ภาพถ่ายจากฟิล์มขาวดำ เมื่อสแกนภาพแล้วก็จะได้ภาพขาวดำเอาไว้ดูในจอภาพ งานขาวดำที่สวยงามจะมีเสน่ห์ของมัน คนที่ขอบภาพขาวดำก็จะปล่อยให้มันเป็นสีขาวดำตลอดไป แต่ว่าก็มีหลายคนที่อยากได้ภาพสี ภาพเก่าในอดีตก็เป็นภาพขาวดำเสียส่วนใหญ่ ยุคพ่อแม่ยังสาวก็มีแต่ฟิล์มขาวดำให้ใช้ ภาพที่หลงเหลืออยู่ก็เป็นภาพขาวดำเท่านั้น

มีความพยายามในการใส่สีให้กับภาพขาวดำมานานแล้ว แต่สมัยแรกๆเทคนิคการทำภาพสีบนภาพขาวดำจะใช้วิธีระบายสีลงไปเลย เป็นการย้อมสีด้วยการระบายสี ทั้งหมดจะทำบนกระดาษ แต่ในปัจจุบันโลกเรามีเทคโนโลยี AI ที่สามารถช่วยใส่สีให้กับภาพได้ และก็ทำได้ดีน่าที่งมากๆ โดยเฉพาะภาพคนที่ใส่สีได้สวยงามอย่างน่าตกใจ บางภาพถ้าไม่เห็นต้นฉบับขาวดำก็แทบจะไม่รู้เลยว่าเป็นภาพทำสีมาจากขาวดำ

ภาพเด็กน้อยชะโงกดูทะเลสาบ เป็นภาพที่ถ่ายจากฟิล์มขาวดำ ล้างอัดด้วยขบวนการขาวดำทั้งหมด และสแกนด้วยโหมดขาวดำ เป็นภาพที่ผมถ่ายเอง ล้างเอง สแกนเอง ทดลองเอาไปให้ระบบ AI ในเว็บลองใส่สีให้ ก็ได้ภาพสีออกมาตามที่เห็น ภาพโทนมืดระบบ AI อาจจะยังไม่ชำนาญ ส่วนของหน้าเด็กก็ให้สีสันตามความเหมาะสม ภาพนี้จัดว่ายากระดับนึงที่จะใส่สี แต่ก็ทำออกมาพอใช้ได้ แต่ผมชอบสีขาวดำต้นฉบับมากกว่า

ภาพกลุ่มเพื่อนบนก้อนหินนี้ ผมถ่ายไว้ตั้งแต่ประมาณยี่สิบปีที่แล้ว ตอนนั้นไปเที่ยวที่จังหวัดราชบุรี แล้วใส่ฟิล์มขาวดำไว้ในกล้อง ยังจำได้ว่าเป็นกล้อง nikon fm2n พร้อมเลนส์ 135mm f2.8 ฟิล์ม kodak Tmax100 ล้างฟิล์มและสแกนด้วยตัวเอง ผมดูภาพขาวดำที่สแกนเองมานานหลายปี จนกระทั่งระบบ AI มีให้ใช้งาน เลยลองส่งไปใส่สีดู ปรากฏว่าได้ภาพสีออกมาอย่างน่าทึ่งมาก ภาพสีสวยสมจริง ผมลืมสีสันของคนในภาพไปแล้วว่าวันนั้นเขาใส่เสื้อผ้าสีอะไร การดูภาพสีที่ทำโดย AI ก็ทำให้เพลิดเพลินและย้อนคิดไปถึงวันที่ไปเที่ยวด้วยกันได้ โทนสีธรรมชาติที่มีสภาพแสงสมบูรณ์น่าจะเป็นทางถนัดของ AI สีต้นไม้ หญ้า ก้อนหิน ดิน ผิวคน ทำได้สมจริงมาก

