ถ่ายภาพแหวนให้เป็นรูปหัวใจ
เคยเห็นภาพในอินเทอเน็ตที่เขาถ่ายออกมา ทีแรกก็คิดว่าเป็นภาพรีทัช แต่พอมานั่งคิดนานๆก็คิดว่ามันอาจจะเป็นไปได้ ก็เลยทดลองถ่ายเองบ้าง เงาที่พาดไปบนสันหนังสือกลายเป็นเส้นโค้งรูปหัวใจจริงๆ
สีสันที่เลือกถ่ายภาพเป็นสีอมฟ้าเพราะตั้งใจตั้งค่ากล้องให้สีเพี้ยน เสียดายที่ยังไม่ได้เช็ดแหวนให้สะอาด ไว้จะถ่ายใหม่อีกครั้ง

ถ่ายเพิ่มครั้งที่สอง เช็ดแหวนให้สะอาด ถ่ายให้เห็นตัวหนังสือด้วย ลองเปลี่ยนค่าอุณหภูมิสีให้เป็นสีอมเหลืองแทน

เบื้องหลังการถ่ายทำ หนังสือวางบนโต๊ะ แฟลชวางบนกระป๋องทิชชู่ ความสูงประมาณคืบ จริงๆสูงเท่าไหร่ก็ได้ แต่มุมที่แสงลงไปบนแหวนน่าจะประมาณ 45 องศา ยิ่งวางแฟลชไกลจากแหวน ยิ่งทำให้เงาคมชัดยิ่งขึ้น

ในช่วงเวลาสามสิบวันที่ผ่านมา และก่อนหน้านั้นอีกนิดหน่อยผมค่อนข้างยุ่งมาก ยุ่งกับการเตรียมงานแต่งงานของตัวเอง ทั้งที่ผมก็เป็นช่างภาพถ่ายงานแต่งงานมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าจะมีผลช่วยให้ผมทำงานได้เร็วขึ้นเลย มีหลายอย่างที่ผมเคยคิดว่าง่ายๆมันก็ไม่ค่อยง่ายอย่างที่คิด นั่นอาจจะเป็นเพราะในงานคนอื่นผมรับผิดชอบเพียงแค่การถ่ายภาพเท่านั้น แต่พอเป็นเรื่องของตัวเอง ต้องไปเป็นเจ้าบ่าวเองทุกอย่างมีขั้นตอนเยอะกว่าที่คิด และมีขึ้นตอนเพิ่มเพ่ิมขึ้นจากเดิมเสมอในระดับย่อยๆของแต่ละเรื่อง

วันนี้ผมเหลือเวลาอีกประมาณยี่สิบกว่าวัน หลายอย่างยังไม่ลงตัว ผมช่วยเพื่อนเรื่องถ่ายภาพพรีเวดดิ้งได้ แต่ผมถ่ายภาพพรีเวดดิ้งของตัวเองไมไ่ด้ แม้ว่าภาพที่ผมถ่ายกับแฟนเก็บเอาไว้ตั้งแต่ช่วงแรกๆที่รู้จักกันจะมีจำนวนให้ใช้ได้ไม่น่าเกลียด แต่คำว่าไม่ได้ถ่ายภาพพรีเวดดิ้งก็มีอยู่ในคำสนทนาระหว่างผมกับแฟนอยู่บ่อยๆ

พรีเวดดิ้งของคนส่วนใหญ่เป็นการถ่ายภาพอย่างมุ่งมั่นก่อนการแต่งงาน เพื่อเอาภาพเหล่านั้นไปโชว์ในงาน ผมเองก็พอเข้าใจ แต่ผมก็เลือกที่จะไม่ถ่ายภาพพรีเวดดิ้งระดับมุ่งมั่นแบบนั้น ด้วยเหตุผลสองอย่าง อย่างแรก มันเป็นค่าใช้จ่ายที่เยอะเหมือนกันถ้าจะเอาภาพพรีเวดดิ้งระดับดีๆ เพราะอาจต้องไปจ้างถ่าย ไปแต่งหน้าทำผม ใช้เวลาสองวัน และใช้ช่างภาพราคาหมื่นกว่าบาทเพื่อให้ได้ภาพที่ผมยังไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร คิดแบบนี้ก็แทบไม่ต้องถ่ายแล้ว อย่างที่สอง ผมไม่ได้อยากได้ภาพที่เซ็ทอัพถ่ายเพราะมันดูเกินจริง มันเป็นลักษณะภาพที่ผมไม่ชอบ ผมซื้อ ipad ได้โดยไม่ต้องลังเล แต่ผมไม่อยากจ่ายให้กับสิ่งที่ผมไม่รู้ว่าผมต้องการจริงไหม?

