้บ่อยมากตามที่ท่องเที่ยว และเขาก็เอามาขายเจ้าของสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ เห็นว่ามียอดขายที่น่าสนใจเหมือนกัน คือขายได้เรื่อยๆและขายได้บ่อยขึ้น ก็เลยเป็นที่มาของการถ่ายภาพในครั้งนี้

ทีแรกก็นึกไม่ออกว่าจะถ่ายยังไง เอาไปวางไว้ในที่ค่อนข้างมืด เปิดไฟ หาขาตั้งมาแขวน ปรับกล้องให้วัดแสงพอดีที่ตัวโคมไฟเลย ก็ได้ภาพโคมไฟสวยบนพื้นสีดำ เพราะว่าสภาพแสงที่อยู่บนผนังน้อยมากเมื่อเทียบกับผิวโคมไฟ ผนังก็เลยมืด

เห็นว่าผนังมืดเกินไปเลยไปเอาสป็อตไลท์มาเปิดส่งสว่างให้กับผนังด้วย โดยการเปิดสป็อตไลท์ไปที่เพดาน ให้เพดานทำหน้าที่สะท้อนแสงลงมา แสงที่อยู่ในภาพจะได้นุ่มนวล ก็เลยได้มาอีกภาพหนึ่งที่เห็นพื้นผนัง ค่าแสงที่ถ่ายเป็นค่าเดิมที่ใช้ถ่ายตอนผนังมืด การเปิดสป็อตไลท์ช่วยก็ไม่ได้ปรับหน้ากล้องตามค่าแสงใหม่ ทำให้ภาพทั้งภาพดูสว่างขึ้น งงไหม?

สรุปแล้วโคมไฟแบบนี้ถ่ายไม่ยาก แค่จัดอุปกรณ์ตามแบบ

สักเดือนก่อนมีน้องคนหนึ่งโทรมาถามเรื่องถ่ายรูป จะให้ไปถ่ายรูปงานรับปริญญา สอบถามได้ความว่าจบ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ รับที่ศูนย์ประชุมสิริกิติ์ ที่แรกที่คุย จำว่าชื่อน้อง หลิน แต่วันที่โทรคอนเฟิร์ม กลายเป็นน้องเอ๋ ไม่รู้ว่าอะไรทำให้สับสน สรุปว่าชื่อน้องเอ๋ หน้าตาเป็นยังไงก็ยัังไม่รู้ แค่จำได้ว่าเคยถ่ายรูปน้องเขาในงานแต่งงงานครั้งหนึ่งของลูกค้า

วันถ่ายภาพ ตรงกับวันตรุษจีน ผมนั่งแท็กซี่ไปศูนย์ประชุมฯ เพราะไม่มั่นใจว่าจะจอดรถได้ ไปถึงก่อนเวลานัด ของที่เตรียมไปก็มีแค่กระเป๋าเดียว ไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไหร่ เพราะไม่มีอุปกรณ์สำรองเลย ทุกทีจะมีอุปกรณ์ต่างๆจำนวนมากอยู่ท้ายรถ แต่วันนี้มาแท็กซี่่เลยขนได้แค่กระเป๋ากล้องใบเล็กใบเดียว

แต่เหตุการณ์ก็ผิดคาด คนมางานรับปริญญาไม่เยอะ คงเป็นเพราะเป็นเทศกาลตรุษจีน เพราะแม้แต่ญาตของบัณฑิตเองก็ไม่มา โชคดีที่พ่อแม่ของน้องบัณฑิตยอมมาร่วมงาน แต่ก็ต้องรอให้ไหว้เจ้าเสร็จเสียก่อน เลยมาได้ถ่ายรูปครอบครัวพร้อมหน้ากันตอนก่อนเดินเข้าห้องประชุมแค่ห้านาที

ที่จอดรถเหลือเยอะมาก น่าเสียดายที่ไม่ได้เอารถมาด้วย ทำให้ต้องเสียค่ารถแท็กซี่ไปกลับรวมสองร้อยกว่าบาท ได้ค่าเหนื่อยไม่เต็มที่ ไม่เป็นไร นานๆที เพราะถ้าไม่ใช่คนรู้จัก ก็คงจะเรียกค่าแรงแพงกว่านี้

อุปกรณ์ที่ใช้ก็คือ กล้อง Eos5d เลนส์ 70-200/2.8 เกือบตลอดเวลา แฟลช 550ex มีบางช่วงที่ใช้ tamron 28-75/2.8

ที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่งบนถนนราชพฤกษ์ หลังจากที่แวะซื้อกาแฟเย็นแก้วหนึ่งเรียบร้อยแล้ว ตอนเดินมาขึ้นรถบังเอิญเห็นว่ามีพุ่มไม้ดูสดใส สดชื่น เลยหยิบกล้องตัวเก่งที่หนีบไว้ข้างเอวแทบตลอดเวลาขึ้นมาถ่าย กล้องโกดักรุ่น C140 คอมแพ็คที่ใช้งานจนคุ้นมือ ปรับโหมดออโต้ทุกอย่าง แล้วก็ถ่ายดอกไม้ ใบไม้ เก็บไว้ทำสต๊อค เผื่อได้ใช้ทำงานพิมพ์ เผื่อได้ใช้ทำโปสการ์ด เผื่อมีประโยชน์