ระบบ AI เข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันเรามากขึ้นเรื่อยๆ เวลาที่ผ่านไปแต่ละวันระบบ AI จะเก่งและไปสู่จุดที่มีพลังการทำงานที่มหาศาล คนสร้างเครื่องจักรมาลดภาระการทำงาน และ AI ก็เหมือนเป็นเครื่องจักรทรงพลังอีกชิ้นหนึ่งของมนุษย์ ขอบคุณผู้พัฒนาระบบ AI มากๆ

หมายเหตุ เว็บที่ใช้ทำภาพสีจากภาพขาวดำผมใช้ capcut.com

การท่องเท่ียวแนวธรรมชาติอย่างการเที่ยวป่าและอุทยานแห่งชาติเป็นการท่องเที่ยวที่ได้เรียนรู้ธรรมชาติ เราได้เห็นป่าสวยงาม ได้ส่งเสริมรายได้ท้องถิ่น และในอุทยานหลายแห่งเราจะมีกิจกรรมขับรถส่องสัตว์ ที่เคยได้ยินก็จะมีที่เขาใหญ่ มีเชียงใหม่ไนท์ซาฟารี มีเขาแผงม้า ส่วนที่อื่นก็บอกตามตรงว่าไม่เคยรู้ว่ามี หรือไม่ค่อยมีข้อมูลมาให้รับรู้ อาจจะเป็นเพราะผมเองไม่ได้เป็นนักท่องเที่ยวอุทยานแบบจริงจัง แต่ในครั้งนี้รู้สึกตื่นเต้นกับกุยบุรี ลำพังแค่ชื่ออำเภอยังไม่เคยนึกขึ้นในหัวเลยว่าจะมีแหล่งท่องเที่ยวอะไรบ้าง เพราะส่วนใหญ่จะเป็นแค่ทางผ่านไปภาคใต้ แม้แต่จะจอดรถเติมน้ำมันก็ยังไม่ได้เติมแถวนี้เลย

อุทยานแห่งชาติกุยบุรีตั้งอยู่ที่อำเภอกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันท์ ห่างจากหัวหินประมาณ 1 ชม. สิ่งที่น่าสนใจคือที่นี่มีกิจกรรมขับรถดูช่างป่าและกระทิง ซึ่งเป็นเรื่องประหลาดใจมากที่เรามีจุดดูสัตว์ใกล้ๆทะเลแบบนี้ ข้อมูลนี้ทำให้หัวหินมีความน่าสนใจมากขึ้นไปอีกสำหรับผม เพราะเท่ากับว่ามาทะเลแต่ได้ดูสัตว์ด้วย มันเจ๋งกว่าเที่ยวป่าตรงๆ เพราะป่าไม่มีทะเล

การไปดูสัตว์ในอุทยานแห่งชาติกุยบุรีเราจะต้องจอดรถที่อุทยานแล้วนั่งรถกระบะของเจ้าหน้าที่เข้าไปในป่า เส้นทางขับรถและหยุดดูตามจุดต่างๆจะใช้เวลารวมกันประมาณ 2 ชั่วโมง ใครเข้าไปบ่ายโมง ก็จะออกมาประมาณบ่ายสาม รอบสุดท้ายคือจะต้องออกจากป่าประมาณไม่เกินหกโมงเย็นเพื่อความปลอดภัยของทุกคน เพราะป่าอันตรายมากตอนกลางคืน

รถกระบะหนึ่งคันจะมีผู้โดยสารไม่เกิน 6 คน รวมกับเจ้าหน้าที่อีก 1 เป็น 7 คน เจ้าหน้าที่จะทำหน้าที่เป็นไกด์คอยให้ข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับป่า คันที่ผมนั่งเป็นน้องผู้หญิงคนหนึ่งยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ น้องมาทำงานเป็นไกด์อาสา เป็นคนในพื้นที่ เติบโตและเรียนอยู่ในอำเภอกุยบุรี จากการพูดคุยหลายเรื่องเกี่ยวกับป่าก็ได้ข้อมูลว่า เทือกเขาแห่งนี้เคยเป็นพื้นที่ปลูกสัปปะรดขนาดใหญ่ประมาณ​6แสนไร่ แต่มีเหตุการณ์ช้างป่าไล่กินผลผลิตแล้วนายทุนวางยาช้าง ทำให้ช้างตายหลายเชือก ในหลวงรัชกาลที่ 9 จึงเวณคืนแล้วฟื้นฟูให้ป่าแห่งนี้มีสภาพเป็นป่าอีกครั้ง หมายความว่าป่าแห่งนี้เป็นป่าปลูก ผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้วที่ป่าค่อยๆฟื้นตัว มีช้างป่าเพิ่มขึ้นน่าจะประมาณ 300ตัว มีกระทิงอีกเกิน300 ตัว เป็นตัวเลขที่น่าทึ่งมากสำหรับผม