หลังจากวันนี้ไป ผมคงนั่งเลือกภาพของตัวเองกับแฟนขึ้นมาจากโกดังเก็บภาพ มันเป็นภาพที่ผมกับแฟนเคยถ่ายคู่กัน หรือผมถ่ายเขาไว้คนเดียว ผมอยากจะบอกเขาว่า ผมถ่ายภาพพรีเวดดิ้งตั้งแต่วันแรกที่เราไปเดทกันแล้ว เดทแรกของเราอยู่ในสวนลุม ผมมีภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหว ผมตั้งใจใช้ภาพนั้นในวันแต่งงานอยู่แล้ว ทุกวันทุกที่ที่ผมกับแฟนไปไหนด้วยกัน ผมมีภาพถ่ายเล่นๆระดับบ้านๆ และภาพถ่ายเล่นๆระดับจริงๆจังอยู่จำนวนมาก วันนี้ใกล้วันงาน ผมเลยยังไม่คิดจะไปถ่ายภาพเพ่ิมเติม เพราะที่ผ่านมามันก็มีพอให้ใช้ เพียงแค่มันยังไม่ถูกจัดทำออกมาเป็นภาพบนกระดาษเท่านั้นเอง

ภาพคู่ของผมกับแฟนประมาณเก้าสิบเปอร์เซ็นเป็นการตั้งขาตั้งกล้องแล้วตั้งเวลาถ่าย กดปุ่มชัตเตอร์แล้ววิ่งไปเข้าเฟรมที่แฟนผมนั่งรออยู่แล้ว มันดูทุลักทุเล แต่ผมอยากให้มองข้างหลังภาพ ผมพยายามเลือกวิธีการที่ใช้เงินซื้อไม่ได้ ต้องอาศัยความพยายามที่มากระดับหนึ่ง ฟังดูแล้วมันก็ดูงกและขี้เหนียว

มันเหมือนการทำอาหารกินเอง แน่นอนว่าการจ้างพ่อครัวเก่งๆระดับโรงแรมห้าดาวมาทำให้กินมันก็ไว้ใจได้เรื่องรสชาดอาหาร แต่มันทำซ้ำทุกวันไม่ได้ ผมมีความคิดขวางโลกอยู่อย่างหนึ่งที่แฟนผมอาจจะยังไม่รู้ เพราะผมไม่เคยบอกอย่างจริงจัง มันเป็นความคิดว่า ผมเลือกสิ่งที่ผมสามารถทำได้ทั้งชีวิต แปลว่า ถ้าผมทำอย่างนั้นในทุกๆวันไมไ่ด้ ผมก็ไม่อยากทำ ผมไม่สามารถจะจ้างใครต่อใครมาเป็นช่างภาพประจำตัวประจำตระกูลได้ทุกวัน แต่ผมถ่ายภาพเองได้ทุกวัน และที่สำคัญ ผมไม่สามารถยิ้มให้คนแปลกหน้าได้ เพราะผมไม่ใช่นักยิ้มมืออาชีพ รอยยิ้มที่มาจากการพยายามมันแห้ง

ภาพคู่กดปุ่มแล้ววิ่งมานั่ง

ภาพจากเดทที่ 3

ภาพจากเดทที่ 2

ภาพคู่ตั้งกล้อง กดปุ่มแล้ววิ่งเกือบตกเขา ที่จริงมืดมาก

ภาพคู่จากการให้เพื่อนช่วยถ่ายให้ เป็นภาพจากฟิล์ม ใช้กล้องพลาติกแถมมากับสบู่

ภาพคู่จากการตั้งขาตั้ง กดชัตเตอร์แล้ววิ่ง ภาพนี้วิ่งไกลระยะกลาง

วิ่งจนเหนื่อย

ภาพนี้วิ่งระยะไกลเพราะใช้เลนส์ซูม 200m ระยะวิ่งน่าจะประมาณ 25 เมตร มีเวลาวิ่ง 8 วินาที ต้องเข้าไปนั่งให้เรียบร้อยและมีเวลาเหลืออีก 2 วินาทีที่จะเก๊กหน้าให้เหมือนไม่เหนื่อยก่อนที่กล้องจะทำงาน