ด้วยความสงสัยก็เลยถามถึงวิธีการนับว่านับยังไง น้องไกด์บอกว่า นับจากการตรวจดีเอ็นเอของขี้ช้าง โอเคเท่านี้ผมก็พอใจกับคำตอบแล้ว เพราะว่ามีความพยายามนับจริง น่าดีใจที่เรามีคนรักป่า รักธรรมชาติมาช่วยดูแลพื้นที่อุทยาน รถนำเที่ยวเข้าไปในป่ามีบริการตลอดวัน มีกล้องส่องทางไกลให้บริการด้วย กล้องของอุทยานคุณภาพดีมาก มีความใสและให้ภาพที่สว่างกว่ากล้องที่มือสมัครเล่นอย่างผมติดไปจากบ้าน

ที่จุดชมวิวจะมีกลุ่มนักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นอยู่ด้วย บางคนมาพร้อมอุปกรณ์เต็มที่ กล้องส่องทางไกลตัวใหญ่ ขาตั้งกล้อง เลนส์เทเลโฟโต้พร้อม ใครอยากถ่ายภาพสัตว์ป่าก็ต้องมีของพวกนี้ เพราะการซูมดูสัตว์ระยะไกลๆ จะซูมกันสุดๆ ภาพที่ได้จะมีอาการสั่นแทบจะถ่ายภาพหวังผลไม่ได้เลย หากจะถ่ายภาพก็ควรใช้ขาตั้งกล้องที่แข็งแรงช่วยด้วย

การดูสัตว์ด้วยตาเปล่า ไม่ต้องถ่ายรูปกลับไปก็ไม่ได้เลวร้าย การมาเห็นด้วยตา เห็นช้างป่า เห็นฝูงกระทิงจำนวนมากถือว่าเป็นกำไรแล้วสำหรับการท่องเที่ยว ผมเคยไปทริปดูกระทิงที่อื่น มีกระทิงให้ดูแค่ตัวเดียว ไปยืนรอดูตั้งหลายชั่วโมง แต่ที่กุยบุรีในช่วงเวลาที่ผมแวะไป ผมเห็นฝูงกระทิงฝูงใหญ่ น่าจะนับแล้วเกิน 30 ตัว นับว่าโชคดีมาก

จุดดูสัตว์เราเห็นกระทิงจากระยะไกล แต่ระหว่างทางที่จะกลับ เราพบกระทิงฝูงเล็กอยู่ใกล้ๆแค่ไม่กี่สิบเมตร กระทิงยืนมองรถยนต์ด้วยความสงสัย เราก็รอดูว่ากระทิงจะทำอะไรบ้าง เรามีเวลาดูด้วยตาเปล่า มีเวลาหยิบกล้องถ่ายภาพนิ่ง แล้วก็ถ่ายเป็นคลิปวิดีโอ น้องกระทิงไม่ได้หนีไปไหน คงจะชินกับเสียงรถยนต์อยู่แล้ว ถือว่าเป็นทริปที่ยอดเยี่ยมเกินความคาดหมายอีกทริปหนึ่งเลย

แนะนำสำหรับคนที่อยากถ่ายภาพจริงจังในทริปดูช้างและกระทิง ให้เลือกใช้เลนส์เทเลโฟโต้ระดับ 400 มม. ขึ้นไป และพกขาตั้งขนาดใหญ่มีความแข็งแรงเข้าไปด้วย ผมใช้เลนส์ 70-200 มม. บอกตรงๆว่ามันน้อยไป มันซูมภาพไม่ได้เท่าที่ต้องการ

ชุมชนตลาดน้อยเป็นแหล่งเดินเล่นของนักท่องเที่ยวในยุคปัจจุบัน มีร้านอาหารมากมาย ร้านกาแฟ ร้านขนม พร้อมเส้นทางเดินดูความคลาสิคของบ้านเรือน ตึกเก่า มีการปรับปรุงทัศนียภาพหลายอย่างที่ทำให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับแม่เหล็ก นักเดินทางที่มาเที่ยวกรุงเทพก็ควรจะต้องแวะมาเดินเล่นและชิมอาหารชิมกาแฟกันสักแก้ว

ตามประวัติ สำเพ็งเป็นย่านการค้าเก่าแก่ตั้งแต่ก่อนยุครัตนโกสินทร์ มีพ่อค้าชาวต่างชาติมาค้าขายกับคนไทย โดยเฉพาะคนจีนที่แห่เข้ามาทำการค้าและอยู่อาศัยในแหล่งนี้ มีท่าเรือขนสินค้าเกิดขึ้นในระแวกนี้หลายแห่ง ต่อมามีคนมากขึ้นจนพัฒนากลายเป็นตลาดสำเพ็งซึ่งถือว่าเป็นย่านการค้าขนาดใหญ่ และเมื่อมีคนมากขึ้นก็เกิดตลาดการค้าแหล่งที่สองที่อยู่ใกล้ๆกัน ตลาดใหม่นี้เลยถูกเรียกว่าตลาดน้อย ซึ่งตลาดน้อยเริ่มมีบทบาทเยอะขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 – 4

ชุมชนย่านนี้มีอาคารบ้านเรือนเป็นตึกแถวที่มีดีไซร์ผสมผสานจากเมืองฝรั่ง ตึกกำแพงหนา เสาขนาดใหญ่ เป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมชิโนโปรตุกีสในยุครัชกาลที่ 5 พอมีคนจีนมาอาศัยอยู่เยอะขึ้นก็มีวัดจีนหรือศาลเจ้าเกิดขึ้นหลายแห่ง และยังคงอยู่ถึงปัจจุบัน

ความเก่าแก่เป็นเสน่ห์ของย่านตลาดน้อย มีนักถ่ายภาพจำนวนมากที่เดินเล่นและถ่ายภาพออกไปอวดในโซเชียลเน็ตเวิร์ตต่างๆ เลยเกิดเป็นกระแสความนิยมที่จะมาเดินเล่นถ่ายรูปแบบบอกต่อในวงกว้าง นอกจากช่างภาพแล้ว นักวาดรูป นักเดินทาง นักชิม คอกาแฟ ต่างก็ต้องแวะเวียนเยือนมากันสักครั้ง ถนนในตรอกและซอยได้รับการปรับแต่งให้เป็นสถานที่โชว์งานศิลปะ มีการวาดภาพบนกำแพง บ้านเก่าเปิดเป็นร้านขายของ เปิดเป็นร้านกาแฟแทบตลอดทางเดิน มุมสวยๆในซอยก็มีของเก่าและมีการตกแต่งให้เป็นจุดถ่ายรูป

ใครชอบถ่ายภาพ ใครชอบของกิน ใครชอบสีสันก็แวะมาเดินเล่นได้อย่างสนุกสนาน มุมถ่ายภาพเยอะมาก ทุกคนในชุมชนเหมือนพร้อมใจกันปรับปรุงสถานที่ของตนเองเพื่อรองรับนักท่องเที่ยว ถนนหนทาง เส้นทางเดินได้รับการพัฒนาอย่างร่วมมือร่วมใจ ทุกอย่างสอดคล้องเป็นไปในแนวเดียวกัน

ศาลเจ้าในชุมชนมีหลายแห่ง และเปิดรับนักท่องเที่ยวทุกศาล ใครชอบไหว้พระ ไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ แวะมาไหว้พระจีนที่ตลาดน้อยก็ได้หลายจุด

ริมน้ำเจ้าพระยาของย่านนี้คือท่าเรือของกรมเจ้าท่าซึ่งเป็นผู้ดูแลการจราจรทางน้ำ ตึกกรมเจ้าท่าก็อยู่ริมน้ำ และมีการก่อสร้างดูสวยงามทันสมัย มีนักท่องเที่ยวแวะมาเดินเล่นอยู่ตลอดเวลา เป็นจุดถ่ายรูปอีกจุดหนึ่งที่ผ่านแล้วก็ต้องถ่ายภาพเก็บไว้

งานกราฟิตี้หรืองานวาดภาพบนกำแพงก็มีให้เห็นตลอดทาง ทุกจุดได้รับการถ่ายภาพไปส่งต่ออยู่เรื่อยๆ จนนักเดินทางรุ่นใหม่ที่อยากรู้อยากเห็นมีการเดินดู เดินตามรอย บล๊อกเกอร์สายกิน เที่ยว ถ่ายภาพ หลายคนก็แวะมาทำคอนเท้นท์ในชุมชนนี้

ศาลเจ้าโบราณ ตึกโบราณ ดีไซร์แปลกตาก็ยังคงอยู่ ตึกจีนประตูแดงข้างในมีบ่อน้ำขนาดใหญ่ก็ปรับมาเป็นจุดรับนักท่องเที่ยว ตึกนี้มีสถาปัตยกรรมจีนเข้มข้น แค่เดินดูก็เหมือนได้เที่ยวในฉากถ่ายหนังจีนโบราณ

ตลาดน้อยเป็นแหล่งรวมเหล็ก งานเครื่องจักรเครื่องยนต์ มีซากเหล็กวางกระจายอยู่ตลอดย่าน รถเก่าสภาพสนิมขึ้นก็เป็นจุดแวะที่ต้องดูต้องถ่ายรูปอีกจุดหนึ่ง ใครมาตลาดน้อยแล้วไม่ได้ถ่ายรูปคู่กับรถเก่าคันนี้ก็ต้องบอกว่ามาไม่ถึง รถคันนี้ห้ามหาย ห้ามย้าย ห้ามซ่อม ห้ามแตะต้อง น้องสนิมคงต้องอยู่ที่นี่ต่อไปอีกนาน

ตามทางเดินในซอยที่เลี้ยวไปเลี้ยวมาก็มีส่วนที่ไม่ได้รับการปรับปรุง มันเป็นสุสานรถ สุสานเหล็ก กลิ่นน้ำมันเครื่องคละคลุ้งในบางจุด เราได้เห็นทั้งร้านกาแฟสวยและกองขยะรวมกันอยู่ในชุมชนนี้ นักท่องเที่ยวก็คงยิ้มอ่อนๆที่เมืองไทยพัฒนากองขยะเป็นแหล่งท่องเที่ยวได้

จากการเดินหลงอยู่ในซอยวนไปวนมาอยู่หลายชั่วโมง ก็เห็นกำแพงนี้เป็นแผนที่อธิบายจุดต่างๆในตลาดน้อย ผมคิดว่าแผนที่นี้คือแผนที่ที่ดีที่สุดสำหรับนักท่องเที่ยว เข้าใจง่ายกว่าแผนที่ใน google map เพราะดูรู้เรื่องและลงจุดสำคัญเอาไว้ครบแล้ว น่าจะมีคนทำออกมาให้ดูง่ายๆบ้าง ใครอยากเดินเล่นให้ครบจุดสำคัญก็เดินตามแผนที่นี้เลย

ดูแผนที่แล้วลองดูเส้นทางที่เดินหลัง ก็พบว่าหลายชั่วโมงที่ใช้ในตลาดน้อยมันจะประมาณเส้นสีฟ้า

ในที่สุดก็ได้พบกับร้านโปสการ์ด ตั้งแต่มือถือใช้แทนแผนที่ได้ ใช้แทนกล้องถ่ายภาพได้ คนเราก็แทบจะไม่ได้ซื้อโปสการ์ดอีกเลย และไม่ได้เห็นร้านโปสการ์ดมาหลายปี เพราะใครๆก็แวะมาถ่ายภาพเก็บไว้เองได้สะดวก การซื้อกระดาษสักใบเป็นที่ระลึกก็น้อยลง การส่งจดหมายหากันก็สูญพันธุ์ไปแล้ว คนที่ยังขายโปสการ์ดอยู่ก็นับว่าใจแข็งมากที่ไม่หนีไปทำอาชีพอื่น

ในตลาดน้อยเป็นซอยเล็กๆเดินไปเดินมา เดินแบบคนไม่รู้ทางก็มั่วไปจนเจอโรงแรมสวย แค่ประตูก็สวยแล้ว ภายในไม่ได้เข้าไปดูเพราะเขาปิด ผมก็แปลกใจนิดหน่อยว่าทำไมถึงปิด ไม่มีใครให้ถามด้วย ผมเคยเห็นคลิปของกลุ่มช่างภาพมาจัดกิจกรรมที่โรงแรม photostel แห่งนี้ ก็หวังว่าจะได้มีโอกาสได้แวะไปชิมกาแฟในนี้บ้าง

ศาลเจ้าแห่งแรกของย่านตลาดน้อยคือศาลโจซือกง ตั้งอยู่ในซอย อยู่ติดน้ำ มีที่จอดรถ บริการที่จอดรถ ใครชอบสายมูแวะมามูในย่านตลาดน้อยได้ รับรองว่าอิ่มบุญและอิ่มท้อง

ตลอดทางมีร้านกาแฟมากมาย ทั้งร้านเล็ก ร้านใหญ่ ร้านไม่ลงทุนและร้านที่ลงทุนสูง ร้านสวยก็เป็นจุดถ่ายรูปไปโดยปริยาย ใครกินกาแฟร้านสวยในตลาดน้อยจนครบก็น่าจะไปตรวจสุขภาพกันบ้าง

ขอเก็บภาพตัวเองไว้บ้างว่าเราก็ได้แวะมาเยี่ยมตลาดน้อยแล้ว เราเริ่มต้นสำรวจตลาดที่ปากซอยเจริญกรุง 22 แล้วก็เดินหลงอยู่หลายชั่วโมง จนมาเจอทางออกที่ถนนอีกด้านที่ถนนทรงวาด และออกสู่ถนนอีกครั้งที่ซอยภาณุรังษี ผมจับทิศไม่ค่อยถูกเพราะไม่ได้เป็นคนในพื้นที่ อาศัยว่าทนเมื่อยเดินทนก็เดินสำรวจไปเรื่อย

ปากทางเข้าตลาดน้อยด้านถนนทรงวาดมีป้ายบอกชัดเจน คนในถนนทรงวาดมีอาชีพขายเหล็กเส้น เหล็กกล่อง เหล็กแผ่นแทบตลอดทั้งถนน นอกจากนี้ก็เป็นอะไหล่เครื่องจักร มีเครื่องจักรมือสองและเศษอะไหล่กองอยู่เป็นจุดๆ มีคนซ่อมรถอยู่ตามริมถนน

จบเส้นทางการเดินประมาณ 10000ก้าว ที่วงเวียนประตูแดง หรือ วงเวียนโอเดียน หรือ ประตูมังกร แล้วแต่จะเรียก

ทริปนี้ไม่มีภาพในร้านสำหรับกินดื่มชิมขนมเพราะตั้งใจเดินให้ทั่วเพื่อสำรวจว่ามีอะไรบ้าง เรื่องกินจะเป็นอีกทริปในครั้งต่อไป สวัสดี

โปสการ์ดจากตลาดน้อย แม้ความนิยมจะน้อย แต่การมีของที่ระลึกติดมือกลับมาก็เป็นเครื่องเตือนความจำที่ดี และได้อุดหนุนศิลปินในพื้นที่ด้วย